ജ്ഞേയം തദ്ഭാരതം വര്ഷം സര്വകര്മഫലപ്രദമ്
ഭാരതം എന്ന ദേശം എല്ലാ കര്മ്മഫലങ്ങളും നല്കുന്നവയാണെന്ന് അറിയണം.
തത്ഫലം ഭുജ്യതേ ചൈവ ഭോഗഭൂമിധനക്രമാത്
അവിടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലം അനുഭവം, ഭൂമി, ധനം എന്ന ക്രമത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
തത്ഫലം ക്ഷയി വിപ്രേന്ദ്ര ഭുജ്യതേ ഽന്യത്രജന്തുഭിഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ആ ഫലം മറ്റു ജീവികൾക്ക് മറ്റിടങ്ങളിൽ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നു.
സംചിതം സുമഹത്പുണ്യമക്ഷയ്യമമലം ശുഭമ്
സഞ്ചിതമായ മഹാപുണ്യം ക്ഷയിക്കാത്തതും നിർമ്മലവും ശുഭവുമാണ്.
കദാ പുണ്യേന മഹതാ യാസ്യാമ പരമം പദമ്
എപ്പോഴാണ് വലിയ പുണ്യത്തിന്റെ വഴി നാം പരമപദം പ്രാപിക്കുക?
ജഗദീശംസമേഷ്യാമോ നിത്യാനന്ദമനാമയമ്
നാം ലോകനാഥനെയും ശാശ്വതാനന്ദത്തെയും രോഗരഹിതത്വത്തെയും പ്രാപിക്കും.
ന തസ്യ സദൃശോ ഽന്യോ ഽസ്തി ത്രിഷു ലോകേഷു നാരദാ
നാരദാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും അവനോട് തുല്യനായ മറ്റൊരുവൻ ഇല്ല.
ശുക്ഷഷുര്വാപി മഹതഃ സവേദ്യോ ദിവിജൈരപി
പവിത്രനായാലും അപവിത്രനായാലും മഹാന്മാരെ ദേവന്മാർ അറിയാൻ കഴിയും.
ഭക്തോച്ഛിഷ്ടാന്നസേവീ ച യാതി വിഷ്ണോഃ പരം പദമ്
ഭക്തന്മാരുടെ ഉണ്ണിയാവശേഷം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കും.
അഹിംസാദിപരഃ ശന്തിഃ സോ ഽപി വന്ദ്യഃ സുരോത്തമൈഃ
അഹിംസയും മറ്റു സദ്ഗുണങ്ങളും പാലിച്ച് ശാന്തനായവൻ ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമന്മാരാൽ പോലും വന്ദനീയനാണ്.
സര്വഭൂതഹിതോ നിത്യം സോ ഽഭ്യര്ച്യോ ദിവിജൈഃ സ്മൃതഃ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹിതം എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ദേവന്മാർക്ക് ആരാധനാർഹനായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
അനസൂയുഃശുചിര്ദക്ഷോ യഃ സോ ഽപ്യര്ച്യഃസുരേശ്വരൈഃ
അസൂയ ഇല്ലാതെ ശുദ്ധനും ചതുരനുമായവൻ ദേവാധിപതിമാരാൽ പോലും ആരാധ്യനാണ്.
വേദവാദരതോ നിത്യം സ ജ്ഞേയഃ പങ്കിപാവനഃ
വേദങ്ങളുടെ ചർച്ചയിൽ എപ്പോഴും ആസ്വാദനമുള്ളവൻ അധമന്മാരെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവനെന്ന് അറിയണം.
സര്വം യോ ബ്രഹ്മണ നിത്യമസ്മദാദിഷു കാ കഥാ
എല്ലാം ബ്രഹ്മമാണെന്ന് എപ്പോഴും കാണുന്നവനാണെങ്കിൽ നമ്മളെയും മറ്റുള്ളവരെയും കുറിച്ച് എന്ത് പറയാൻ ഉണ്ട്?
