ഹരി ഭക്തന്മാരുടെ പ്രിയനും, എപ്പോഴും വിനയപൂർവ്വം നമസ്കാരങ്ങളിൽ ലീനനുമായിരുന്ന ജയധ്വജന്റെ കര്മങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതം തോന്നി. വെദങ്ങളിലും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയിരുന്ന വീതിഹോത്രൻ, ജയധ്വജനോട് ചോദിച്ചു: “വിഷ്ണുഭക്തന്മാരിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവനാണ് നീ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ. മഹാഭാഗവ, നിന്നെ അറിയുന്ന ഫലമെന്താണെന്ന് എനിക്ക് പറയാമോ? നീ എപ്പോഴും വിഷ്ണുവിന്റെ ആലയം ശുചിത്വം പാലിക്കാനും ഈ രണ്ട് കര്മങ്ങളിൽ എപ്പോഴും പരിശ്രമിക്കാനും കാണുന്നു. എനിക്കു നേരെ സ്നേഹമുണ്ടെങ്കിൽ, ഏറ്റവും രഹസ്യമായ കാര്യം എന്നോട് തുറന്ന് പറയണം.” അപ്പോൾ ജയധ്വജൻ, വിനയത്തോടെ കൂപ്പുകൈയോടെ താഴേക്ക് വണങ്ങി പറഞ്ഞു: “ജന്മാന്തര സ്മരണയാൽ ഞാൻ അറിയുന്ന ഒരു അത്ഭുതകരമായ കഥ പറയുന്നു. ഒരിക്കൽ, രൈവത എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് വെദങ്ങളിലും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൻ ദുഷ്ടനും, കഠിനവാക്കുകാരനും, വിൽക്കാൻ പാടില്ലാത്തവ വിൽക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു. ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടപ്പാടുകളും അവനെ പിടികൂടി; ശരീരം ക്ഷയിച്ചു, രോഗം ബാധിച്ചു. ശ്വാസക്കേടും ചുമയും കൊണ്ട് പീഡിതനായി, നർമദാതീരത്ത് മരണം സംഭവിച്ചു. അവന്റെ ഭാര്യ തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമേ നോക്കിയുള്ളു; ബന്ധുക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. അവൻ വലിയ പാപങ്ങളിൽ എപ്പോഴും മുഴുകി, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു ശത്രുതയോടെ പെരുമാറി. അനേകം പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, അനവധി മൃഗങ്ങളെയും പക്ഷികളെയും കൊല്ലുകയും ചെയ്തിരുന്നു. മദ്യം കുടിക്കാൻ എപ്പോഴും ആസക്തനായിരുന്ന അവൻ പലപ്പോഴും വഴികൾ തടഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ, കാമാഗ്നിയിൽ അകപ്പെട്ട് ഒരു സ്ത്രീയെ ആസ്വദിക്കാൻ അവൻ പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ആ സന്ധ്യയിൽ ആ സ്ത്രീയുടെ കൂടെ അവൻ കിടന്നു. അവിടെ, ആനന്ദത്തിനായി, ഒരു ദീപം വെച്ചിരുന്നു. അവിടെ വാരിയെടുത്ത പൊടികൾ എത്രയോ ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ, അതെ സമയം വിഷ്ണുവിന്റെ ആലയത്തിൽ ഈ സംഭവങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, നഗരരക്ഷകർ അകത്തേക്ക് വന്നു. അവരെ ഇരുവരെയും കൊന്നു, നഗരരക്ഷകർ പുറത്ത് പോയി. അതിന് ശേഷം, അവർ മുടിയും കുന്ദലവും കാട്ടുപൂക്കളാൽ അണിഞ്ഞു, ദിവ്യമായ ആകാശയാനത്തിൽ കയറി എല്ലാ സുഖസൗകര്യങ്ങളോടും കൂടെ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. അവിടെ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ഒരു നൂറ് ബ്രഹ്മയുഗം മുഴുവൻ അവർ പാർത്തു. പിന്നീട്, ദേവന്മാരുടെ ക്രമീകരണപ്രകാരം, കാലക്രമത്തിൽ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചു. അന്നത്തെ ആ ഒരു കര്മം കൊണ്ടു തന്നെയാണ്, അച്യുതാ, ഞാൻ സമൃദ്ധിയും കഷ്ടമില്ലാത്ത രാജ്യവും നേടിയതും. ഭക്തിപൂർവ്വം ആ കര്മം ചെയ്യുന്നവരുടെ ഫലം എത്രയാണെന്ന് എനിക്കു പോലും അറിയില്ല. ഞാൻ എന്റെ പൂർവ്വജന്മങ്ങൾ ഓർമ്മവെച്ച് പരമഭക്തിയോടെ പരിശ്രമിക്കും. എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനം ലഭിച്ച്, പരമാവസ്ഥയിലേക്കാണ് ഒരാൾ എത്തുന്നത്. പക്ഷേ, സമാധാനപരമായ ഭക്തന്മാരോടൊപ്പം യഥാവിധി ആരാധന ചെയ്യുന്നവരുടെ ഫലമോ, അതിനേക്കാൾ അദ്ഭുതമാണ്. ഹരിഭക്തിയിൽ ലീനനായവൻ അനന്തമായ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു. അറിയാമോ, അറിയാതിരിക്കാമോ, ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു മോക്ഷം ലഭിക്കും. മരണവും എപ്പോഴും അടുത്തിലാണ്; അതിനാൽ, ധർമ്മത്തിന്റെ സാരഭാഗം ആചരിക്കണം. ശരീരം തന്നെ എപ്പോഴും ഭീഷണിയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, ധനം മുതലായവയെക്കുറിച്ച് പറയാനോ? അവരുടെ ഭക്തി പരമശുദ്ധമായിരിക്കട്ടെ, ദേവദേവനായ ജനാർദ്ദനനോടു. യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ വിഷ്ണുഭക്തി ലഭിക്കുന്നത് വളരെ ദുഷ്കരമാണ്. എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണ കാണിക്കൽ എവിടെയും കാണാവുന്ന ഒരു ഗുണമാണ്.” ഇങ്ങനെ ജയധ്വജൻ തന്റെ പൂർവ്വജന്മ സ്മരണയും അനുഭവങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തി, വിഷ്ണുഭക്തിയുടെ മഹത്വം വീതിഹോത്രനും മറ്റുള്ളവർക്കും മനസ്സിലാക്കിച്ചു.