ഒരു കാലത്ത്, നാരദന് മഹാനായ അചാര്യന് മന്ത്രങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങൾ വിശദമായി വിവരിച്ചു. അചാര്യൻ പറഞ്ഞു: ഒറ്റ അക്ഷരത്തിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്ന, 'കൂട്ട' എന്നറിയപ്പെടുന്ന മന്ത്രം അവിഭാജ്യമായതാണെന്ന് അറിയണം. ആറു അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം, അല്ലെങ്കിൽ ബീജമില്ലാത്തത്, അഥവാ ഏഴിന്റെ ഒന്നര മടങ്ങ് അക്ഷരങ്ങൾ ഉള്ളതും മന്ത്രങ്ങളായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. ഒന്നര ബീജവും മൂന്നു ബീജവും ഉള്ള മന്ത്രം ഇരുപതു അക്ഷരങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ദന്ത്യ അക്ഷരങ്ങൾ മാത്രം അടങ്ങിയ മന്ത്രം ഭ്രമിച്ചതാണെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, അത്തരം മന്ത്രം ക്ഷുധിതമായതും, മന്ത്രശക്തിയുടെ സിദ്ധി ലഭിക്കാത്തതും തന്നെയാണ്. ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം അഹങ്കാരമുള്ളതായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇരുപത്തിയൊന്പത് അക്ഷരങ്ങളുള്ളത് അവയവങ്ങളിൽ കുറവുള്ളതാണെന്ന് പറയുന്നു. അത്തരം മന്ത്രം അതിയായി ക്രൂരമായതും എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളിലും നിരാകരിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്. അതിനെ ലജ്ജാകരമായതും യാതൊരു കര്മ്മത്തിനും യോഗ്യമല്ലാത്തതുമായ മന്ത്രമെന്നു അറിയണം. അറുപത്തിയഞ്ച് അക്ഷരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒമ്പത് ആനന്ദകരമായ അക്ഷരങ്ങൾ വരെയുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ, പതിമൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളുള്ളവയും, സ്ഥിരമായ അക്ഷരസംഖ്യയുള്ളവയും വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നു. നൂറ്, നൂറിനിറെ, രണ്ടുനൂറ് അക്ഷരങ്ങൾ ഉള്ള മന്ത്രങ്ങൾ—അവയുടെ അക്ഷരസംഖ്യ സ്ഥിരമായതും സ്നേഹരഹിതമായതുമാണ്. അതിലധികം ദൈർഘ്യമുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ആചരിക്കുമ്പോൾ അവ ശിഥിലമായവയാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അതിനപ്പുറത്ത്, സ്തുതികൾ രൂപത്തിൽ ഉള്ള മന്ത്രങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. മന്ത്രങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങളും ഗുണങ്ങളും അറിയാതെ ജപിക്കുന്നവർ ഉണ്ട്. അത്തരം ദോഷങ്ങൾ കൊണ്ടു കേടായ മന്ത്രങ്ങൾ എങ്ങനെ ശരിയാക്കാം എന്നതിന്റെ മാർഗം ഞാൻ പറയും. ഏതൊരുത്തരും ശരിയായ രീതിയിൽ ആചരിച്ചാൽ ഏതു മന്ത്രവും എല്ലാ സിദ്ധികളും നൽകാൻ കഴിയും. യോനി-മുദ്രയും ബന്ധവും പ്രയോഗിച്ചാൽ ആസനം പരിപೂರ್ಣമാകും. നാരദാ, ഇനി ഞാൻ നിന്നോട് രഹസ്യം പറയും. ഗുരുവിന്റെ അനുമതിയോടെയും, ഐശ്വര്യവും അഭിഷേകവും ഉള്ളവനും, മന്ത്ര-തന്ത്രങ്ങളുടെ സാരം അറിയുകയും, നിയന്ത്രണത്തിലും അനുഗ്രഹത്തിലും കഴിവുള്ളവനും, സത്യം കണ്ടെത്തുന്നതിൽ നിപുണനും, വിനീതനും, ശുഭ്രവസ്ത്രധാരിയുമായവനും, നിത്യവും നിയമാനുസൃതമായ ആചരണങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവനും ഗുരുവെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. മനഃശാന്തി തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവനും, വിശ്വാസവും ദൃഢമായ മനസ്സും ഉള്ളവനും, വ്രതത്തിലും ആചരണത്തിലും സ്ഥിരതയുള്ളവനും, കൃതജ്ഞനും, പാപഭീതിയുമുള്ളവനും ശിഷ്യനാകേണ്ടതാണ്; അല്ലാത്തപക്ഷം ഗുരുവിന് ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കും. ഇനി, അഞ്ചു നൂലുകൾ കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, തെക്ക്, വടക്ക്, താഴേക്ക് എന്നിങ്ങനെ വിരിച്ചിടണം. അവയിൽ ആദ്യത്തേതിൽ ആദ്യത്തെ തന്നെ, രണ്ടാമത്തേതിൽ രണ്ടാമത്തെ തന്നെ വയ്ക്കണം. ഓരോ ഹോമകുണ്ടത്തിലും അഞ്ചാമത്തെ അക്ഷരം അനുസരിച്ച് വയ്ക്കണം. നാമത്തിന്റെ ആദ്യ അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് മന്ത്രാദി അക്ഷരങ്ങൾ വരെ ഇടണം. പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താൽ രണ്ടാമത്തേത് 'സാധ്യ' സ്ഥാനം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. രണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ള enclosure-ൽ 'സിദ്ധ'യും 'അസിദ്ധ'യുമാണ്. മൂന്നാമത്തേത് 'സുസിദ്ധ', നാലാമത്തേത് 'സിദ്ധാരി' എന്നിങ്ങനെയാണ്. നാലാമത്തേതിൽ, മുമ്പ് നാമത്തിന്റെ അക്ഷരം ഉണ്ടായാൽ, 'സാധ്യ-സിദ്ധ', 'സാധ്യ-സാധ്യ', 'സുസിദ്ധ', 'രിപു' എന്നിങ്ങനെയാണ്. മുൻപ് പറഞ്ഞ രീതി പ്രകാരം, ജ്ഞാനികൾ അതിന്റെ ക്രമത്തിൽ ഈ ദ്വയങ്ങൾ എടുക്കണം. നാലാമത്തേയും നാലിന്റെ കൂട്ടത്തിലെയും അക്ഷരങ്ങൾ ഇങ്ങനെ എണ്ണണം. 'രിദ്ധ-സിദ്ധ' എന്നത് പറഞ്ഞതുപോലെയാണ്; ഇരട്ടത്തിൽ നിന്ന് 'സിദ്ധി-സാധ്യ' എന്നാണു വരുന്നത്. നേരത്തെ സാധ്യമായ ഒരു കാര്യത്തിന്റെ സിദ്ധി സാധാരണ സമയത്തിന്റെ പാതിയിൽ തന്നെ നേടാം; പക്ഷേ ഭാഗികമായി സാധ്യമായ കാര്യത്തിന് ഇരട്ട സമയം വേണ്ടിവരും. ഇങ്ങനെ, അചാര്യൻ മന്ത്രങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും അവയുടെ അക്ഷരസംഖ്യയും, ദോഷഗുണങ്ങളും, അവയുടെ ശുദ്ധീകരണവും, ഗുരു-ശിഷ്യരുടെ യോഗ്യതകളും, മന്ത്രജപത്തിനുള്ള ക്രമവും നാരദന് വിശദമായി പഠിപ്പിച്ചു.