లబ్ధసంజ్ఞః క్షణాద్విష్ణుశ్ చక్రం జగ్రాహ దుర్ధరమ్ దానవేన్ద్రవసాసిక్తం పిశితాశనకోన్ముఖమ్
క్షణంలో స్పృహ పొందిన విష్ణువు, దానవరాజు రక్తంతో ముడిపడి, మాంసభక్షకులకు ఎదురుగా ఉన్న దుర్గ్రహ్యమైన చక్రాన్ని పట్టుకున్నాడు.
ముమోచ దానవేన్ద్రస్య దృఢం వక్షసి కేశవః పపాత చక్రం దైత్యస్య హృదయే భాస్కరద్యుతి
కేశవుడు దానవరాజు ఛాతిపై దృఢంగా దాన్ని విసిరాడు. సూర్యుడిలా ప్రకాశించే ఆ చక్రం దానవుని హృదయంపై పడింది.
వ్యశీర్యత తతః కాయే నీలోత్పలమివాశ్మని తతో వజ్రం మహేన్ద్రస్తు ప్రముమోచార్చితం చిరమ్
అది అతని శరీరంపై నీలోత్పలంలా రాయిపై పడినట్టు చీలిపోయింది. వెంటనే మహేంద్రుడు తన చిరకాలంగా సంరక్షించిన వజ్రాయుధాన్ని విసిరాడు.
యస్మిఞ్జయాశా శక్రస్య దానవేన్ద్రరణే త్వభూత్ తారకస్య సుసంప్రాప్య శరీరం శౌర్యశాలినః
ఆ యుద్ధంలో, ఇంద్రునికి విజయ ఆశ దానవరాజైన తారకునిపై ఉండగా, శౌర్యవంతుడైన తారకుడు గాయపడి, అతని శరీరం దక్కింది.
వ్యశీర్యత వికీర్ణార్చిః శతధా ఖణ్డతాం గతమ్ వినాశమగమన్ముక్తం వాయునాసురవక్షసి
అది అగ్ని జ్వాలలు చెలరేగి, వంద ముక్కలుగా విరిగిపోయింది. వాయువు దానవుని ఛాతిపై వదిలిన వెంటనే అది నాశనం అయింది.
జ్వలితం జ్వలనాభాసమ్ అఙ్కుశం కులిశం యథా వినాశమాగతం దృష్ట్వా వాయుశ్చాఙ్కుశమాహవే
అగ్నిలా మండుతున్న అంకుశం, వజ్రాయుధంలా, నాశనం అయింది. యుద్ధంలో అంకుశం నాశనం అయినదాన్ని చూసి వాయువు కూడా (ఆయుధాన్ని వదిలాడు).
రుష్టః శైలేన్ద్రముత్పాట్య పుష్పితద్రుమకన్దరమ్ చిక్షేప దానవేన్ద్రాయ పఞ్చయోజనవిస్తృతమ్
కోపంతో, పుష్పాలతో అలంకరించబడిన చెట్లు, గుహలు కలిగిన ఒక పెద్ద కొండను పీకి, దానవేంద్రుడి మీదకు విసిరాడు. ఆ కొండ వెడల్పు ఐదు యోజనాలు ఉండేది.
మహీధరం తమ్ ఆయాన్తం దైత్యః స్మితముఖస్తదా జగ్రాహ వామహస్తేన బాలకన్దుకలీలయా
ఆ కొండ వేగంగా వస్తుండగా, దానవుడు చిరునవ్వుతో తన ఎడమచేత్తో దాన్ని పిల్లలు బంతిని ఆడినట్టు సులభంగా పట్టుకున్నాడు.
తతో దణ్డం సముద్యమ్య కృతాన్తః క్రోధమూర్ఛితః దైత్యేన్ద్రం మూర్ధ్ని చిక్షేప భ్రామ్య వేగేన దుర్జయః
తర్వాత, యముడు కోపంతో తన దండాన్ని పైకి ఎత్తి, బలంగా తిప్పి, దానవేంద్రుడి తలపైకి విసిరాడు.
సో ఽసురస్యాపతన్మూర్ధ్ని దైత్యస్తం చ న బుద్ధవాన్ కల్పాన్తదహనాలోకామ్ అజయ్యాం జ్వలనస్తతః
ఆ దండం దానవుని తలపై పడినా, అతడు ఏమాత్రం తెలుసుకోలేదు. అది యుగాంతంలో వచ్చే అగ్నిలా ప్రకాశిస్తూ, అజేయంగా దహించేది.
