നാരദപുരാണത്തിലെ ഈ ഭാഗങ്ങളിൽ, ഒരു ഭക്തൻ ദേവാരാധനയുടെ ആചാരങ്ങൾക്കുറിച്ചും അതിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങൾക്കുറിച്ചും, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സങ്കടങ്ങളും പരിഹാരങ്ങളും, ദൈവോപാസനയുടെ ഗൗരവവും, അതിനാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങളും വിശദമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യം, പുരോഹിതൻ ദേവതയെ ആഹ്വാനിക്കുവാനും സംഹരിക്കുവാനും തനിക്ക് അറിയില്ലെന്ന് വിനയപൂർവ്വം പറയുന്നു. ഇതിന് ശേഷം, അവൻ മൂലമന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം വരുന്ന ശ്ലോകം ജപിക്കണം. ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവതകളും പോലും അറിയാത്ത, സദാശിവനും അറിയാത്ത ആ രഹസ്യമായ ദേവതാസ്വരൂപം, ഭക്തൻ തന്റെ ഹൃദയകമലത്തിൽ അവയുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളോടും ചേർത്ത് സ്ഥാപിക്കണം. ശംഖ്, ചക്രം, ശില, ലിംഗം, വിഘ്നങ്ങൾ, രണ്ട് സൂര്യന്മാർ എന്നിവയും ഈMeditative visualization-ലിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ മരണനിവാരണവും, എല്ലാ രോഗങ്ങളുടെ നാശവും, വിഷ്ണുപാദതീർത്ഥം കൊണ്ടുള്ള പാപനാശവും ഈ ആരാധനയിലൂടെ സാധ്യമാണ്. എന്നാൽ ശിവഭോഗം, ഇല, പുഷ്പം, ഫലം, ജലം എന്നിവയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ സ്വീകരിക്കരുത്. ഇങ്ങനെ നാരദൻ അഞ്ചുവിധമായ പూజയുടെ സമ്പൂർണ്ണരൂപം വിവരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, നാരദാ, മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള വിഘ്നങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. ദേവതയുടെ പൂജ, പ്രതിമ, അല്ലെങ്കിൽ സൂര്യബിംബം കണ്ടാൽ, രോഗം മാറിയശേഷം, ശുദ്ധമായി കുളിച്ച്, ഗുരുവിന് ആദരപൂർവ്വം വന്ദനം ചെയ്യണം. അതിനുശേഷം, "പൂജാവിഘ്നം എനിക്കു ദോഷമാകരുതേ" എന്ന് അപേക്ഷിക്കണം. ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം, മുമ്പുപോലെ ദേവതയെ വീണ്ടും ആരാധിക്കണം. അശുദ്ധി ജനനമോ മരണമോ എന്ന രണ്ട് വിധം വരുമെന്നു പറയുന്നു. അപ്പോൾ ഭക്തൻ മനസ്സിൽ ദേവതയെ ആരാധിക്കുകയും, മന്ത്രം മനസ്സിൽ തന്നെ ജപിക്കുകയും വേണം. ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം ദിനചാര്യകൾ നിർവഹിക്കണം. ദുഷ്ടാത്മാക്കളുടെ ഉപദ്രവം ഉണ്ടെങ്കിൽ, കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ തന്നെ പൂജ നടത്തണം. എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളും ലഭ്യമായാൽ അതുപയോഗിച്ച് പൂർണ്ണമായി പൂജ ചെയ്യണം. എന്നാൽ ഉപകരണങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ, നാരദാ, അതിൽ ഉദിച്ചുവരുന്ന വിഘ്നത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നു: അജ്ഞാനത്താൽ ഉളവാകുന്നത് തന്നെ വിഘ്നം എന്നാണ് പറയുന്നത്. ദേവതാരാധനയെ അവഗണിക്കുന്നവൻ നിർച്ഛയമായും നരകത്തിലേക്ക് പോകും. ദേവതയ്ക്ക് സമർപ്പിച്ച ശേഷം, ഭക്തൻ തന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം പ്രസാദം പങ്കിടണം. കുടുംബത്തോടൊപ്പം പുരാണങ്ങളും പൗരാണികകഥകളും ശ്രവിക്കണം. എന്നാൽ ദുഷ്ടചിത്തമുള്ളവർക്ക് ഇതിൽനിന്ന് പൂർണ്ണഫലം ലഭിക്കില്ല. ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ ചോദിക്കുന്നു: ആരെ ആരാധിച്ചാൽ ഉപാസകനു ഭോഗവും മോക്ഷവും ലഭിക്കും? അതിനുത്തരമായി, മാംസവും സോമവും അടങ്ങിയ സ്മരണയും, ചന്ദ്രക്കടലശേഖരനായ ശിവനോടുള്ള ഭക്തിയും പ്രധാനമാണെന്ന് പറയുന്നു. സകലത്തിന്റെയും അവസാനം, ജപം പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം, അതിനെ സ്വാധീനത്തിൽ കൊണ്ടുവരണം. ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ദർശാവ് ഗണകൻ, ചന്ദസ്സ്, ഗായത്രീ തുടങ്ങിയവയും ഉദ്ദേശം മഹാഗണപതിയുടെ പ്രീതിക്കുവേണ്ടിയുമാണ്. ഉത്തമ ഉപാസകൻ ബീജം ഗൂഢസ്ഥാനത്ത്, ശക്തിയെ പാദത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം. മന്ത്രജ്ഞൻ ആറു അംശങ്ങൾ യഥാക്രമം സ്ഥാപിക്കണം: 'ഗ' അക്ഷരം ആരംഭത്തിൽ, ഭൂലോകം പാദങ്ങളിൽ, 'ഗു' അക്ഷരത്തിൽ സ്വർഗ്ഗലോകം കണ്ഠം മുതൽ മസ്തകത്തിലേക്ക്. മൂലമന്ത്രം ജപിച്ചശേഷം, അക്ഷരമാലയും ഉച്ചരിക്കണം. 'ക്ഷ' അക്ഷരം മൂലയിൽ സ്ഥാപിച്ച്, വ്യാപകമായ രൂപം നിർമിക്കണം. അഞ്ചു ബാണങ്ങൾ, അഗ്നി, ഇന്ദു, ചന്ദ്രൻ, കണ്ണ്, മാർഗങ്ങൾ എന്നിവ യഥാക്രമം ഭ്രൂ, വായ്, കണ്ഠം, ഹൃദയം, നാഭി, തൊണ്ട, മുട്ടുകൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കണം. അവസാനം 'തത്പുരുഷായ വിദ്യമഹെ' എന്ന വാക്യം ഉച്ചരിക്കണം. പിന്നെ വീണ്ടും 'തന്നോ ദന്തിഃ പ്രചോവർണാ ദയാ' എന്നും പറയണം. ഇങ്ങനെ, നാരദപുരാണം ദേവാരാധനയുടെ ആന്തരികതയും, ആചാരങ്ങളും, വിഘ്നങ്ങൾക്കും അവയുടെ പരിഹാരങ്ങൾക്കും വിശദമായി മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം ചെയ്യുന്നു.