પવિત્ર રાજા સમક્ષ મહર્ષિએ પાપોના વિવિધ સ્વરૂપોનું વર્ણન કર્યું. તેમણે જણાવ્યું કે, જો કોઈ બ્રાહ્મણહત્યારું હોય, દારૂ પીતું હોય, ચોરી કરતું હોય અથવા ગુરુની શય્યા ભંગ કરતું હોય, તો તે ઘોર પાપી ગણાય છે. તદુપરાંત, જે વ્યક્તિ ધર્મની શ્રેણી તોડે છે, નિરર્થક રસોઈ કરે છે, કે બ્રાહ્મણોની હંમેશા નિંદા કરે છે, તે પણ એટલેજ પાપી છે. જે વ્યક્તિ કહે છે કે “અન્ન નથી,” તેને પણ બ્રાહ્મણહત્યારું જ ગણવામાં આવે છે. જે કોઈ કાર્યમાં અવરોધ ઊભો કરે છે, તેને પણ બ્રાહ્મણહત્યારું કહેવાય છે. જે હંમેશા અસત્ય બોલે છે, જે બીજા લોકોને હેરાન કરવા અને તેમની ખામીઓ શોધવામાં આનંદ પામે છે, જે હંમેશા દાન લેવા તત્પર રહે છે અને જીવહિંસા કરે છે—આ બધાં પાપો બ્રાહ્મણહત્યાના સમાન છે. મહારાજ, સમૂહો પાસેથી ભોજન લેવું, વેશ્યાઓ સાથે સંકળાવું, ગુરુજનોથી વિમુખ થવું અથવા દેવતાઓ માટે રાખેલા ભોજનનો ભોગ લેવો—આ બધું પણ ઘોર પાપ છે. દ્વિજાતિ વ્યક્તિ, જો શૂદ્ર દ્વારા માર ખાધા પછી ભોજન કરે, અથવા શૂદ્રની પરવાનગીથી દાસ્યકર્મ કરે, તો આ પણ દારૂપાનના સમાન પાપ છે. જડાં, કંદ, ફળ, કસ્તૂરી, છાલના કપડાં, તાંબું, કાંસું, પિત્તલ, ઘી, મધ—આમાંથી કોઈ વસ્તુ અનધિકૃત રીતે લેવી, તેમજ પાન, પાણી કે ચંદનની ચોરી કરવી પણ પાપરૂપ છે. પૂર્વજોની શ્રાદ્ધ-વિધિ અવગણવી, પુણ્યકર્મોમાં અવરોધ લાવવો, ખાદ્યપદાર્થો કે અનાજ ચોરી કરવું, પોતાની બહેન, પુત્રવધૂ, નીચ જાતિની સ્ત્રી, મદિરાપાન કરનારાની પત્ની, ભાઈની પત્ની, મિત્રની પત્ની કે પોતાની દીકરી સાથે અયોગ્ય સંબંધ રાખવો—આ બધાં મહાપાપ છે. મહર્ષિ કહે છે, રાજન, આવા અનેક પાપો મહાન ઋષિઓએ પોતાના ગ્રંથોમાં વર્ણન કર્યા છે. હવે સાંભળો એવા પાપોની વાત, જેમના માટે કોઈ પ્રાયશ્ચિત નથી. બ્રાહ્મણહત્યા જેવા કેટલાક પાપો માટે કોઈક રીતે પ્રાયશ્ચિત શક્ય છે, પણ વિશ્વાસઘાત કરનાર, હત્યારા, શૂદ્રના ભોજન પર જીવતા, વેદોની નિંદા કરનાર, પવિત્ર કથાઓની નિંદા કરનાર—આવા લોકો માટે અહીં કે પરલોકમાં ક્યારેય પ્રાયશ્ચિત નથી. એવી વ્યક્તિઓ માટે શતગણી તપશ્ચર્યાથી પણ મુક્તિ શક્ય નથી. તેથી, દ્વિજાતિજનોએ આવા પાપીઓને દૂર રાખવા જોઈએ, કારણ કે તેઓ ધર્મમાંથી ત્યજિત ગણાય છે. શાસ્ત્રોનું નિશ્ચય છે કે આવા પાપો માટે કોઈ પ્રાયશ્ચિત નથી. મહેરબાની કરીને સાંભળો, મહારાજ, એવા પાપોના ફળરૂપે મળનારા નરક વિશે. આવા પાપીઓ, પાપભોગ પછી પૃથ્વી પર આવતાં, સાત જન્મ સુધી ગધેડાં બની જન્મે છે. પછી, તેઓ સો વર્ષ સુધી ગાંડાં ખાવા વાળા જીવાત તરીકે અને બાર જન્મ સુધી સાપ તરીકે જન્મે છે. ત્યારબાદ, સો વર્ષ સુધી સ્થાવર યોનિમાં રહી, પછી ગોહ (ગિધ) રૂપે જન્મે છે. પછી, તેઓ શોડશ જન્મ સુધી શૂદ્ર અને અન્ય નીચ જાતિઓમાં જન્મે છે. આવા લોકો હંમેશા દાન લેવા તત્પર રહે છે અને પછી ફરી નરકમાં જાય છે. ત્યાં બે કલ્પ સુધી રહેતાં, પછી તેઓ સો જન્મ સુધી ચંડાલ બનીને ભટકતા રહે છે. આ રીતે મહર્ષિએ પાપોનાં ભયાનક પરિણામો અને તેમના માટેના અપ્રાયશ્ચિત દંડનું વર્ણન કરીને, ધર્મમાર્ગે ચાલવાની પ્રેરણા આપી.