ഒരു കാലത്ത്, തന്റെ സൗന്ദര്യത്തിലും യൗവനത്തിലും സമൃദ്ധയായ ഒരു യൗവനവതിയായ കന്യകയെ, അവളുടെ സ്വന്തംാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നതായി വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവളെ സേവിക്കുന്നതിൽ ലഭിക്കുന്ന ആനന്ദംകൊണ്ടും ഉല്ലാസംകൊണ്ടും ഒരാൾ അതീവ പരിതൃപ്തനാകുന്നു. അപ്രകാരമാണ് അവളെ സേവിക്കേണ്ടതെന്നും, യഥാസമയം അവളുടെ സന്നിധിയിൽ സേവനം നിർവഹിക്കേണ്ടതാണെന്നും ഉപദേശം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഈ മാർഗ്ഗം, മഹർഷികളുടെ പ്രഭുവായോരുത്തനേ, അഭയം പ്രാപിച്ചവർക്കായി നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, നാരദൻ വീണ്ടും സദാശിവനോട് ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചു. മനോഹരമായ വൃന്ദാവനത്തിൽ, യമുനാനദിയുടെ തീരത്ത് ധ്യാനത്തിലായിരുന്നപ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്. അവിടെ, ‘യുഗല’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആയിരം നാമങ്ങൾ ജപിക്കേണ്ടതാണെന്ന് മഹർഷിയെ ഉപദേശിച്ചു. അവിടെ, ഗദാധിപനായ പ്രാചീനവയസ്സുകാരനും, കംസനെ മോഷ്ടിക്കുകയും കംസന്റെ സേവകരെ വിറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനുമാണ് അദ്ദേഹം. അമ്മയുടെ സ്തുതിയിൽ ഭാവുകനായി, ശിവൻ ധ്യാനിക്കുന്നവനും, യമുനാനദിയുടെ വെള്ളം വിഭജിച്ചവനും. ദിവ്യക്രീഡകളിൽ മുങ്ങിയ ബാലൻ, താമരയണയുള്ള കണ്ണുകൾ, ഗോകുലത്തിലെ ആനന്ദം, സ്വാമി. ബകാസുരന്റെ ജീവനെ നശിപ്പിച്ചവൻ, വിഷ്ണു, ബകാസുരനെ മോക്ഷം നൽകിയ ഹരി. പത്മനാഭൻ, ഹൃഷികേശൻ, കളിയുള്ള ഇളയ ബാലൻ. യശോദയുടെ പുത്രൻ, പ്രിയൻ, ധാരാളം മഹർഷികൾ സേവിക്കുന്നവൻ. ലക്ഷ്മിയുടെ നാഥൻ, യദുക്കളുടെ പ്രധാനൻ, മുരാസുരനെ വധിച്ചവൻ, മധുസുരനെ സംഹരിച്ചവൻ. ബ്രിഹദ്വനത്തിൽ മഹത്തായ ക്രീഡകൾ നടത്തിയവൻ, നന്ദയുടെ പുത്രൻ, ഉന്നതാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ. മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും മുഖമായവൻ, താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും കൈകളും ഉള്ളവൻ, ആനന്ദം പകരുന്നവൻ. ഭൂതങ്ങളുടെ ഏകാധിപതി, ശിവന്റെ മേൽനോട്ടക്കാരൻ, ധർമ്മത്തിന്റെ മേൽനോട്ടക്കാരൻ, മഹേശ്വരൻ. ഗോപികളുടെ കൈകൾ പിടിക്കുന്നവൻ, ഗോപബാലന്മാർക്ക് അത്യന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവൻ. ഗോപികളുടെ വീട്ടുവളപ്പുകളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവൻ, മംഗളപ്രദനും മഹാകവിതകളിൽ പ്രസിദ്ധനും. കുട്ടികളും കുരങ്ങുകളും ചുറ്റുമുള്ളവൻ, വിശാലമായ കണ്ണുകൾ ഉള്ളവൻ, ഓടിപ്പോകുന്നവൻ. ദാമോദരൻ, അളക്കാനാവാത്ത സ്വഭാവം, കരുണയും ഭക്തന്മാർക്ക് സ്നേഹവും നിറഞ്ഞവൻ. വൃക്ഷങ്ങൾ പൊട്ടിക്കുന്നവൻ, ദുഃഖം അകറ്റുന്നവൻ, ധനദപുത്രനെ മോചിപ്പിക്കുന്നവൻ. വ്രജയിൽ കലഹം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, വ്രജജനങ്ങളുടെ ആനന്ദം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ. കാളികളെ മേയിക്കുന്നവൻ, കാളികളുടെ നാഥൻ, ഗോപഭാര്യമാരുടെ അലങ്കാരം. മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നവൻ, പൊൻമാലയും രത്നങ്ങളും മുത്തുകളുമണിഞ്ഞവൻ. കാളവേഷധാരിയായ അസുരപ്രധാനനെ നശിപ്പിച്ചവൻ, ബകാസുരനെ സംഹരിച്ചതും. ആദിപുരുഷൻ, ആത്മസംയമനം നൽകുന്നവൻ, സഖാവ്, യമുനാതീരത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവൻ. തന്റെ കൈക്കരത്തിൽ വെച്ച ഭക്ഷണം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ, ചെടികളിൽ നിന്നുള്ള രുചികരമായ ഇലകൾ ആസ്വദിക്കുന്നവൻ. മയില്പീലികൊണ്ടുള്ള കിരീടം ധരിക്കുന്നവൻ, കാടിന്റെ പുഷ്പമാല അണിഞ്ഞവൻ. കോടികൾ കാമദേവന്മാരുടെ സൗന്ദര്യത്തെ പോലും മറികടക്കുന്നവൻ, പ്രകാശിക്കുന്ന മകരകുണ്ദലങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവൻ. കോടികൾ സമുദ്രങ്ങളുടെ ആഴം ഉള്ളവൻ, കാലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ശാശ്വതമായ ശിവൻ. കോടികൾ ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മായയെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ. പർവതാരാധനയിൽ ഉപദേശിക്കുന്നവൻ, ഗോവർദ്ധനപർവതം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചവൻ. ഗോവിന്ദൻ, എല്ലാ തീർത്ഥജലങ്ങളിലും സ്നാനമെടുത്തവൻ, പശുക്കളുടെ രക്ഷകൻ. ധേനുകാസുരനെ വധിച്ചവൻ, പ്രലമ്പാസുരന്റെ ശത്രു, കാളാസുരനെ സംഹരിച്ചവൻ. ഗോപന്മാരുടെ രക്ഷകൻ, പശുക്കളുടെ രക്ഷകൻ, കാട്ടുതീ അണയ്ക്കുന്നവൻ. മഹർഷികളുടെ ഭാര്യമാർ നൽകിയ ഭക്ഷണം ഭക്ഷിച്ചവൻ, മഹർഷികളുടെ അഹങ്കാരം അകറ്റിയവൻ. ഗന്ധർവശാപത്തിൽ നിന്നും മോചനം നൽകിയവൻ, ശംഖചൂഡന്റെ തല എടുത്തവൻ. എല്ലാവരുടെയും രക്ഷകൻ, സർവ്വഭൂതങ്ങളിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവൻ, എല്ലാ ഗോപികൾക്കും ഹൃദയവാഞ്ഛിതൻ. രാസക്രീഡയുടെ സാരാംശം ആസ്വദിക്കുന്നവൻ, ആനന്ദസാരസ്യത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, രാധികയ്ക്ക് പ്രിയനായവൻ. ഇങ്ങനെയാണ് ഈ ദിവ്യകഥയിൽ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വവും ഭക്തന്മാരോടുള്ള അനന്തമായ സ്നേഹവും, വൃന്ദാവനത്തിലെ ക്രീഡകളും, യമുനാതീരത്തിലെ ലീലകളും, ഭക്തന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അനശ്വരമായി നിലനിൽക്കുന്നു.