శక్తిం చిక్షేప దుర్ధర్షాం దానవేన్ద్రాయ సంయుగే నవా శిరీషమాలేవ సాస్య వక్షస్యరాజత
బలమైన శక్తిని యుద్ధంలో దానవేంద్రుడిపై విసిరాడు. అది కొత్తగా వికసించిన శిరీషపువ్వులా అతని ఛాతిపై మెరిసింది.
తతః ఖడ్గం సమాకృష్య కోశాద్ ఆకాశనిర్మలమ్ భాసితాసితదిగ్భాగం లోకపాలో ఽపి నిరృతిః
తర్వాత నిరృతి, లోకపాలుడు, తన ఖడ్గాన్ని నిర్మలమైన పొట్టె నుండి తీసి, ఆ ఖడ్గ కాంతితో ఆకాశపు చీకటి దిక్కులను వెలిగించాడు.
చిక్షేప దానవేన్ద్రాయ తస్య మూర్ధ్ని పపాత చ పతితశ్చాగమత్ఖడ్గః స శీఘ్రం శతఖణ్డతామ్
ఆ ఖడ్గాన్ని దానవేంద్రుడి తలపైకి విసిరాడు. అది తలపై పడగానే, వెంటనే ఆ ఖడ్గం వంద ముక్కలుగా విరిగిపోయింది.
జలేశస్తూగ్రదుర్ధర్షం విషపావకభైరవమ్ ముమోచ పాశం దైత్యస్య భుజబన్ధాభిలాషుకః
నీటిదేవుడు, భయంకరమైన, ఆపలేని విషాగ్నిలా మండే పాశాన్ని దానవుని చేతులను కట్టడానికి యత్నిస్తూ విడిచాడు.
స దైత్యభుజమాసాద్య సర్పః సద్యో వ్యపద్యత స్ఫుటితక్రకచక్రూరదశనాలిర్ మహాహనుః
ఆ పాము దానవుని చేతికి తాకగానే, దాని పెద్ద నోర్లు, పళ్ళు, దంతాలు అన్నీ పగిలిపడి, అది వెంటనే నశించింది.
తతో ఽశ్వినౌ సమరుతః ససాధ్యాః సమహోరగాః యక్షరాక్షసగన్ధర్వా దివ్యనానాస్త్రపాణయః
తర్వాత అశ్వినులు, మరుతులు, సాధ్యులు, మహానాగులు, యక్షులు, రాక్షసులు, గంధర్వులు అందరూ దివ్యమైన ఆయుధాలతో కూడి వచ్చారు.
జఘ్నుర్దైత్యేశ్వరం సర్వే సమ్భూయ సుమహాబలాః న చాస్త్రాణ్యస్య సజన్తి గాత్రే వజ్రాచలోపమే
వారు అందరూ కలసి, అపారమైన బలంతో దానవేశ్వరుడిపై దాడి చేశారు. కానీ అతని శరీరం వజ్రపర్వతంలా గట్టి ఉండి, వారి ఆయుధాలు ఏమాత్రం ప్రభావం చూపలేకపోయాయి.
తతో రథాదవప్లుత్య తారకో దానవాధిపః జఘాన కోటిశో దేవాన్ కరపార్ష్ణిభిరేవ చ
తర్వాత తారకుడు, దానవాధిపతి, తన రథం నుండి దిగి, కేవలం తన చేతులు, మోకాలితో కోటికోట్ల దేవతలను సంహరించాడు.
హతశేషాణి సైన్యాని దేవానాం విప్రదుద్రువుః దిశో భీతాని సంత్యజ్య రణోపకరణాని తు
దేవతల సైన్యాల్లో మిగిలినవారు, భయంతో తమ ఆయుధాలు వదిలేసి, అన్ని దిశలకూ పారిపోయారు.
లోకపాలాంస్తతో దైత్యో బబన్ధేన్ద్రముఖాన్రణే సకేశవాన్దృఢైః పాశైః పశుమారః పశూనివ
తర్వాత ఆ దానవుడు, ఇంద్రునితో సహా లోకపాలులను యుద్ధంలో పట్టుకుని, బలమైన పాశాలతో వారి జుట్టును కట్టి, పశువులను కట్టే విధంగా బంధించాడు.
స భూయో రథమాస్థాయ జగామ స్వకమాలయమ్ సిద్ధగన్ధర్వసంఘుష్టవిపులాచలమస్తకమ్
తర్వాత మళ్లీ తన రథంపైకెక్కి, సిద్ధులు, గంధర్వులు పాడే పాటలతో మారుమోగే, ఎత్తైన శిఖరాలు కలిగిన తన మహాలయానికి వెళ్లాడు.
