വിമുഖം ചരശുചിവിഭൂ വനസ്വശക്തയഃ സ്വരാഃ
കാടിന്റെ വിശുദ്ധശക്തികളും, സ്വരങ്ങളും, ചലനങ്ങളും, ദൈവികപ്രകടനങ്ങളും.
ജ്യകുമഭ്രം തഥാ നാദോ ദാവകഃ പാഥ ഇത്യഥ
ജ്യകുമഭ്രം, ശബ്ദം, അഗ്നി, ജലം എന്നിവയും.
ഭൂമീ രസോ നമോ വ്യാപ്തം ദാഹശ്ചാപി രസാംബു ച
ഭൂമി, രസം, നമസ്കാരം, വ്യാപനം, ദഹനം, ജലത്തിന്റെ സാരം എന്നിവയും.
ചന്ദ്രാവലീ ച ലലിതാ ഹംസേലാ നായകേ മതേ
ചന്ദ്രാവലി, ലളിത, ഹംസേല — ഇവർ നേതാക്കളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ശേഷാസ്തു ഷോഡശകലാ ദ്വാത്രിംശത്തത്കലാഃ സ്മൃതാഃ
മറ്റുള്ളവർ പതിനാറു കലകളോടുകൂടിയവരായി, മുപ്പത്തിരണ്ടു ഉപകലകളായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
ലലിതാപ്രമുഖാണാം തു ഷോഡശീത്വമുപാഗതാ
ലളിതയെ മുഖ്യരാക്കി ഉള്ളവർ പതിനാറു കലകളുള്ളവരുടെ സ്ഥിതിയിൽ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
കുരുകുല്ലാ ച വാരാഹീ ചന്ദ്രാലിലലിതേ ഉഭേ
കുരുകുള്ളയും വാരാഹിയും ഇരുവരും ചന്ദ്രന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു.
ഹൃത്പ്രാണേലാഹംസദാവഹ്നിസ്വൈര്ലലിതേരിതാ
ഹൃദയം, ശ്വാസം, ഏല, ഹംസ, അഗ്നി എന്നിവയുടെ സൂക്ഷ്മമായ ലീലയിൽ അവർ പ്രകാശിക്കുന്നു.
ഹംസാദ്യയാദ്യാ മധ്യാ സ്യാദാദിമധ്യസ്ഥഹംസയാ
ഹംസയോടു തുടങ്ങുന്നതാണ് ആദ്യം, യയോടു തുടങ്ങുന്നതാണ് മധ്യം, ഹംസ മധ്യേ ഉള്ളതാണു ഇടയ്ക്കുള്ളത്.
ആസു തുര്യാഭവന്മുക്ത്യൈ തിസ്രോ ഽന്യാഃ സ്യുശ്ചസംപദേ
ഇവയിൽ നാലാമത്തേതു മോക്ഷത്തിനായി, മറ്റ് മൂന്നു ഐശ്വര്യത്തിനായി.
ദാഹഭൂമീരസാക്ഷ്മാസ്വൈര്വശിനീബീജമീരിതമ്
ദഹനം, ഭൂമി, ജലം എന്നിവയുടെ സൂക്ഷ്മഭാഗങ്ങളിൽ വശിനിയുടെ ബീജം ഉച്ചരിക്കുന്നു.
ശൂന്യമംബുരസാവഹ്നിസ്വയോഗാന്മോഹനീമനുഃ
ശൂന്യത്തിൽ, ജലത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ ഇവയുടെ ഐക്യത്തിൽ മോഹിനി മന്ത്രം ഉരുത്തിരിയുന്നു.
ജ്യാനഭോദാഹവഹ്നിസ്വയോഗൈഃ സ്യാദരുണാമനുഃ
ജ്ഞാനം, ഭൂമി, അഗ്നി, അവയുടെ ശക്തികൾ എന്നിവയുടെ ഐക്യത്തിൽ അരുണാ മന്ത്രം ഉദിക്കുന്നു.
കം നഭോദാഹസഹിതം വ്യാപ്തക്ഷ്മാസ്വയുതം മനുഃ
കം മന്ത്രം ആകാശവും അഗ്നിയും കൂടെ ഭൂമിയിൽ വ്യാപിച്ച് സ്വന്തം ശക്തിയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഗ്രാസോ നഭോദാഹവഹ്നിസ്വൈര്യുക്തഃ കൌലിനീമനുഃ
കൗലിനി മന്ത്രം ആകാശം, അഗ്നി, ഗ്രാസം എന്നിവയുമായി ചേർന്ന് നിലകൊള്ളുന്നു.
