രാജാവ് വിനയപൂർവ്വം അബ്രാഹ്മണനോട് വന്ദിച്ചു സംസാരിച്ചുവെന്ന് കഥ തുടങ്ങുന്നു. രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ഇത് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ചിന്തകൾ വഴിതെറ്റിയതുപോലെ തോന്നുന്നു. മഹാബ്രാഹ്മണേ, സ്വഭാവത്തിന്റെ പരമതത്ത്വം നീ വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ പല്ലക്കു ഞാൻ തന്നെ ചുമക്കുന്നതല്ല, മറ്റാരോ ശരീരത്തിലൂടെയാണ് ഇത് ചുമക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് നീ പറഞ്ഞു. ഈ ഗുണങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്താണെങ്കിലും, അവ എന്റേതാണോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു. പരമാർത്ഥസത്യം തേടിയപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് അലയുന്നു. ഞാൻ ചോദിക്കാൻ തയ്യാറാണ്, എന്നാൽ പരമോന്നതമാവശ്യമായ കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് ഇനിയും സംശയമുണ്ട്. അതിനാൽ, മഹാബ്രാഹ്മണേ, പരമസത്യം അറിയാൻ എന്റെ മനസ്സ് നിന്നിലേക്കാണ് ഓടുന്നത്." പിന്നീട് രാജാവ് പറഞ്ഞു: "വിഷ്ണുവിന്റെ ഒരു അംശം ലോകത്തെ മോഹിപ്പിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് നീ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നേരിട്ട് അനുഭവം നേടിയതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നീ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. അതിനാൽ, സകലവിദ്യകളുടെയും തിരമാലകളാൽ നിറഞ്ഞവനേ, ദയവായി എന്നോട് വിശദീകരിക്കണമേ." ബ്രാഹ്മണൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, ഇങ്ങനെ എല്ലാ പരമോന്നത ഫലങ്ങളും സത്യങ്ങളും ഒരാളാൽ നേടപ്പെടുന്നു. അവൻ പുത്രന്മാരെയും രാജ്യവും ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അതാണ് അവനു പരമോന്നത ഫലം, രാജാവേ. സ്വർഗ്ഗഫലങ്ങൾ നൽകുന്ന യാഗം, കര്മ്മങ്ങൾ മുതലായവയാണ് പരമോന്നത ഫലമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നത്. യോഗത്തിൽ ഏകീകരിച്ചവരും മറ്റുള്ളവരും ആത്മാവിനെ സദാ ധ്യാനിക്കേണ്ടതാണു, രാജാവേ. ഇങ്ങനെ നൂറുകണക്കിന്, ആയിരക്കണക്കിന് പരമോന്നത ഫലങ്ങൾ ഉണ്ട്. "ധനം പരമോന്നത ലക്ഷ്യമായി കരുതുമ്പോൾ ഈ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. പരമോന്നത ലക്ഷ്യം മറ്റൊരു ലോകത്താണെങ്കിൽ, മഹാരാജാവേ, അത് മറ്റൊരാളുടേതാണ്. അതിനാൽ, ഈ ലോകത്തെ ചലിക്കുന്നവരിലും അചലന്മാരിലും പരമോന്നത ലക്ഷ്യം ഇല്ല. രാജ്യം മുതലായവ നേടുന്നതാണ് ഇവിടെ പരമോന്നത ലക്ഷ്യമെന്നു പറയപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, യജ്ഞങ്ങൾ ഋഗ്, യജുര്, സാമവേദങ്ങളിലൂടെ ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്ന് നീ കരുതുന്നു. "മണ്ണ് മുതലായ വസ്തുക്കളാണ് ഉപാധിയായി ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്യുന്ന കര്മ്മങ്ങൾ, ഇന്ധനം, നെയ്, കുസഗ്രാസ് മുതലായ നശ്വര വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്യുന്നവയും. എന്നാൽ, ജ്ഞാനികൾ അക്ഷരമായത് തന്നെയാണ് പരമോന്നത ലക്ഷ്യമെന്നു അംഗീകരിക്കുന്നു. ഫലം നൽകാത്ത കര്മ്മം മാത്രമാണ് ഞാൻ പരമോന്നത ലക്ഷ്യമെന്നു കരുതുന്നത്. ആത്മധ്യാനം, രാജാവേ, അതാണ് പരമോന്നത ലക്ഷ്യം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. പരമത്തിലും ആത്മാവിലും ഏകീകരണം തന്നെയാണ് പരമോന്നത ലക്ഷ്യം എന്നു കരുതപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ, രാജാവേ, ഇതൊക്കെയാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം, യാതൊരു സംശയവുമില്ല. "അവൻ ഏകനാണ്, സർവ്വവ്യാപിയാണ്, സമനാണ്, ശുദ്ധനാണ്, ഗുണരഹിതനാണ്, പ്രകൃതിയെ അതിജീവിച്ചവനാണ്. സത്യജ്ഞാനത്തിലൂടെ സദ്വര്യർ അവനെ അറിയുന്നു; അവൻ നാമം, വർഗ്ഗം മുതലായവയെ അതിജീവിച്ചവനാണ്. തന്റെ ശരീരത്തിലും മറ്റുള്ളവരുടെ ശരീരത്തിലും അവൻ സത്യത്തിൽ ഏകത്വം പുലർത്തുന്നു. വേറിട്ടതെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഭേദം, വംശി, പാദം മുതലായ പേരുകളിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ഏകത്വവും ഭേദവും ബാഹ്യ കര്മ്മങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത്. "ഇപ്പോൾ, രാജാവേ, റിഭു മഹർഷി പുരാതനകാലത്ത് പാടിയതെന്താണെന്ന് കേൾക്കൂ. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ റിഭു എന്നൊരു പുത്രൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുരാതനകാലത്ത്, പുലസ്ത്യന്റെ പുത്രനായ നിദാഘൻ അവന്റെ ശിഷ്യനായി. സത്യജ്ഞാനം നേടിയതോടെ അവൻ അദ്വൈതത്തിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടായില്ല. മഹാബലശാലിയേ, ദേവികാ നദിയുടെ തീരത്തുള്ള നാഗര എന്നൊരു നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, ആ നഗരം മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങൾകൊണ്ടു ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.