ആ മഹത്തായ ക്രമത്തിൽ, ആഗ്രഹിക്കുന്ന വിരൽ അളവുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഒരുപോലെ ഒരു വട്ടം വരയ്ക്കണം. അവിടെ, നിഴലിന്റെ അഗ്രം സ്പർശിക്കുന്നിടത്ത്, അതാണ് പ്രഭാതവും അപരാഹ്നവും നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത്, തെക്കുനിന്ന് വടക്കേയ്ക്ക് ഒരു നൂൽ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു രേഖ വരയ്ക്കണം. ഇടനില ദിശകളും ഉപദിശകളും, ദിശകളുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഉള്ള മീനിനെപ്പോലെ, അതുപോലെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെ, നൽകിയ ഭുജനൂലിന്റെ വിരൽ അളവുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, ആവശ്യമുള്ള പ്രകാശം പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. നിഴലിന്റെ വട്ടവും സമദിനരേഖാവൃത്തവും ഇതുപോലെ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. ആഗ്രഹിച്ച നിഴലിനും സമദിനനിഴലിനുമിടയിൽ ഉള്ള അഗ്രമേ 'അഗ്രം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അടിസ്ഥാനമെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഘടകം (ഘനകം) സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, നിഴൽ വിപരീതമായി അളക്കപ്പെടുന്നു. അതിന്റേതായ ഗുണങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, യുക്തമായ രീതിയിൽ, ഭക്തിപൂർവ്വം, ദിവസങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിന് അനുയോജ്യമായ ഫലം ലഭിക്കുന്നു. അതുമായി സമ്പർക്കം വന്നാൽ, പ്രകാശം, നിഴൽ, കിരീടപത്രങ്ങൾ വിരിയുന്നതു തുടങ്ങിയവ ഉത്പന്നമാകുന്നു. അവയുടെ നിഴലുകളുടെ ലംബവും ആഡംബരവും എപ്പോഴും ദക്ഷിണഭാഗത്തുള്ളവയാണ്. സൂര്യന്റെ ശേഷിച്ച ഭാഗങ്ങൾ അതിന്റെ കിരണങ്ങളുടെ അറ്റങ്ങളോ അഗ്രഭാഗങ്ങളോ ആകുന്നു. അഗ്രത്തിലെ ജ്യാ ഉപയോഗിച്ച് വിഭജിച്ച്, പുറം ഭാഗത്ത് നിഴലിന്റെ കണക്കെടുപ്പ് നടത്തപ്പെടുന്നു. ശേഷിപ്പുള്ളത് ദിശാവിഭാഗത്തിന്റെ ആരംഭം; അതിന്റെ ജ്യാ മൂന്നു ജ്യകളാൽ ഗുണിക്കപ്പെടുന്നു. കർക്കാടകാരംഭത്തിൽ അർദ്ധവൃത്തത്തിൽ നിന്ന് കുറയ്ക്കണം; തുലാരംഭത്തിൽ അർദ്ധവൃത്തത്തിൽ കൂട്ടണം. സൂര്യന്റെ ശരാശരി സ്ഥിതി, മന്ദഗതിയും ദ്രുതഗതിയും ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിച്ച് ലഭിക്കുന്നു. വൃത്തത്തിന്റെ ഗതിയും ലഭിച്ച മൂല്യങ്ങളും ചേർത്തതിനെ, ദിനരാത്രഗതിയെന്നു വിളിക്കുന്നു. ക്രമത്തിൽ, ജ്യകൾ ഒന്നിനും രണ്ടിനും മൂന്നിനും വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു; അവയാണ് ഓരോ ബാണങ്ങളും. അവർക്കുള്ള എട്ട് വിഭാഗങ്ങൾക്കായി, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ മുതലായവയ്ക്ക് ശരദ്കാലത്തിന് ഒന്ന്, ശീതകാലത്തിന് മൂന്ന് എന്നിങ്ങനെ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അവയൊക്കെയും, വേർതിരിച്ച് ചേർത്തും, കർക്കടകാദി രാശികളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അനുഭവിക്കേണ്ട ഭാഗങ്ങൾ കണക്കാക്കണം; സന്ധ്യാകാലത്തുള്ളവ സൂര്യന്റെ ആഗ്രഹിച്ച സ്ഥാനത്തോടൊപ്പം കണക്കാക്കണം. ആഗ്രഹിച്ച ദണ്ഡികയും സുപ്രഭയും ചേർന്നതിൽ നിന്ന് അനുഭവിച്ച ഭാഗങ്ങൾ കുറയ്ക്കണം. ശേഷിപ്പുള്ളത്, മുപ്പതിനാൽ ക്രമത്തിൽ കൂട്ടി, തെറ്റായ മൂല്യത്തിൽ വിഭജിക്കണം. കിഴക്കൻ, പടിഞ്ഞാറൻ നാഡികളിൽ നിന്നുമുള്ള ഉദയാസ്തമയഭാഗങ്ങൾക്കൊപ്പം അതുപോലെ ചെയ്യണം. അനുഭവിക്കേണ്ട ഭാഗം കുറവാണെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അനുഭവിച്ച ഭാഗം കൂടുതലാണെങ്കിൽ, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളുടെ ഭാഗം ഇന്ദ്രനോടുള്ളതിൽ കുറവാണെങ്കിൽ, ഗ്രഹണം ചന്ദ്രനിലേക്കാണ്. ഏതുപോലും ഒരു മറ, സൂര്യനെയും, ചന്ദ്രനെയും, ഭൂമിയെയും മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, ഗ്രഹണവും അവയെ മറയ്ക്കുന്നു. മറയ്ക്കപ്പെട്ടത്, അതിന്റെ മറ, അർദ്ധം, ആറിൽ ഒന്ന്, പത്തു മടങ്ങ് എന്നിങ്ങനെ അളക്കപ്പെടുന്നു. അവയവങ്ങളുടെ അളവുപയോഗിച്ച് സ്ഥിരതയുടെ അർദ്ധകാലം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു. അതിൽ അധികം ഉണ്ടെങ്കിൽ, അത്തരം സുതാര്യമുള്ള, സുഖകരമായ അവസാനം—ഇവിടെ, പൂർണ്ണാവസാനം മധ്യമാണ്; അമാവാസ്യ അവസാനം, മൂന്നിരട്ടി ഭാഗമാണ്. ആ ഭാഗം ദിശയാൽ ഗുണിച്ച്, രണ്ട് കുറച്ച്, സൂര്യന്റെ അർദ്ധം കൂട്ടിയാൽ ഹരി (വിഷ്ണു) ഫലം ലഭിക്കുന്നു. ഹരിയുടെ ആധാരം പൊന്നാണ്; മൂന്നിരട്ടി ഭാഗം കൂട്ടി, അളവിൽ ഒന്ന് കൂട്ടണം. ബാണത്തിന്റെ ആധാരം ആറിൽ ഒന്ന് കുറവാണ്; അളവിൽ ഒന്ന് കൂട്ടി, പിന്നെ മൂന്നിരട്ടി ഭാഗം കൂട്ടണം. ആറു, ശബ്ദം, ചന്ദ്രൻ എന്നിവയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കാരം, അനമസ്കാരം, ദിശയുടെ ഭാഗം അളക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന്, മറയ്ക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ, ഇല അർദ്ധകാലവും മൂന്നിരട്ടി ഭാഗവും ഉപയോഗിച്ച് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ആ രണ്ടു കണക്കുകളിൽ നിന്ന്, അർദ്ധകാലം വ്യക്തമായിത്തീരുന്നു. ലോകവും, അതിന്റെ അധിപനും, സൂര്യനേക്കാൾ കുറവാണ്; അവയുടെ ഭാഗങ്ങൾ ഒൻപതും പതിനഞ്ചും. ആദ്യം ഗ്രഹത്തിന്റെ ചക്രം കണ്ട്, അതിന്റെ ആധാരം കണ്ണുകൊണ്ട് നിരീക്ഷിച്ച്—അത് അസ്തമിക്കുമ്പോൾ, അതു സംയുക്തമാണെന്ന് അറിയാം; വരവ് പോകലുകളുടെ സമയങ്ങൾ ജ്ഞാനികൾ നിർണ്ണയിക്കുന്നു.