શતસૂર્યપ્રતીકાશં સર્વતઃ કાઞ્ચનાવૃતમ્
જે સર્વત્ર સોનાથી ઢંકાયેલું અને સો સૂર્ય જેટલું તેજ ધરાવતું હતું,
તદ્ભૂભાગં નગાકીર્ણં બહુધાતુવિભૂષિતમ્
એ ભૂમિનો ભાગ, જે પહાડોથી ભરેલો અને અનેક ખનિજોથી શોભાયમાન હતો,
નિમ્નાગાયુતસંપૂર્ણં ધૌતં ગઙ્ગાજલૈઃ શુભૈઃ
અનગણિત નદીઓથી ભરપૂર અને શુદ્ધ ગંગાજળથી ધોવાયેલો હતો,
ઘટપ્રમાણૈર્નૃપતે પરિપક્વૈઃ સુગન્ધિભિઃ
હે રાજા, ત્યાં ઘડાની જેટલી મોટી અને સુગંધિત પક્વ ફળો હતા,
દ્વિરેફધ્વનિસંયુક્તં કોકિલસ્વરનાદિતમ્
મધમાખીઓના ગુંજન અને કોયલના મીઠા સ્વરોથી ગૂંજતો હતો,
સંપશ્યમાનો નૃપતિર્વિવેશ સ મહાગિરિમ્
આ બધું જોઈને રાજાએ એ મહાન પર્વતમાં પ્રવેશ કર્યો,
સ વીક્ષતે યાવદસૌ સમન્તાત્તાવત્સમસ્તં દ્રુમપક્ષિસંઘમ્
તેને ચારે બાજુ જોઈને, બધાં વૃક્ષો અને પક્ષીઓનો સમૂહ દેખાયો,
ઉપપ્લવન્તં તરસા મહીપસ્તેનૈવ સાર્દ્ધં સ જગામ તૂર્ણમ્
પછી ધરતીના સ્વામી ઝડપથી તેમના સાથે આગળ વધ્યા,
વિમોહિતો યેન વિમુચ્ય વાહં ત્રિવિક્રમેણેવ વિલઙ્ઘ્યમાનમ્
જેના કારણે રાજા મોહિત થઈને, પોતાનું વાહન છોડી, ત્રણ પગલાંમાં કૂદી ગયો હતો,
ગિરૌ સ્થિતાં તપ્તસુવર્ણભાસં કામસ્ય યષ્ટીમિવ નિર્મિતાં ચ
પર્વત પર ઊભેલી, તપ્ત સોનાની જેમ તેજસ્વી, ઈચ્છા માટે બનેલી લાકડી જેવી દેખાતી હતી,
ક્ષમાસ્વરૂપામિવ વૈ રસાયા ગિરેઃ સુતાયા ઇવ રૂપરાશિમ્
જે ધરતીના સ્વરૂપ જેવી, પર્વતના રસ જેવી કે સૌંદર્યના ઢગલા જેવી લાગતી હતી,
વિકર્ષમાણાં સહસા ત્રિનેત્રં લિઙ્ગાશ્રયં દેવવિનોદનાર્થમ્
જે અચાનક ત્રિનેત્રવાળા, લિંગ સ્વરૂપ ભગવાન તરફ આકર્ષાઈ રહી હતી, દેવતાઓને આનંદ આપવા માટે,
વિમોહિતો ઽસૌ નિપપાત રાજા વિમોહિનીકામશરેણ વિદ્ધઃ
મોહમાં પડેલો રાજા, મોહની ઈચ્છાના બાણથી ઘાયલ થઈને પડી ગયો,
વિસર્પિણં ભૂમિપતિં સુનેત્રા વિલોકયામાસ કટાક્ષદૃષ્ટ્યા
સુનેત્રાએ, ચપલ નજરે, ફરતો રાજાને જોયો,
વિધૂનયન્તી મૃગપક્ષિસઘાન્સુવાસસા ગણ્ડભુજૌ નિવાર્ય
તેણી સુન્દર વસ્ત્રથી, ગાલ અને હાથ ઢાંકી, પ્રાણીઓ અને પક્ષીઓના ટોળાં દૂર કરતી હતી,
ત્યક્ત્વા હરં પૂજ્યતમં સુલિઙ્ગં ગગત્વા તુ પાર્શ્વે તમુદારચેષ્ટા
પછી તેણે સૌથી પૂજનીય, શુભ હરા લિંગને છોડી, ઉદાર હાવભાવથી તેની બાજુએ ગઈ.
રુક્માઙ્ગદં કામશરાભિતપ્તમુત્તિષ્ઠ રાજન્વશગા તવાહમ્
રુક્માંગદ, કામના તીક્ષ્ણ તીરોની જ્વાળા સહન કરતો રાજા, ઉઠો; હવે હું તમારી ઈચ્છા મુજબ ચાલું છું.
તૃણીકૃતં ભૂપ સમુદ્વહેથા યન્મામકં રૂપમવેક્ષ્ય હારિ
રાજાધિરાજ, મારા આકર્ષક રૂપને જોઈને પણ તમે મને અવગણો છો.
ધીરો ઽસિ વિડંબયેથાઃ કિમર્થમાત્માનમુદારચેષ્ટમ્
તમે સ્થિરમનવાળા છો; તો પછી, જે સદાચાર રાખે છે, એ પોતાને શા માટે ઉપહાસ કરે?
પ્રદાય દાનં ચ સુધર્મમુક્તં ભુઙ્ક્ષ્વ સ્વદાસીમિવ માં રતિજ્ઞામ્
નિયત દાન આપી, હવે પ્રેમકલા જાણનારી તમારી દાસી તરીકે મને આનંદપૂર્વક સ્વીકારો.
ઉન્મીલ્ય નેત્રે રાજેન્દ્ર શતપત્રનિભે તથા
રાજાધિરાજ, કમળની પાંખડીઓ જેવી આંખો ખોલી, તેણે આ રીતે કહ્યું.
મયા બાલે સુબહુશઃ પૂર્ણચન્દ્રનિભાનનાઃ
કન્યા, મેં અનેકવાર પૂર્ણચંદ્ર જેવું સુંદર મુખ જોઈ લીધું છે.
યાદૃશં ત્વં ધારયસે રૂપં લોકવિમોહનમ્
પણ, જે રૂપ તારે ધારણ કર્યું છે, એ આખા જગતને મોહિત કરી નાખે છે.
અજલ્પિતવચો દેવિ મોહિતસ્તવ તેજસા
દેવી, તું કંઈ બોલી નથી, છતાં તારી તેજસ્વિતા મને મંત્રમુગ્ધ કરી રહી છે.
નાદેયમસ્તીહ જગત્ત્રયે ઽપિ તવાનુરાગેણ નિબદ્ધચેતસઃ
ત્રણે લોકમાં પણ, જેનું મન તારી પ્રીતિથી બંધાયેલું છે, તેના માટે હું કંઈ પણ આપવાનો તૈયાર છું.
ઘનસ્તનીં વ્યોમસુબદ્ધદેહાં નિષ્કાનનાં સુંદરિ વામશીલામ્
સુંદરે, તારા ઉન્નત સ્તન, આકાશ જેવી કાંતિયુક્ત કાય, નિર્દોષ શરીર અને સૌમ્ય સ્વભાવ છે.
સકોશબદ્ધાં ગજવાજિપૂર્ણાં સમન્ત્રિહૃદ્યાં નગરૈઃ સમેતામ્
કમર પર પટ્ટો, હાથી-ઘોડાથી ભરપૂર, મંત્રીઓ માટે પ્રિય અને શહેરોથી ઘેરાયેલું રાજ્ય છે.
કિં પુનર્દ્ધનરત્નાદિ પ્રસીદ મમ મોહિનિ
મોહિની, ધન કે રત્નની શું જરૂર છે? મારા પર કૃપા કર.
સમુવાચ સ્મિતં કૃત્વા તમુત્થાપ્ય નૃપં તદા
તેણીએ સ્મિત સાથે કહ્યું અને રાજાને ઊભો કર્યો.
યદ્વિદિષ્યામ્યહં કાલ તત્કાર્યમવિશઙ્કયા
જે સમયે હું જે કહું, એ નિર્ભયતાથી કરવું જ પડશે.