മാതാവിന്റെ ഭക്ഷണവും പാനീയവും കുട്ടിക്ക് ലഭിക്കുന്ന അളവിൽ, ഗർഭത്തിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞ് постепенно വളരുന്നു. എന്നാൽ, ഗർഭത്തിൽ അവൻ വേദനയാൽ പീഡിതനായി, ശരീരം മുഴുവൻ ഗർഭം പൊതിഞ്ഞതും അടച്ചതുമായ അവസ്ഥയിൽ, അവൻ ബോധത്തോടെ, നിരന്തരം വേദന അനുഭവിച്ച്, വീണ്ടും വീണ്ടും പീഡനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. പ്രസവനാളത്തിൽ കഠിനമായി അടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട്, മുഖം താഴോട്ട് തിരിഞ്ഞ്, കുഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. അതിനുശേഷം, ആ കുഞ്ഞ് ദിനംപ്രതി постепенно വളരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഈ ലോകത്തിൽ, ജീവികളുടെ ശരീരധാരണ ക്രമത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നു. ഈ ലോകത്ത് സ്വയം മോചനം നേടാൻ ശ്രമിക്കാത്തവൻറെ പാപം കൂടുതൽ ആർക്കും ഉണ്ടാകില്ല. ഈ ഘട്ടങ്ങൾ എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും, മൃഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ, സാധാരണയായി സംഭവിക്കുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യരിൽ, ഈ നിയമം ബന്ധനമോചനം എന്ന പ്രത്യേകതയോടെയാണ് വരുന്നത്. അതിനാൽ, ബന്ധനങ്ങൾ തകർക്കാൻ, മന്ത്രദീക്ഷ സ്വീകരിക്കണം. ശുദ്ധമായ ആത്മജ്ഞാനം ഉള്ളവൻ മോക്ഷാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു. അവൻ, ബന്ധനത്തിൽ കുടുങ്ങിയവരുടെ ഭാവിയ്ക്ക് വേണ്ടി, ശിവനെ മന്ത്രങ്ങളാൽ ആരാധിക്കുന്നു. ശിവനും, ശക്തിയും, മറ്റു ദേവതകളും സഹിതം, അവൻ ആത്മാവിൽ നടക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാണുന്നു. എന്നാൽ, ബന്ധനത്തിന്റെ കാരണത്താൽ, കെട്ടിയിരിക്കുന്നവൻ പോലെ, അവൻ അതിനെ വെളിപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നില്ല. അതിനാൽ, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി മന്ത്രദീക്ഷ സ്വീകരിക്കണം. നിത്യവും, നൈമിതികവും, എല്ലാ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠിക്കാൻ വേണം. ജീവിതത്തിലെ ഏത് ഘട്ടത്തിലും, ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ചാൽ, അതിനുശേഷം ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ബന്ധനത്തിനു കാരണമാകില്ല. ദീക്ഷയോടെ, ലോകത്തിലെ ആസ്വാദ്യങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കാമെങ്കിലും, നിത്യ-നൈമിതിക കര്മ്മങ്ങൾ ദീക്ഷയോടെ സ്വീകരിച്ചവൻ അനുഷ്ഠിക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതു പാപമാണ്. അതിനാൽ, ദീക്ഷയുള്ളവൻ എല്ലാ നിത്യ-നൈമിതിക കര്മ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം. ഈ കര്മ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരിൽ, ഗുരുവിനോടുള്ള ഭക്തിയുള്ളവൻ മാത്രം ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു; മറ്റുള്ളവർക്ക് അതു സാധ്യമല്ല. ഗുരുവിനോടുള്ള ഭക്തി ദൃശ്യലാഭത്തിനായി കൃത്രിമമായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതു ഫലപ്രദമല്ല. ശരീരത്തിലും, മനസ്സിലും, വാക്കിലും ഗുരുവിനോടു സമർപ്പിതനായ ഭക്തിയുള്ളവൻ, തന്റെ എല്ലാം സമർപ്പിക്കുന്ന ശിഷ്യൻ, ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. മന്ത്രം തെറ്റായി ജപിച്ചാൽ, ഗുരു പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം. ഇനി, ഞാൻ മന്ത്രശക്തി നൽകുന്ന ദീക്ഷവിദി വിശദീകരിച്ചുതരാം. അതിനാൽ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങൾക്കു പരിചയമുള്ളവർ അതിനെ ‘ദീക്ഷ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ധ്യാനവും, ധർമ്മം പാലിക്കുന്നതും വഴി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ, അതിനെ ‘മന്ത്രം’ എന്നു പറയുന്നു. ദീർഘസ്വരത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രങ്ങൾ സ്ത്രീസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്; ‘ഹും’ അല്ലെങ്കിൽ ‘ഫട്’ എന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നവ പുരുഷസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്. ദേവതകൾ പുരുഷസ്വഭാവമുള്ളവയാണെങ്കിൽ, അവയെ ‘മന്ത്രം’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ദേവതകൾ സ്ത്രീസ്വഭാവമുള്ളവയാണെങ്കിൽ, അവ ‘വിദ്യ’ ആണെന്ന് പറയുന്നു. ‘താരാ’, ‘റെഫ’, ‘സ്വാഹാ’ എന്നിവയിൽ അവസാനിക്കുന്നവ അഗ്നിതത്ത്വത്തിൽ ഉള്ളവയാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, അഗ്നിയും സോമവും എന്ന സങ്കല്പത്തിൽ മന്ത്രങ്ങൾ അറിയപ്പെടണം. ചില മന്ത്രങ്ങൾ ചന്ദ്രശക്തിയാൽ ഉണരുന്നു, ചിലത് ഇടതുവശം ചലിക്കുന്ന വാതം വഴി ഉണരുന്നു. ഉറക്കത്തോടൊപ്പം മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ, ഫലമില്ല. ശ്വാസം സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകുമ്പോൾ, ബിന്ദുവുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കണം; ശ്വാസം കുഴപ്പമുള്ളപ്പോൾ, സൃഷ്ടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കണം. മന്ത്രം തെറ്റായാലും, ഈ മാലയോടെ ജപിച്ചാൽ, അതു വിജയം നേടുന്നു. അതിന് ശാന്തി, ജ്ഞാനം, ക്രോധരഹിതത്വം, സമാധാനം എന്ന സ്വഭാവം ഉണ്ട്. തകരാറുകൾ കൊണ്ടു പീഡിതമായ മന്ത്രങ്ങൾ, ഉദാഹരണത്തിന്, വഷളായതോ, ജപം പിഴച്ചതോ, പ്രയോഗം തെറ്റിയതോ, ഇവ practitioner-നെ സംരക്ഷിക്കുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, ഈ ശാസ്ത്രങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ദീക്ഷയും മന്ത്രജപവും, ഗുരുവിനോടുള്ള ഭക്തിയും, ആത്മജ്ഞാനവും, bondage-നു മോചനം നൽകുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങളായി, മനുഷ്യന്റെ ഉന്നമനത്തിനായി വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു.