നാരായണീയം പാരായണത്തിനായി മഹർഷികളും അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളും ഒരുമിച്ചു ഇരുന്നു, ആനന്ദപൂർവ്വം സ്നാനം ചെയ്തു. സ്നാനം കഴിഞ്ഞ്, ദിവ്യജ്ഞാനികൾ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞതിന്റെ ശുദ്ധിയോടെ ആറ്റു കടന്നു. അവർ പിന്നെ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നു, നാരായണന്റെ മഹത്വം നിറഞ്ഞ അനേകം കഥകൾ പരസ്പരം പങ്കുവച്ചു. അങ്ങനെ കഥകൾ പറയുന്നു കൊണ്ടിരിക്കെ, നാരദൻ ഒരു ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു: “ഭാഗ്യവാന്മാരേ, നിങ്ങളെല്ലാവരും ലോകത്തിന്റെ ഇശ്വരന്മാരാണ്, ശാശ്വതന്മാരാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു, ജ്ഞാനികൾക്ക് അറിയാവുന്ന ഭാഗവതന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ നിങ്ങളെന്താണ് പറയുന്നത്? ഗംഗയായി മാറിയിരിക്കുന്ന ഹരിയുടെ പാദതീർത്തംകൊണ്ട്, ആ ഹരിയെ എങ്ങിനെയാണ് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുക? ജ്ഞാനത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ, തപസ്സിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവയും ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ.” നാരദൻ ഇതു ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അഗ്ന്യാനത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു നോക്കി, പരമാത്മാവായ നാരായണന്റെ മഹിമയെ ഹൃദയത്തിൽ നിറച്ച് പ്രാർത്ഥനയിലേക്ക് തിരിയുന്നു: “ഉയർന്നതിലും താഴ്ന്നതിലും നിലകൊള്ളുന്ന, ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവനും അതിനപ്പുറത്തുള്ളവനും ആയിരിക്കുന്ന, യോഗികളുടെ നാഥനും, യോഗത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായും, യോഗത്തിലൂടെ പ്രാപ്യനായും, വിഷ്ണുവായും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആധാരമായും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായും, ജ്ഞാനിയുടെ അറിവായും, ധ്യാനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന, ധ്യാതാവായും, ധ്യാനമായും, ആ നാഥന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഞാൻ എന്നും പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു. ആ ദൈവിക ശക്തിയാൽ സമ്പന്നനായ, അജനായ, പ്രാചീനനായ, യഥാർത്ഥ സ്തുത്യർഹനായ നാഥനിൽ ഞാൻ സദാ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. കാലാന്ത്യത്തിൽ രുദ്രനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന, ജ്ഞാനികൾ പാദപൂജ ചെയ്യുന്ന അജനായ ദൈവത്തിൽ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ സമർപ്പിക്കുന്നു. പരമപദത്തിൽ ഭാസ്വരനായ ആദി വിഷ്ണുവിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. ശരീരങ്ങളുടെ കാരണമായ, ആഗ്രഹം മുൻപുള്ള സ്വഭാവം ഉള്ളവനിൽ ഞാൻ സദാ അഭയം തേടുന്നു. ഭൂമിയെയും നദികളെയും ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന വാസുദേവനിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭക്തനായ പ്രഹ്ലാദനെ രക്ഷിക്കാൻ ശത്രുവിനെ കീറിക്കളഞ്ഞ അജനായ നാഥനിൽ ഞാൻ ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ, നിർക്രമനായ, പരമമായ, പുരാതനപുരുഷനിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. താൻ തന്നെ അനേകം രൂപങ്ങളിൽ ഭാസ്വരമാകുന്ന, എങ്കിലും ഏകനായ സ്വയംഭൂവിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. എല്ലാം അവനിൽ ലയിക്കുകയും അവനിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെയുള്ളവനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. അലിപ്തനും പൂർണ്ണനുമായ ആ പരമാത്മാവിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. പരമശുദ്ധനായ, അറിയാൻ കഴിയാത്തവനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. എല്ലായിടത്തും പ്രകാശിക്കുന്ന ജ്ഞാനസ്വരൂപനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. ദേവന്മാരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി കൂർമ്മാവതാരമായവനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ താങ്ങിയ വരാഹമൂർത്തിയിലേക്കും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ശത്രുക്കളെ കീറിക്കളഞ്ഞ നരസിംഹഭഗവാനിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മലോകം മുതൽ പാദം വരെ, ദേവതകളിൽ ജയിക്കാനാവാത്തവനിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ക്ഷത്രിയവംശം നശിപ്പിച്ച ജമദഗ്നിപുത്രനിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. രാക്ഷസസേനയെ നശിപ്പിച്ച രാമചന്ദ്രനിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. സ്വന്തം വംശം ഉപേക്ഷിച്ച ശ്രീകൃഷ്ണനിൽ ഞാൻ ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിക്കുന്നു. ശുദ്ധനും നിർമലനുമായ ഭഗവാനെ ദർശിക്കുന്നവരെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കാലാദിയുടെ ആദിയിൽ ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചവനിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കോടി കോടി യുഗങ്ങൾക്കു പോലും എണ്ണാനാവാത്തവനിൽ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദേവന്മാർക്കും, അസുരന്മാർക്കും, മനുമാർക്കും ആരാധിക്കാനാകാത്തവനിൽ ഞാൻ ഈ ലഘുജീവിയായ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു. പവിത്രതയെ പ്രാപിച്ചവർക്കു പോലും എങ്ങനെ ഞാൻ, അൽപബുദ്ധിയുള്ളവൻ, അവനെ സ്തുതിക്കാനാകും? പാപികൾ പോലും ശുദ്ധരാവുന്നു; വിശ്വാസം മോക്ഷവും ശുദ്ധിയും നൽകുന്നു. ജ്ഞാനസ്വരൂപിയായ അവനെ ദർശിക്കുന്നവർക്ക് ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. ആദി, അജനായ, ജ്ഞാനമൂർത്തിയായ ദൈവത്തിൽ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു. ആയിരം തലകളുള്ള, അനുഭവത്തിന്റെ സാരമായ ഹരിയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, നാരദൻ ഭക്തിപൂർവ്വം നാരായണന്റെ മഹത്വം സ്മരിച്ച്, അവനെ സ്തുതിക്കുകയും, അവനിൽ അഭയം തേടുകയും ചെയ്തു.