വാഗ്ദേവതാന്തൈര്ന്യാസഃ സ്യാദ്യേന ദേവ്യാത്മകോ ഭവേത്
വാക്ദേവതാമന്ത്രങ്ങളാൽ ന്യാസം നടത്തുമ്പോൾ അതിലൂടെ ദേവിയുമായി ഐക്യമായിത്തീരുന്നു.
നാഭാവാധാരകേ പാദദ്വയേ മൂലാഗ്രകാവധി
നാഭിയിൽ, ആധാരത്തിൽ, ഇരുകാലിലും, മൂലത്തിന്റെ അറ്റത്തോളം,
ലോഹിതാം ലലിതാം ബാണചാപപാശസൃണീഃ കരൈഃ
അവൾ ചുവപ്പും സൗന്ദര്യവും നിറഞ്ഞവളാണ്; കൈകളിൽ അമ്പ്, വില്ല്, പാശം, അങ്കുശം എന്നിവ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
മധ്യസ്ഥദേവീ ത്വേകൈവ ഷോഡശാകാരതഃ സ്ഥാതാ
മധ്യത്തിൽ ഉള്ള ദേവി ഒറ്റയ്ക്കാണ്, പതിനാറു രൂപങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഋഷിഃ ശിവശ്ഛന്ദ ഉക്താ ദേവതാ ലലിതാദികാഃ
ഋഷി ശിവനാണ്, ഛന്ദസ്സ് പറഞ്ഞതുപോലെയാണ്, ദേവതകൾ ലളിതാദികൾ ആണ്.
പടലേ തു പ്രയോഗാംശ്ച വക്ഷ്യാമ്യഗ്രേ സവിസ്തരമ്
അടുത്ത അധ്യായത്തിൽ പ്രയോഗങ്ങൾ വിശദമായി ഞാൻ വിശദീകരിക്കും.
കാമേശ്വരീതി താം സര്വകാമദാം ശൃണു നാരദ
എല്ലാ വാഞ്ഛകളും നൽകുന്ന കാമേശ്വരിയെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ കേൾക്കു, നാരദാ.
ശൂന്യമഗ്നിയുതം പശ്ചാദ്രയോവ്യാപ്തേന സംയുതമ്
ശേഷം ശൂന്യവും അഗ്നിയും ചേർന്ന് കിരണങ്ങൾ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
നഭോഗോത്രാ പുനശ്ചൈഷാം ദാഹേന സമയോജിതാ
പിന്നീട്, ഇവയുടെ വംശങ്ങൾ ആകാശത്താലും ദഹനത്താലും ഒന്നിക്കുന്നു.
ഏഷാ കാമേശ്വരീ നിത്യാ കാമദൈകാദശാക്ഷരീ
ഇവളാണ് കാമേശ്വരി, എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നവൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവൾ, പതിനൊന്ന് അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രവുമായുള്ളവൾ.
ഏകേന ഹൃദയം ശീര്ഷം താവതാഥോ ദ്വയം ദ്വയാത്
ഒരു അക്ഷരത്തിൽ ഹൃദയവും തലയും, അങ്ങനെ രണ്ടായി, പിന്നെ ആ രണ്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ജോഡിയായി.
ദൃക്ശ്രോത്രനാസാദ്വിതയേ ജിഹ്വാഹൃന്നാഭിഗുഹ്യകേ
കണ്ണുകൾ, ചെവികൾ, മൂക്കിന്റെ രണ്ടു ദ്വാരങ്ങൾ, ജിഹ്വ, ഹൃദയം, നാഭി, ഗുഹ്യസ്ഥാനം എന്നിവയിലേക്കാണ്.
ന്യസേദ്വിദ്യാക്ഷരാണ്യേഷു സ്ഥാനേഷു തദനന്തരമ്
ഈ സ്ഥാനങ്ങളിൽ മന്ത്രത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ ക്രമത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം.
അഥ ധ്യാനം പ്രവക്ഷ്യാമി നിത്യപൂജാസു ചോദിതമ്
ഇനി ഞാൻ നിത്യപൂജയിൽ നിർദേശിച്ചിരിക്കുന്ന ധ്യാനം പറയാം.
ബാലാര്കകോടിസംകാശാം മാണിക്യമുകുടോജ്ജ്വലാമ്
അവൾ പത്തുലക്ഷം ബാലസൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു, മാണിക്യങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച തിളങ്ങുന്ന കിരീടം ധരിച്ചവളാണ്.