ഒരു മനുഷ്യൻ പുതിയതും അനേകംവുമായ പ്രവർത്തികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഏറ്റെടുക്കുന്നു. അവൻ ഭ്രമത്തിൽ ആകുമ്പോഴും ദുഃഖത്തെ സന്തോഷം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ, അവൻ സ്വപ്രവർത്തികളുടെ ഉദയത്തിൽ നിന്ന് ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുമ്പോൾ, വൃതം, തപസ്സിന്റെ ശക്തി, ആസക്തികളിൽ നിന്ന് വേർപെടൽ എന്നിവയിലൂടെ, അനേകം പേർ അശാന്തമില്ലാതെ, സന്തോഷത്തിന്റെ ഉദയത്തോടെ, പരിപൂർണതയിൽ എത്തുകയും ചെയ്തു. കേൾവിയിലൂടെ മനസ്സിലാക്കൽ ലഭിക്കുന്നു; മനസ്സിലാക്കലുണ്ടാകുമ്പോൾ സന്തോഷം വർദ്ധിക്കുന്നു. ഭ്രമിതർ ദിവസേന സമീപിക്കുന്നു, എന്നാൽ ജ്ഞാനികൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല. ബുദ്ധിയില്ലാത്തവർ മാനസിക ദുഃഖങ്ങളിൽ പീഡിതരാണ്. അവരെ ആദരിക്കാത്തവൻ ആസക്തിയുടെ ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. തെറ്റായ ചിന്തകൾ നിയന്ത്രിക്കണം; അപ്പോൾ വേഗത്തിൽ വ്യക്തത ഉദിക്കുന്നു. ഇതില്ലെങ്കിൽ ഭ്രമം ഉദിക്കുന്നു, ഇതുണ്ടെങ്കിൽ ഭ്രമം അകറ്റുന്നു. ഇതുള്ളവനു എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ദുഃഖത്തിന് സ്ഥാനം ഇല്ല. ദുഃഖത്തിലൂടെ കൂടുതൽ ദുഃഖം മാത്രമേ ലഭിക്കൂ; വലിയ ദുഃഭാഗ്യത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. ഒരു ശ്രമം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, അതിൽ തുടർന്നുപോരേണ്ട. ഒരു വിഷയം നിരന്തരം ചിന്തിച്ചാൽ, അത് കുറയില്ല; മറിച്ച് കൂടുതൽ വളരുന്നു. ഈ ശേഷി മനസ്സിലാക്കി, മറ്റുള്ളവരുമായി തുല്യം ആകാൻ ശ്രമിക്കരുത്. ജ്ഞാനികൾ ആരോഗ്യത്തെയും പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സാന്നിധ്യത്തെയും അവഗണിക്കരുത്. ദു:ഖം ഇല്ലാതെ, ഒരു പരിഹാരമുണ്ടെങ്കിൽ അതിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം. വൃദ്ധതയുടെയും മരണത്തിന്റെയും ദു:ഖങ്ങളിൽ നിന്ന്, സ്വയം – പ്രിയപ്പെട്ടവൻ – രക്ഷപ്പെടണം. ശക്തമായ അമ്പുധാരികൾ വിട്ടു അയക്കുന്ന അമ്പുകൾ പോലെ, രോഗം നശിപ്പിക്കാൻ ശരീരം പീഡിതമാകുന്നു. രാവും പകലും വീണ്ടും വീണ്ടും മനുഷ്യരുടെ ആയുസ്സു കുറയ്ക്കുന്നു. ജനിച്ച മർത്ത്യനെ വൃദ്ധത പിടിച്ചെടുക്കുന്നു; ഒരു നിമിഷവും ശേഷിക്കുന്നില്ല. സൂര്യൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉദിച്ചു അസ്തമിക്കുന്നു. രാത്രികൾ ആളുകളുടെ ഭാഗ്യ-അഭാഗ്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച് കടന്നു പോകുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രവർത്തിയുടെ ഫലം മറ്റുള്ളവരിൽ ആശ്രയിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ധർമ്മപരായണർ പോലും പ്രവർത്തികൾ പരാജയപ്പെട്ട്, തങ്ങളുടെ തന്നെ പ്രവർത്തികൾകൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് കാണാം. ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞവർ, പ്രതീക്ഷകളും സ്വർണ്ണവും കൊണ്ട് ബന്ധിതരായവരെ കാണാം. ലോകത്തിൽ, ഒരാൾ വഞ്ചനയിലൂടെ ആനന്ദത്തിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. ആരോ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ നേടേണ്ടത് ലഭിക്കുന്നില്ല. വിത്ത് ഒരു സ്ഥലത്ത് ഉത്പന്നമാകുന്നു, പിന്നെ മറ്റിടത്തേക്ക് പോകുന്നു. അവസാനനം ലഭിച്ചവരിൽ, മാങ്ങയുടെ പൂവ് വീഴുന്നതുപോലെ, നിലനിൽപ്പ് കാണുന്നു. വിജയത്തിന് ശ്രമിച്ചിട്ടും, മുട്ട ഉത്പന്നമാകുന്നില്ല. ഒരു പുത്രൻ ദീർഘായുസ്സോടെ ജനിക്കുന്നു – എങ്ങനെ അവൻ മരിച്ച പിതാവിനോട് സമം? പത്ത് മാസം ഗർഭത്തിൽ വഹിച്ച ശേഷം, കുടുംബത്തിന് അപകീർത്തിയായി ആരോ ജനിക്കുന്നു. ശുദ്ധർ, അതീവ ശുഭലക്ഷണങ്ങൾ നേടിയിട്ടും, ജനിക്കുന്നില്ല. ദൃശ്യമായ കാരണമില്ലാതെ, ഗർഭം ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ദു:ഖവും ആനന്ദവും ഉപേക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ – ദു:ഖം കാരണം ധനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; നിലനിർത്തിയാലും സന്തോഷം ലഭിക്കുന്നില്ല. വിശിഷ്ടർ, ധനത്തിന്റെ ഒരു നിലയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നിലയിലേക്ക് എത്തുന്നു.