ഭക്തൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂർണ്ണീകരിക്കുന്ന ദൈവത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നു. മനോഹരമായ പുഷ്പിതലതാവള്ളികൾ ആലയത്തെ അലങ്കരിക്കുന്നു; മനസ്സിൽ ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ, മന്ത്രോപാസകൻ തണുത്ത വൃന്ദാവനത്തെ ഓർക്കണം. അവിടെയെങ്ങും ഉത്സാഹത്തോടെ ശബ്ദിക്കുന്ന തേനീച്ചകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ കാണാം; ആ വനം മനോഹരമാക്കുന്നത് നൃത്തം ചെയ്യുന്ന മയിലുകളുടെ കൂട്ടം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഗംഭീരധ്വനിയാണ്. അവിടെയുണ്ടാവുന്ന ഉണരായിരിക്കുന്ന താമരകളുടെ ശുദ്ധമായ പൊടിയും, ഭക്തിയിൽ അചഞ്ചലരായവരും ഉണർന്ന മനസ്സുള്ളവരും ആ സ്ഥലത്തെ നിരന്തരം സേവിക്കുന്നു. അവിടെയുടെ താഴെ സ്വർണ്ണപീഠത്തിൽ അപാരമായ രത്നസിംഹാസനം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ആ സിംഹാസനത്തിന്റെ നടുവിൽ എട്ടു ദളങ്ങളുള്ള താമരപ്പൂവിൽ മുകുന്ദനെ നിലകൊള്ളുന്നതായി ഭാവന ചെയ്യണം. മഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ച, ചന്ദ്രനുപമമായ മുഖം, താമരപോലുള്ള കണ്ണുകൾ—ഇവയൊക്കെയാണ് അവന്റെ ഭാവം. അവനെ വ്രജയുവതികളുടെ താമരകണ്ണുകൾ ആരാധിക്കുന്നു; ചുറ്റും പശുക്കിടാക്കളുടെ കൂട്ടം. ഇങ്ങനെ ധ്യാനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ജ്ഞാനികൾ ആദ്യം മന്ത്രം ഇരുപതിനായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. പിന്നീട്, മന്ത്രസിദ്ധിക്ക് ഭൂമിയിൽ ഏകാഗ്രതയോടെ ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. മുമ്പ് വിവരണപ്പെടുത്തിയ വൈഷ്ണവവേദിയിൽ, ദൈവമൂർത്തിയെ അതിന്റെ മൂലത്തിൽ മനസ്സിൽ സ്ഥാപിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ വായിൽ ഉള്ള വംശിയെ, കാനനപുഷ്പമാലയെ, കൗസ്തുഭമണിയെ ആരാധിക്കണം. പിന്നീട് വെള്ള തുളസിയിലകൾ വെള്ള ചന്ദനപ്പൊടിയിൽ പുരട്ടി സമർപ്പിക്കണം. വലത്തുഭാഗത്ത് കുതിരയുടെ രൂപത്തിലുള്ള അലങ്കാരങ്ങൾ രണ്ടു ജോഡികൾ സമർപ്പിക്കണം. ശാസ്ത്രീയമായി തലയിൽ രണ്ട് താമരപൂവുകൾ അർപ്പിക്കണം. അതിനുശേഷം എല്ലാ പുഷ്പങ്ങളും ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങൾക്കും സമർപ്പിക്കണം. ഇടതുവശത്ത്, എപ്പോഴും യൗവനപുഷ്പത്തിൽ വിരാജിക്കുന്ന, ചുവപ്പും രാജസ്സും നിറഞ്ഞ രുക്മിണിയെ സ്ഥാപിക്കണം. ദാമ, സുദാമ, വസുദാമ, കിങ്കിണി എന്നിവരെയും ആരാധിക്കണം. അഗ്നി, നൈരൃതി, വായു, ഈശ എന്നീ കോണുകളിലും ഹൃദയാദി ഭാഗങ്ങളിലും ആരാധന നടത്തണം. രുക്മിണി, സത്യഭാമ, വീണ്ടും നാഗ്നജിതി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവളും, സദാചാരമുള്ളവളും, മനോഹരവും വർണ്ണവ്യത്യാസമുള്ള വസ്ത്രാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവളുമാണ്. നന്ദഗോപൻ, യശോദ, ബാലഭദ്രൻ, സുഭദ്രിക—ഈവരെ ആരാധിക്കണം. രക്ഷിതാക്കളായ ഇവർക്ക് പ്രകാശമുള്ള പീതവർണവും, ജ്ഞാനത്തിന്റെയും അഭയത്തിന്റെയും മുദ്രകളും കാണാം. ഇരുവരും മനോഹരമായ പാൽപായസം നിറച്ച പാത്രം കൈവശം വഹിക്കുന്നു. ബാലഭദ്രൻ ശംഖത്തിനും ചന്ദ്രനുമുപമമായ വെള്ള നിറത്തിൽ, കൈയിൽ ഉലുവയും നങ്ങ്യാരും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ കറുത്ത നിറത്തിൽ, ശുഭദ്രയും ശുഭലക്ഷണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരുടെ കൈകളിൽ വംശി, വീണ, സ്വർണ്ണദണ്ഡം, ശംഖം, കാഹളം തുടങ്ങിയ വാദ്യോപകരണങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഇതിന്റെ പുറത്ത്, കോറൽ പോലുള്ള വിലയേറിയ രത്നങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച ദിവ്യമായ കല്പവൃക്ഷങ്ങളെ ആരാധിക്കണം. പിന്നിൽ ഹ്വരിചന്ദന എന്ന കല്പവൃക്ഷത്തെയും ആരാധിക്കണം. ദൈവായുധങ്ങളെ യഥാവിധി പൂജിച്ചശേഷം, കൃഷ്ണഷ്ടകസ്തുതിയാൽ ആരാധന നടത്തണം. നാരായണൻ, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠൻ, വൃഷ്ണിവംശജൻ, ധർമ്മസംരക്ഷകൻ—ഇവയെല്ലാം ഉൾപ്പെടുത്തി പൂജ നടത്തണം. ഇങ്ങനെയുള്ള ആവരണങ്ങളോടെ പൂജ നടത്തണം, സുഖത്തിനാഗ്രഹിക്കുന്നവനേ. ഈ വിധത്തിലുള്ള ആരാധനയിലൂടെയും അനുബന്ധ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും വൈശ്രവണനും യമനും സിദ്ധി പ്രാപിച്ചു. അതിനുശേഷം, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച സ്വർണ്ണമണ്ഡപത്തിൽ, ദിവ്യവനത്തിൽ, അമരരത്നങ്ങളുടെ മാലപോലുള്ള കാന്തിയുള്ള ഒരു ബാലൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. മൃദുവായ വളഞ്ഞ മുടിയും, ശുദ്ധവും പ്രകാശമുള്ള രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കിങ്കിണികളും സ്വർണ്ണത്താൽ കെട്ടിയ പാദങ്ങളുമുണ്ട്; മനോഹരമായ താമരപ്പോലുള്ള നെറ്റിപ്പാദങ്ങളിൽ സ്വർണ്ണം ചാർത്തിയിരിക്കുന്നു. സുന്ദരമായ അരയും കാൽത്തണ്ടുകളും കിണ്ടിച്ച കിങ്കിണികളാൽ അണിയിച്ചിരിക്കുന്നു.