സര്വഭൂതഹിതോ നിത്യം സോ ഽഭ്യര്ച്യോ ദിവിജൈഃ സ്മൃതഃ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹിതം എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ദേവന്മാർക്ക് ആരാധനാർഹനായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
അനസൂയുഃശുചിര്ദക്ഷോ യഃ സോ ഽപ്യര്ച്യഃസുരേശ്വരൈഃ
അസൂയ ഇല്ലാതെ ശുദ്ധനും ചതുരനുമായവൻ ദേവാധിപതിമാരാൽ പോലും ആരാധ്യനാണ്.
വേദവാദരതോ നിത്യം സ ജ്ഞേയഃ പങ്കിപാവനഃ
വേദങ്ങളുടെ ചർച്ചയിൽ എപ്പോഴും ആസ്വാദനമുള്ളവൻ അധമന്മാരെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവനെന്ന് അറിയണം.
സര്വം യോ ബ്രഹ്മണ നിത്യമസ്മദാദിഷു കാ കഥാ
എല്ലാം ബ്രഹ്മമാണെന്ന് എപ്പോഴും കാണുന്നവനാണെങ്കിൽ നമ്മളെയും മറ്റുള്ളവരെയും കുറിച്ച് എന്ത് പറയാൻ ഉണ്ട്?
അപരിഗ്രഹശീ ലശ്ച ദേവപൂജ്യഃ സ നാരദ
സ്വത്ത് ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാത്തവൻ ദേവന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്, നാരദ.
പരോപകാരനിരതഃ പൂജനീയഃ സുരാസുരൈഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ ഉപകാരത്തിനായി ജീവിക്കുന്നവൻ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ആരാധിക്കേണ്ടവനാണ്.
സത്സംഗേ ഽപി ച യസ്യാസ്തി സോ ഽപി വന്ദ്യഃ സുരോത്തമൈഃ
സത്സംഗം ഉള്ളവനും ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമന്മാരാൽ വന്ദനീയനാണ്.
കരോതി ഭാരതേ വര്ഷേ സംബന്ധോ ഽസ്മാഭിരേവ ച
ഭാരതദേശത്ത് ഞങ്ങളുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നവൻ—
സ ഏവ ദുഷ്കൃതിര്മൂഢോ നാസ്ത്യന്യോ ഽസ്മാദചേതനഃ
അവൻ മാത്രം ദുഷ്കൃതിയും മൂഢനും; അവനെക്കാൾ ബുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ മറ്റൊരുവനും ഇല്ല.
പീയൂഷകലശം സുക്ത്വാ വിഷഭാണ്ഡമുപാശ്രിതഃ
അമൃതം നിറഞ്ഞ കലശം ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷം നിറഞ്ഞ പാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നവനാണ് അവൻ.
സ ഏവാത്മവിധാതീ സ്യാത്പാപിനാമഗ്രണീര്മുനേ
അവൻ തന്നെ തന്റെ ആത്മാവിനെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും പാപികളിൽ പ്രധാനവനും ആകുന്നു, മഹർഷേ.
സ ച സര്വാധമഃ പ്രോക്തോ വേദവിദ്ഭിര്മുനീശ്വര
വേദം അറിയുന്നവർ അവനെ സകലാധമന്മാരിലും ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, മഹർഷി.
കാമധേനും പരിത്യജ്യ അര്കക്ഷീരം സം മാര്ഗതി
കാമധേനുവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് കഴുതയുടെ പാൽ തേടുന്നവനാണ് അവൻ.
ബ്രഹ്മാദ്യാ അപി വിപ്രേന്ദ്ര സ്വഭോഗക്ഷയഭീരവഃ
ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും, മഹാബ്രാഹ്മണ, സ്വഭോഗം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ കഴിയുന്നു.
