ગુણૈકદ્વિચતુઃ ષડ્ભિર્વસુપર્વનવાષ્ટભિઃ
એક, બે, ચાર, છ, આઠ, નવ અથવા આઠ અક્ષરો સાથે, ગુણો અને ચંદ્રના કલાઓ પ્રમાણે.
યદુકૢપ્તિરિયં પ્રોક્તા મન્ત્રવર્ણૈર્યથાક્રમમ્
આ વિધિ મંત્રના અક્ષરો પ્રમાણે ક્રમશઃ કહી છે.
વાક્શક્તિલક્ષ્મીબીજાદ્યા માતઙ્ગ્યન્તાઃ પ્રવિન્યસેત્
વાણી, શક્તિ અને ધન્યતા ના બીજથી શરૂ કરીને, માતંગી સુધીના અક્ષરો ગોઠવવા જોઈએ.
હૃલ્લેખાં ગગનાં રક્તાં ભૂયો મન્ત્રી કરાલિકામ્
પુનઃ સાધકે હૃલ્લેખા, આકાશ અને લાલ કરાલિકા મંત્રને સ્થાપિત કરવો જોઈએ.
માતઙ્ગ્યન્તાઃ ષડઙ્ગાનિ તતઃ કુર્વીત સાધકઃ
પછી, સાધકે માતંગીથી પૂર્ણ થતા છ અંગોનું વિધિવત્ કરવું જોઈએ.
શિખાષ્ટાદશભિઃ પ્રોક્તા વર્મ તાવદ્ભિરક્ષરૈઃ
શિખા પર અઢાર અક્ષરો વડે વરમ (કવચ) કહેવામાં આવ્યું છે.
બાણન્યાસં તતઃ કુર્યાદ્ભૈરવીપ્રોક્તવર્ત્મના
પછી, ભૈરવીના વિધિ પ્રમાણે બાણન્યાસ કરવો જોઈએ.
પાર્સ્વકટ્યોર્નાભિદેશે કટિપાર્શ્વાંશકે પુનઃ
પાર্শ્વ, કટિ, નાભિ પ્રદેશ અને ફરીથી કટિ અને પાર্শ્વના ભાગોમાં.
મદનં પુષ્પધન્વાનં પઞ્ચમં કુસુમાયુધમ્
મદન, પુષ્પધન્વા, પાંચમો, અને ફૂલના ધનુષ્ય ધારક.
માતઙ્ગ્યન્તાસ્તતો ન્યસ્યેત્સ્થાનેષ્વેતેષુ મન્ત્રવિત્
પછી, મંત્રજ્ઞએ આ સ્થાનો પર માતંગી અંતવાળા અક્ષરો ગોઠવવા જોઈએ.
મદનવેગા સમ્ભવા ચ ભુવનપાલેન્દુરેખિકા
મદનનો વેગ, સંભવ અને ભુવનપાલના ચંદ્રરેખા.
વિન્યસ્તવ્યાસ્તતો મૂલે ઽધિષ્ઠાને મણિપૂરકે
પછી, આ બધાને મૂળ, અધિષ્ઠાન અને મણિપુર ખાતે ગોઠવવા જોઈએ.
આદ્યે લક્ષ્મીસરસ્વત્યૌ રતિઃ પ્રીતિશ્ચ કૃત્તિકા
પ્રારંભે, લક્ષ્મી અને સરસ્વતી, રતિ, પ્રીતી અને કૃત્તિકા.
મૂલમન્ત્રં પૃથઙ્ન્યસ્યેન્નિજમૂર્દ્ધનિ મન્ત્રવિત્
મંત્રજ્ઞએ મૂળમંત્રને અલગથી પોતાના માથે સ્થાપિત કરવો જોઈએ.
કણ્ઠદેશે ભ્રવોર્મધ્યે બિન્દૌ ભૂયઃ કલા પદોઃ
ગળાની આસપાસ, ભ્રૂમધ્યમાં, બિંદુમાં, પછી અંગોમાં અને પગે.
