മഹർഷികൾക്കിടയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഒരുവനായി, ഈ കല്പാധ്യായത്തിന്റെ മഹത്വം വിശേഷമായി വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സമ്പത്ത്, ജ്ഞാനം, വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിൽ വിജയം, പാത്രങ്ങൾ, ജീവിക്കാൻ വേണ്ട ഉപാധികൾ—ഇവയെല്ലാം ഈ കല്പാധ്യായം ആലോചിക്കുന്നവർക്കു ലഭ്യമാകുന്നു. കൃത്തിക മുതൽ ഭരണി വരെ, ആ വ്യക്തി ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നേടുന്നു. വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ—ഇവർ ശ്രാദ്ധത്തിനുള്ള ദേവതാപുത്രന്മാരാണ്. ആയുര്, സന്താന്യം, സമ്പത്ത്, ജ്ഞാനം, സ്വർഗ്ഗം, മോക്ഷം, ഭോഗങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ഈ കല്പാധ്യായത്തിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിലെ ഒരു ഭാഗം, പ്രത്യേകിച്ച് കല്പം സംബന്ധിച്ച അധ്യായത്തിൽ, ഇവിടെ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഈ കല്പാധ്യായം ആലോചിക്കുന്ന പണ്ഡിതൻ, ദൈവീയവും പിതൃകർമങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഭക്തിപൂർവ്വം കേൾക്കുന്നവൻ—അവൻ സമ്പത്തും, ജ്ഞാനവും, പ്രശസ്തിയും, പുത്രന്മാരും, പരമഗതിയും നേടുന്നു. ഇനി ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിക്കാം; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക. ഇപ്പോൾ, വേദത്തിന്റെ ആരംഭം സിദ്ധരൂപക്രമത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യം സ്വൌജസഃ എന്നാണു പറയുന്നത്, അതായത് പ്രാതിപദികസ്വഭാവമുള്ളത്. പ്രാതിപദികം എന്നത് അർത്ഥമുള്ളതും, ധാതിയോ പ്രതയമോ ഇല്ലാത്തതുമാണ്. രണ്ടാം വ്യാകരണകാർയം കർമണിയായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്, ഇടയിൽ സംയുക്തം വരുമ്പോൾ. യാരോ ഒരുകാര്യത്തിന് കര്ത്താവായാൽ, അതാണ് കര്ത്താവ്; പ്രവർത്തനം ചെയ്യുന്നവൻ. നൽകാനുള്ള അഭിപ്രായം ഏവർക്കാണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്, അവനാണ് പ്രാപകൻ. ഏതിൽ നിന്നോ എന്തെങ്കിലും പുറപ്പെടുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ ആരാൽ എങ്കിൽ എടുക്കപ്പെടുമ്പോൾ—'ങി'യും 'സു'യും ചേർന്ന് ഏഴാമത്തെ വിവക്തി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു, അതാണ് അധികാരാർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവുമായതെല്ലാം അപാദാനമായി അറിയപ്പെടുന്നു. ഇവയുമായി ചേർന്ന്, കർമപ്രവചനീയപദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ രണ്ടാം വിവക്തി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഇടനിലക്കാർക്കിടയിൽ, സഹവാസത്തിനും, കുറവിനും, ഉപ എന്നുള്ളത് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജഡവസ്തുക്കൾക്കായി, മനസ്സിൽ മാത്രം പ്രവർത്തനമോ അവഗണനയോ സൂചിപ്പിക്കാൻ രണ്ട് വിവക്തികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. നാലാമത്തെ വിവക്തി ഉദ്ദേശാർത്ഥത്തിലും 'തും' പ്രതയാർത്ഥത്തിലും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഏഴാം വിവക്തി കാലത്തിനും അവസ്ഥയ്ക്കും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു, അതോടൊപ്പം ആറാം വിവക്തിയും ചിലപ്പോഴാകാം. നിർദേശത്തിനായി രണ്ട് വിവക്തികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു; കാരണം സൂചിപ്പിക്കാൻ ആറാം വിവക്തി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഉപദ്രവം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ക്രിയാപദങ്ങളിൽ, ഉപകരണത്തിലോ കര്ത്താവിലോ പ്രവർത്തനം വരുമ്പോൾ ഇവ ഉപയോഗിക്കുന്നു. 'ഭൂ' മുതലായ ക്രിയാപദങ്ങളിൽ പത്ത് ലകാരങ്ങൾ—കാലങ്ങളും വികാരങ്ങളും—ഉണ്ടെന്ന് അറിയണം. 'മി', 'വസ്', 'മസ്', 'സഃ' എന്നിവ ആത്മനേപദത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു; 'പാ', 'നാ', 'ം', 'പ', 'നേ', 'ദം' എന്നിവ പരസ്മൈപദത്തിൽ വരുന്നു. 'എ', 'വഹേ', 'മഹ' എന്നിവ മറ്റുള്ളവർക്കുള്ള പ്രതിരൂപങ്ങളാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് വിധിലിംഗാദികളിൽ. 'യുഷ്മദ്' എന്നത് മദ്ധ്യപുരുഷം സൂചിപ്പിക്കുന്നു, 'അസ്മദ്' ആദ്യപുരുഷം. 'ലട്' എന്നത് വർത്തമാനകാലത്തിനും ഇന്നല്ലാത്ത ഭൂതകാലത്തിനും ഉപയോഗിക്കുന്നു. വിധിലിംഗം മുതലായ വികാരങ്ങളും, ആശീർവാദലിംഗം രണ്ടു വിധമാണ്, മഹർഷേ. 'ളട്' എന്നത് ഭാവി സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു, ധാതുവിൽ ഭാവി അർത്ഥം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ മാത്രം. പൂർവ്വകാലം സംഹിത മുതലായ ഉദാഹരണങ്ങളാൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. 'ഹോത്ര്', 'കാര', 'സേയം', 'ലാംഗലി', 'ഷാ' തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങൾ ആചാരപരമ്പരയിൽ സ്ഥാപിതമാണ്. 'ശീതാർത്ഥ', 'സേന്ദ്ര', 'സൌകാര' എന്നിങ്ങനെയുള്ള രൂപങ്ങളും അത്തരം തന്നെയാണ്, മഹർഷേ. ഈ ആരംഭരൂപങ്ങൾ വിഷ്ണുവിനാണ്; അതുകൊണ്ട് അർപ്പണം ഗുരുവിന്റെ കീഴിൽ വയ്ക്കപ്പെടുന്നു. 'ശൗരി', 'എതൗ' എന്നിവ വിഷ്ണുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; 'ഇമൗ' ദുർഗയെ; 'അമൂ' നമ്മെ; 'അർജുനഃ' അതുപോലെ തന്നെ. 'ഷഡ്' എന്നത് ആറിനെ; 'ഷൺമാതരഃ' ആറു മാതാക്കളെ; 'വാക്ഷുര', 'വാഗ്ദസൃഥാ' എന്നിവയും അത്തരം പദങ്ങളാണ്. 'പ്രശ്ന' എന്നത് ഹരിയുടെ ആറാം രൂപം; 'കൃഷ്ണഷ്ടിക' എന്നതും അത്തരം പദമാണ്. നീ ചക്രധാരി; നീ കള്ളൻ; നീ ശക്തനായവൻ എന്നിങ്ങനെയാണ് ഈ പദങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.