స్తూయమానో దితిసుతైర్ అప్సరోభిర్వినోదితః త్రైలోక్యలక్ష్మీస్తద్దేశే ప్రావిశత్స్వపురం యథా
దితిపుత్రులు స్తుతిస్తూ, అప్సరసులు వినోదం చేస్తూ, మూడు లోకాల ఐశ్వర్యం తనదైనట్లు, ఆ ప్రదేశంలో తన నగరంలోకి ప్రవేశించాడు.
నిషసాదాసనే పద్మరాగరత్నవినిర్మితే తతః కింనరగన్ధర్వనాగనారీవినోదితైః క్షణం వినోద్యమానస్తు ప్రచలన్మణికుణ్డలః
పద్మరాగ రత్నాలతో తయారైన ఆసనంపై కూర్చొని, మణికుండలాలు ఊగుతూ, కిన్నరులు, గంధర్వులు, నాగులు, స్త్రీలతో కొంతసేపు ఆనందంగా గడిపాడు.
ప్రాదురాసీత్ప్రతీహారః శుభ్రనీలామ్బుజామ్బరః స జానుభ్యాం మహీం గత్వా పిహితాస్యః స్వపాణినా
ఆ సమయంలో, నీలవర్ణమైన పద్మపువ్వుల్లాంటి వస్త్రాలు ధరించిన ద్వారపాలుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. అతడు భూమిపై మోకాళ్లతో వంగి, తన చేత్తో నోటిని మూసుకున్నాడు.
ఉవాచానావిలం వాక్యమ్ అల్పాక్షరపరిస్ఫుటమ్ దైత్యేన్ద్రమర్కవృన్దానాం బిభ్రతం భాస్వరం వపుః
అతడు స్పష్టంగా, సంక్షిప్తంగా, సందేహం లేకుండా మాట్లాడాడు. దైత్యాధిపతి మరియు సూర్యుని వంశీకుల ఎదుట అతని రూపం ప్రకాశంగా మెరిసింది.
కాలనేమిః సురాన్బద్ధాంశ్ చాదాయ ద్వారి తిష్ఠతి స విజ్ఞాపయతి స్థేయం క్వ బన్దిభిరితి ప్రభో
కాలనేమి దేవతలను కట్టేసి ద్వారంలో నిలబడి, 'ప్రభూ! బందులు ఎక్కడ ఉండాలి?' అని అడిగాడు.
తన్నిశమ్యాబ్రవీద్దైత్యః ప్రతీహారస్య భాషితమ్ యథేష్టం స్థీయతామేభిర్ గృహం మే భువనత్రయమ్
ద్వారపాలకుని మాటలు విని, ఆ దైత్యుడు ఇలా అన్నాడు: 'వాళ్లు ఎక్కడ కావాలంటే అక్కడ ఉండాలి; నా ఇల్లు మూడూ లోకాలకు సమానం.'
కేవలం పాశబన్ధేన విముక్తైరవిలమ్బితమ్ ఏవం కృతే తతో దేవా దూయమానేన చేతసా
దేవతలను కేవలం తాడులతో బంధించి, ఆలస్యం చేయకుండా అలా కట్టేశారు. వాళ్ల మనసులు చాలా బాధతో నిండిపోయాయి.
జగ్ముర్జగద్గురుం ద్రష్టుం శరణం కమలోద్భవమ్ నివేదితాస్తే శక్రాద్యాః శిరోభిర్ధరణిం గతాః తుష్టువుః స్పష్టవర్ణార్థైర్ వచోభిః కమలాసనమ్
దేవతలు కలవరపడి, లోకగురువు అయిన పద్మజనిని ఆశ్రయించేందుకు వెళ్లారు. ఇంద్రుడు మొదలైనవారు భూమికి తలవంచి, స్పష్టమైన మాటలతో పద్మాసనుడిని స్తుతించారు.
త్వమోంకారో ఽస్యఙ్కురాయ ప్రసూతో విశ్వస్యాత్మానన్తభేదస్య పూర్వమ్ సమ్భూతస్యానన్తరం సత్త్వమూర్తే సంహారేచ్ఛోస్తే నమో రుద్రమూర్తే
నీవే ఓంకార స్వరూపుడవు, ఈ విశ్వానికి మొక్కపొడిగా పుట్టినవాడవు, అనంతమైన భేదాలకు ఆత్మవు, మొదట ఉద్భవించినవాడవు, ఆ తరువాత సత్త్వమూర్తిగా నిలిచినవాడవు. సంహారాన్ని కోరువాడవు, రుద్రమూర్తిగా ఉన్న నిన్ను నమస్కరిస్తాము.