ઉન્નતાંસેષુ વક્ત્રે ચ ધ્રુવમણ્ડલકે શિવે
ઊંચા ખભા અને મુખમાં, તથા ધ્રુવમંડળમાં, હે શિવ.
રૌદ્રીં પ્રશાન્તાં શ્રદ્ધાખ્યાં પુનર્માહેશ્વરીમથ
રૌદ્રી, શાંત સ્વરૂપ, શ્રદ્ધા નામે ઓળખાતી અને પછી માહેશ્વરી.
પ્રમથાશ્વાસિનીં વિદ્યુલ્લતાં ચિચ્છક્તિમપ્યથ
પ્રમથાશ્વાસિની, વિદ્યુલ્લતા અને ચૈતન્યશક્તિ પણ.
શિરોભાલહૃદાધારેષ્વેતા બીજત્રયાધિકાઃ
માથા, હાથ અને હૃદયસ્થાનમાં, આ ત્રણે બીજાક્ષરથી યુક્ત છે.
માતઙ્ગીં મહદાદ્યાં તાં મહાલક્ષ્મીપદાદિકામ્
માતંગી, મહાન સ્ત્રીઓમાં શ્રેષ્ઠ અને મહાલક્ષ્મી, પગથી આરંભે.
ન્યસેત્તેનૈવ કુર્વીત વ્યાપકં દેશિકોત્તમઃ
આ રીતે શ્રેષ્ઠ ગુરુએ વ્યાપક ન્યાસ કરવો.
શ્યામાં શુકોક્તિં શૃણ્વન્તીં ન્યસ્તૈકાઙ્ઘ્રિશિરોરુહામ્
શ્યામા, પોપટની વાણી સાંભળતી, એક પગ અને વાળ નીચે મુકેલા.
રક્તાંશુકાં ચ કહ્લારમાલાશોભિતચૂલિકામ્
લાલ વસ્ત્ર પહેરેલી, નીલા કમળની માળાથી શોભતા ચૂડાવાળી.
અયુતં પ્રજપેન્મન્ત્રં તદ્દશાંશં મધૂકજૈઃ
મંત્ર દસ હજાર વખત જપવો અને દસમાં ભાગ મધુકક સાથે અર્પણ કરવો.
ત્રિકોણકર્ણિકં પદ્મમષ્ટપત્રં પ્રકલ્પયેત્
ત્રિકોણાકાર કર્નિકા અને આઠ પાંદડાવાળું કમળ ગોઠવવું.
ચતુરસ્રીકૃતં બાહ્યે કાન્ત્યા દૃષ્ટિમનોહરમ્
બાહ્ય ભાગ ચોરસ બનાવવું, તેની કાંતિથી નજરને આકર્ષે એવું.
વિભૂતિપૂર્વાઃ પૂર્વોક્તા માતઙ્ગીપદપશ્ચિમાઃ
પૂર્વે પહેલેથી કહેલી વિભૂતિઓ અને પશ્ચિમે માતંગી પદ.
વાક્સત્યલક્ષ્મી બીજાદ્ય ઉક્તઃ પીઠાર્ચને મનુઃ
વાણી, સત્ય અને લક્ષ્મી બીજથી આરંભતો પીઠપૂજનનો મંત્ર કહેવાયો છે.
અર્ચયેદ્વિધિનાનેન વક્ષ્યમાણેન મન્ત્રવિત્
મંત્રજ્ઞાને હવે જે વિધિ કહેવામાં આવે છે, તે પ્રમાણે પૂજન કરવું.
હૃહૃલ્લેખાઃ પઞ્ચપૂજ્યા મધ્યે દિક્ષુ ચ મન્ત્રિણા
પાંચ 'હૃહૃલ' અક્ષરોને મધ્યમાં અને દિશાઓમાં મંત્રજ્ઞા દ્વારા પૂજવા.