ദേവാനാം ദുര്ലഭം വാപി സര്വകര്മഫലപ്രദമ്
ദേവന്മാർക്കും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും എല്ലാ കര്മഫലങ്ങളും നൽകുന്നതുമായത് പോലും—
ന തസ്യ സദൃശം കശ്ചിത്രിഷു വിദ്യതേ
അവനെപ്പോലുള്ളവൻ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും ആരുമില്ല.
നരരുപപരിച്ഛന്നഃ സ ഹരിര്നാത്ര സംശയഃ
മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ ഹരിയാണ്; ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
നിവേദ്യ ഹരയേ ഭക്ത്യാ തത്ഫലം ഹ്യക്ഷയം സ്മൃതമ്
ഭക്തിയോടെ ഹരിക്ക് അർപ്പിച്ചാൽ, അതിന്റെ ഫലം അക്ഷയം എന്നാണു പറയുന്നത്.
അര്പയേത്സുകൃതം കര്മ പ്രീയതാമിതിം മേ ഹരിഃ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ഹരിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകണമെന്നു ചിന്തിച്ച് അർപ്പിക്കണം.
ഫലാഗൃധ്നുഃ കര്മണാം തത്പ്രാത്പ്രോതി പരമം പദമ്
പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലത്തിൽ ആസക്തിയില്ലാത്തവൻ പരമപദം പ്രാപിക്കും.
യഥാശ്രമം ത്യക്തുകാമഃ പ്രാന്പോതി പദമവ്യയമ്
തനിക്കുള്ള ജീവിതസ്ഥിതിക്ക് അനുസരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അക്ഷയമായ സ്ഥാനം നേടും.
സ്വാശ്രമാചാരശൂന്യശ്ച പതിതഃ പ്രോച്യതേ ബുധൈഃ
സ്വന്തം ആശ്രമത്തിലെ കൃത്യമായ ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കാത്തവനെ പണ്ഡിതന്മാർ വീണുപോയവൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
തസ്യ വിഷ്ണുശ്ച തുഷ്ടഃ സ്യാദ്ഭക്തിയുക്തസ്യ നാരദ
ഭക്തിയുള്ള അത്തരം ആളിൽ വിഷ്ണു സന്തോഷം പ്രാപിക്കും, നാരദ.
പച്യതേ നിരയേ ധോരേ സ ത്വാചന്ദ്രാക്രതാരകമ്
അവൻ ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നവരെ വരെ കയ്പ്പിക്കും.
വാസുദേവപരം ജ്ഞാനം വാസുദേവപരാ ഗതിഃ
വാസുദേവനിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ജ്ഞാനവും, വാസുദേവനിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗവും.
ആബ്രഹ്മസ്തമ്ബപര്യന്തം തസ്മാദന്യത്ര വിദ്യതേ
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് പുല്ല് വരെ, അതിനപ്പുറം വേറൊന്നും ഇല്ല.
സ ഏവബ്രഹ്മാണ്ഡമിദം തതോ ഽന്യന്ന കിഞ്ചിദസ്തി വ്യതിരിക്തരുപമ്
അവനാണ് ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം; അവനെക്കൂടാതെ വേറൊന്നും വ്യത്യസ്തമായ രൂപത്തിൽ ഇല്ല.
വ്യാത്പം ഹി തേനേദമിദം വിചിത്രം തം ദേവദേവം പ്രണമേത്സമീങ്യമ്
അവൻ ഈ വിചിത്രമായ ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ആ ദേവദേവനോട് ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിക്കണം.
ശ്രദ്ധയാസാധ്യതേ സര്വം ശ്രദ്ധയാ തുഷ്യതേ ഹരിഃ
വിശ്വാസംകൊണ്ട് എല്ലാം സാധ്യമാണ്; വിശ്വാസംകൊണ്ടാണ് ഹരി സന്തോഷിക്കുന്നത്.
കര്മശ്ചദ്ധാവിഹീനാനി ന സിധ്യന്തിം ദ്വിജോ തമാഃ
വിശ്വാസമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികൾ വിജയിക്കില്ല, ദ്വിജാ, അവ കറുപ്പാണ്.