അപരിഗ്രഹശീ ലശ്ച ദേവപൂജ്യഃ സ നാരദ
സ്വത്ത് ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാത്തവൻ ദേവന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്, നാരദ.
പരോപകാരനിരതഃ പൂജനീയഃ സുരാസുരൈഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ ഉപകാരത്തിനായി ജീവിക്കുന്നവൻ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ആരാധിക്കേണ്ടവനാണ്.
സത്സംഗേ ഽപി ച യസ്യാസ്തി സോ ഽപി വന്ദ്യഃ സുരോത്തമൈഃ
സത്സംഗം ഉള്ളവനും ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമന്മാരാൽ വന്ദനീയനാണ്.
കരോതി ഭാരതേ വര്ഷേ സംബന്ധോ ഽസ്മാഭിരേവ ച
ഭാരതദേശത്ത് ഞങ്ങളുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നവൻ—
സ ഏവ ദുഷ്കൃതിര്മൂഢോ നാസ്ത്യന്യോ ഽസ്മാദചേതനഃ
അവൻ മാത്രം ദുഷ്കൃതിയും മൂഢനും; അവനെക്കാൾ ബുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ മറ്റൊരുവനും ഇല്ല.
പീയൂഷകലശം സുക്ത്വാ വിഷഭാണ്ഡമുപാശ്രിതഃ
അമൃതം നിറഞ്ഞ കലശം ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷം നിറഞ്ഞ പാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നവനാണ് അവൻ.
സ ഏവാത്മവിധാതീ സ്യാത്പാപിനാമഗ്രണീര്മുനേ
അവൻ തന്നെ തന്റെ ആത്മാവിനെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും പാപികളിൽ പ്രധാനവനും ആകുന്നു, മഹർഷേ.
സ ച സര്വാധമഃ പ്രോക്തോ വേദവിദ്ഭിര്മുനീശ്വര
വേദം അറിയുന്നവർ അവനെ സകലാധമന്മാരിലും ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, മഹർഷി.
കാമധേനും പരിത്യജ്യ അര്കക്ഷീരം സം മാര്ഗതി
കാമധേനുവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് കഴുതയുടെ പാൽ തേടുന്നവനാണ് അവൻ.
ബ്രഹ്മാദ്യാ അപി വിപ്രേന്ദ്ര സ്വഭോഗക്ഷയഭീരവഃ
ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും, മഹാബ്രാഹ്മണ, സ്വഭോഗം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ കഴിയുന്നു.
ദേവാനാം ദുര്ലഭം വാപി സര്വകര്മഫലപ്രദമ്
ദേവന്മാർക്കും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും എല്ലാ കര്മഫലങ്ങളും നൽകുന്നതുമായത് പോലും—
ന തസ്യ സദൃശം കശ്ചിത്രിഷു വിദ്യതേ
അവനെപ്പോലുള്ളവൻ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും ആരുമില്ല.
നരരുപപരിച്ഛന്നഃ സ ഹരിര്നാത്ര സംശയഃ
മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ ഹരിയാണ്; ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
നിവേദ്യ ഹരയേ ഭക്ത്യാ തത്ഫലം ഹ്യക്ഷയം സ്മൃതമ്
ഭക്തിയോടെ ഹരിക്ക് അർപ്പിച്ചാൽ, അതിന്റെ ഫലം അക്ഷയം എന്നാണു പറയുന്നത്.
അര്പയേത്സുകൃതം കര്മ പ്രീയതാമിതിം മേ ഹരിഃ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ഹരിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകണമെന്നു ചിന്തിച്ച് അർപ്പിക്കണം.
ഫലാഗൃധ്നുഃ കര്മണാം തത്പ്രാത്പ്രോതി പരമം പദമ്
പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലത്തിൽ ആസക്തിയില്ലാത്തവൻ പരമപദം പ്രാപിക്കും.