നാരദപുരാണമ്

ഒരു കാലത്ത്, രണ്ട് മഹാന്മാർ ഒന്നിച്ചുകൂടിയപ്പോൾ, അവർ സകല കർമ്മങ്ങൾക്കും അർത്ഥം നൽകുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞു. അവർ ഹരിയുടെ മഹിമകൾ ഗാനം പാടിയപ്പോൾ, അത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് നമ്മൾ അറിയാമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഈ മഹാന്മാർ, സ്വാർത്ഥതയും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാതെ, സദാ ബ്രഹ്മചാരികളായിരുന്നു. സനത്, കുമാര, ശക്തിമാൻ എന്നിങ്ങനെ അവർ അനന്തമായവരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. അവർ യാത്രയിൽ, ഇരട്ടി ജന്മം നേടിയവർ ഗംഗാ നദിയെ കണ്ടു, അത് വിഷ്ണുവിന്റെ കാലിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. അപ്പോൾ, ആ സ്ഥലത്ത് ദിവ്യ സന്യാസി നാരദൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവർ കുളിക്കാനായി ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, നാരദൻ കൈകൾ ചേർത്തു കൊണ്ട് നമസ്കാരം നൽകി. "ഓ നാരായണ, അച്യുത, അനന്ത, വാസുദേവ, ജനാർദന! കായികതയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ദൈവമേ, ദൈവങ്ങളുടെ ആധിപതിയെ, നിനക്ക് നമസ്ക്കാരം!" എന്നുപറഞ്ഞു. "നിനക്കു ജനിതൻ, അനിരുദ്ധൻ, ശുദ്ധൻ, മുറയെ മടക്കി കളയുന്നവൻ, ഞങ്ങളെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭയങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുമല്ലോ." അവർ ഒന്നിച്ച് കുളിച്ചപ്പോൾ, നാരദൻ സന്തോഷത്തോടെ അവരോടൊപ്പം കുളിച്ചു. കുളിച്ചതിന് ശേഷം, ദിവ്യ സന്യാസിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂട്ടരും, തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ കഴുകി, കടന്നുപോയി. അവർ നാരായണന്റെ ഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ച് പല കഥകൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. നാരദൻ, കഥകൾ പറയുന്നതിനിടെ, ഒരു ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു: "നിങ്ങൾ എല്ലാം സർവ്വശക്തന്മാർ, ഏതൊരു നന്മയും ഇല്ലാതെ, എക്കാലത്തെയും മഹാന്മാർ. അതിനാൽ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു—ദിവ്യഭഗവാന്റെ അടയാളങ്ങൾ എന്തെല്ലാം?" "ഹരി, ഗംഗയുടെ കാലിന്റെ ഉടമ, എങ്ങനെ അറിയപ്പെടും?" എന്നായിരുന്നു നാരദന്റെ ചോദ്യം. "ജ്ഞാനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളും, തപസ്സിന്റെ അടയാളങ്ങളും എനിക്ക് പറയൂ, ഗുരുക്കളേ." "അവൻ ഉയർന്നും താഴ്ന്നും നിലനിൽക്കുന്നവനാണ്, ഗുണങ്ങളുള്ളവനുമാണ്, ഗുണങ്ങളെക്കാൾ എക്കാലത്തെയും അവനാണ്. യോഗികളുടെ ആധിപതി, യോഗത്തിന്റെ രൂപം, യോഗത്തിലൂടെ ലഭ്യമായവൻ, വിശ്ണുവിന് നമസ്ക്കാരം." "അവൻ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഭഗവാൻ, അറിയേണ്ടവൻ, അറിയുന്നവൻ, സമ്പൂർണ്ണമായ ബോധത്തിന്റെ ഉടമ. ധ്യാനത്തിന്റെ ഭഗവാൻ, യാഥാർത്ഥ്യമായ ധ്യാനക്കാരൻ, ധ്യാനിക്കേണ്ടവൻ, ധ്യാനവും തന്നെയാണ്." "ആ ശക്തിയാൽ സമ്പന്നനായ, ജനിതൻ, പ്രാചീനമായ, സത്യമുള്ള മഹാന്മാർക്കു ഞാൻ എപ്പോഴും നമസ്ക്കാരിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ രുദ്രൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന ദൈവം, ജ്ഞാനികൾ ആദരിക്കുന്ന കാലുകൾക്കു ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്നു." "അവൻ തന്റെ ഉന്നത വാസത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു, ആ ആദിമ വിശ്ണുവിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. ശരീരങ്ങളുടെ കാരണമായ, ആഗ്രഹം മുമ്പിൽ കിടക്കുന്ന അവനിൽ ഞാൻ മാത്രം അഭയം തേടുന്നു." "ഭൂമിയും നദികളും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ദൈവമായ വാസുദേവനിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും നമസ്ക്കാരിക്കുന്നു. തന്റെ ഭക്തനായ പ്രഹ്ലാദനെ രക്ഷിച്ച അവനിൽ ഞാൻ ആദരിക്കുന്നു." "ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടാവായ, പ്രവർത്തനരഹിതൻ, ഉന്നത വ്യക്തിയ്ക്കു ഞാൻ നമസ്ക്കാരം. തന്റെ അനേകം രൂപങ്ങളിലൂടെ ഒരേ ഭഗവാനായി നിലനിൽക്കുന്ന അവനിൽ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു." "എല്ലാവരും അവനിൽ പ്രവേശിക്കും, എല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്—അവനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. അസംബന്ധമായ, സമ്പൂർണ്ണമായ—അവനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു." "ഉന്നതമായ, ശുദ്ധമായവൻ അറിഞ്ഞു കിട്ടാൻ കഴിയുന്നവനല്ല—അവനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. എല്ലായിടത്തും പ്രകാശിക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആത്മാവിനോടു—അവനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു." "ദൈവങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ആ കൂർമനിൽ ഞാൻ അഭയം തേടുന്നു. മുഴുവൻ ലോകത്തെ കൈകൊണ്ടു നിലനിൽക്കുന്നതിന്, ആ വരാഹനിൽ ഞാൻ നമസ്ക്കാരിക്കുന്നു." "ശത്രുക്കളെ തകർത്ത അവനിൽ ഞാൻ നമസ്ക്കാരം അർപ്പിക്കുന്നു, നരസിംഹനിൽ ഞാൻ നമസ്ക്കാരം അർപ്പിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മയുടെ ലോകം മുതൽ പാദങ്ങൾ വരെ, ദൈവങ്ങളിൽ അജിതനായ അവനിൽ ഞാൻ നമസ്ക്കാരം അർപ്പിക്കുന്നു." "ക്ഷത്രിയരുടെ lineage തകർത്ത അവനിൽ ഞാൻ നമസ്ക്കാരിക്കുന്നു, ജമദഗ്നിയുടെ മക്കളായ രാമചന്ദ്രനിൽ ഞാൻ നമസ്ക്കാരിക്കുന്നു." ഈ കഥകൾ, ദിവ്യമായ അനുഭവങ്ങൾ, മഹിമകൾ, നാരായണന്റെ മഹിമകൾക്കുറിച്ച് വെളിച്ചം വീശിയെത്തുന്നു.