കഥയുടെ തുടക്കത്തിൽ കലിയുഗത്തിന്റെ ഭയാനകമായ കാലത്തെ ദൃശ്യം പടർന്നു കിടക്കുന്നു. ആ കാലത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ധനലോഭികളായി വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കാതിരിക്കും. ദ്വിജന്മാർ പിതൃകർമ്മാദികൾ ആചരിക്കുന്നത് വെറും പ്രദർശനത്തിനായി മാത്രമായിരിക്കും. പശുക്കളോടുള്ള സ്നേഹവും തികച്ചും പാൽലാഭത്തിനായിരിക്കും. ഏറ്റവും താഴ്ന്നവരാണ് അർഹതയില്ലാത്തവർക്കു ദാനങ്ങൾ നൽകുക. ആ കാലത്ത്, ഒരു ബ്രാഹ്മണനും വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തി പുലർത്തുന്ന മനസ്സുണ്ടാകില്ല. കൃഷ്ണന്റെ സ്വഭാവം കൃഷ്ണനിൽ തന്നെ എത്തിയപ്പോൾ ദുഷ്ടന്മാർ ദ്വിജന്മാരെ അടിക്കും. പതിച്ചവരിൽനിന്നും പോലും ദ്വിജന്മാർ ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കും. കാലത്തിന്റെ അവസാനം, ആരും ഹരിയുടെ നാമം ഉച്ചരിക്കുകയില്ല. കലിയുഗത്തിൽ ദ്വിജന്മാർ ശൂദ്രരുടെ ഭക്ഷണത്തിൽ മാത്രം ആസക്തരാകും. അസ്തികത്വമില്ലാത്തവരും, ജീവിതത്തിലെ നാലു ആശ്രമങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്നവരുമാണ് അവിടെ ബാക്കിയാവുക. ഏറ്റവും താഴ്ന്നവർ, മതഭ്രഷ്ടരുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ച്, ദ്വിജന്മാരുടെ കര്മങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കും. കപടമായ തർക്കങ്ങളിൽ ആസ്വദിച്ച്, അവർ ശൂദ്രരുടെ കര്മങ്ങൾ വിശദീകരിക്കും. ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ള ശൂദ്രരും, സന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ചവരുമുണ്ടാകും. സന്ന്യാസികളിൽ അസ്തികത്വമില്ലാത്തവരും കപാലധാരികളും ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ഭിക്ഷുക്കളുമാണ് നിറയുക. ശൂദ്രർ തന്നെ ഉന്നതാസനത്തിൽ ഇരുന്നു കര്മങ്ങൾ വിശദീകരിക്കും. മതഭ്രഷ്ടരാണ് കൂടുതലായി വെദങ്ങളെ മലിനമാക്കിവെച്ച് സഞ്ചരിക്കുക. കലിയുഗത്തിൽ അധികംപേരും ധർമ്മത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവരാകും. ഏറ്റവും താഴ്ന്നവർ മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് കവർച്ച ചെയ്യും. എല്ലാവരും സ്വയം പ്രശംസിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിക്കാനും താൽപര്യപ്പെടും. കലിയുഗത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണേ, പുരുഷന്മാർ അധർമ്മത്തിനൊപ്പം സഖ്യപ്പെടും. ഭീകരമായ കലിയുഗത്തിൽ, ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുക അഞ്ചുവർഷം എടുക്കും. എല്ലാവരും സ്വന്തം കര്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, കൃതജ്ഞതയില്ലാതെ ഒരേപോലെയുള്ള പെരുമാറ്റം കാണിക്കും. മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിക്കുന്നതിലും മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകളിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നതിലും അവർ സന്തോഷിക്കും. പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും മക്കളെയും നിരന്തരം കുറ്റപ്പെടുത്തും. സമ്പത്തിലും വിദ്യയിലും യൗവനത്തിലും മദ്യപിച്ചവർ എല്ലാ തരം ദുഃഖങ്ങളിലും ആസ്വദിക്കും. അവർ തങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങളൊന്നും പരിഗണിക്കാതെ വ്യർത്ഥമായ വൃദ്ധിയിലാകും. ധാർമ്മികപ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെട്ടവരിലേക്കാണ് ആളുകൾ വിശ്വാസം വെക്കുക, പക്ഷേ അത് ശൂന്യമായിരിക്കും. ശൂദ്രർ ഭിക്ഷയിലാണു സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നത്, ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവരെ സേവിക്കും. മിശ്രവിവാഹങ്ങളിൽ ഭർത്താവോ ഭാര്യയോ ഇല്ലാതിരിക്കും. ബ്രാഹ്മണന്മാർ മദ്യവും പലഹാരങ്ങളും വിൽക്കാൻ തുടങ്ങും. അവർ മൂല്യമില്ലാത്ത വസ്തുക്കൾ വിൽക്കുന്നതിലും അയോഗ്യരുമായി ഇടപെടുന്നതിലും ആസ്വദിക്കും. ബ്രാഹ്മണന്മാർ, നരകയോഗ്യരായി, ശൂദ്രരുടെ തൊഴിൽ ചെയ്ത് ജീവിക്കും. കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാ മനുഷ്യരും വിശപ്പിനെയും ഭീഷണിയെയും ഭയപ്പെടും. മഹത്തായ വരൾച്ചയിൽ പീഡിതരായി, അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ മാത്രമേ പരിശ്രമിക്കൂ. എല്ലാ ആളുകൾക്കും ഭാഗ്യം കുറവായിരിക്കും, പക്ഷേ മക്കൾ കൂടുതലായിരിക്കും. ഭർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച്, സ്ത്രീകൾ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകളിലേക്കാണ് ആഗ്രഹം. ഉന്നതകുലത്തിൽ പിറന്ന സ്ത്രീകൾ പുരുഷന്മാരോടു ദുഷ്പ്രവർത്തനം കാണിക്കും. ജനങ്ങൾ കഠിനമായ ക്ഷാമത്തിലും കനത്ത നികുതികളിലും കഷ്ടപ്പെടും. സ്വാർത്ഥപ്രവൃത്തികളിൽ മനസ്സുവെച്ചവരാണ് ധാർമ്മികവാക്കുകൾ പറയുന്നത്. ഭിക്ഷക്കാർ സൗഹൃദത്തിലും സ്നേഹത്തിലും ബന്ധപ്പെട്ടു അനുസരിച്ച് പെരുമാറും. ഇങ്ങനെ കലിയുഗത്തിന്റെ ഭയാനകമായ അവസ്ഥകളാണ് ഈ ആഖ്യാനത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നത്.