విరాకా, అనేక గణేశుని సంతానంలో నువ్వు నాకు ఎంతో ప్రీతికరమైన కుమారునిగా భావించబడ్డావు; ఈ కుమారత్వ భావన నా హృదయాన్ని ఆనందపరిచింది, అది నీలో నిలిచి ఉండాలని ఆశించాను. నీ పూర్వీకులు కోరిన శుభతా ఇప్పుడు నీకు లభించింది; ఈ మంగళం భవిష్యత్తులోనూ నిలిచి ఉండాలని ఆశించారు. విరాక కూడా, తన చుట్టూ ఉన్న సేవకులను సమీకరించి, బాల్యపు ఆటల ఆనందంలో మనసు మునిగిపోయి, చిరునవ్వుతో మాట్లాడాడు. “ఇక్కడ నా తల్లి నన్ను స్వయంగా అలంకరించింది; ఇది ఎర్ర బొట్లు ఉన్న వస్త్రం, ఇవి సిందువార పువ్వులు, ఈ మల్లెపువ్వులతో కలిసిన హారాన్ని నా తలపై పెట్టారు. సేవకుల్లో సంగీత వాద్యం పట్టుకున్న వాడు ఎవరు? నా చేతిలో ఉన్న ఈ బొమ్మను అతనికి ఇస్తాను,” అని చెప్పాడు. దక్షిణ దిశ నుండి పడమర, అక్కడి నుండి ఉత్తర, ఉత్తర నుండి తూర్పు వైపు తన స్నేహితులతో కలిసి, తల్లి కిటికీ ద్వారా కుమారుని చూసింది. పర్వతకన్య, చిన్న వీరుడు బయట ఆడుతున్న దృశ్యాన్ని చూసి, ప్రపంచ తల్లి కూడా మతిసలిపింది. తన పిల్లలపై మమకారం ఉన్నవారు ఎవరైనా మాయలో పడకుండా ఉండలేరు; కేవలం అజ్ఞానులు, మాంసము, మలము, మూత్రంతో కూడిన శరీరం కలవారు మాత్రమే మాయలో పడరు. చంద్రకళను అలంకరించిన ప్రభువు అంతర్గృహంలో ప్రవేశించినప్పుడు, స్వర్గంలో నివసించే దేవతలు కూడా ఆయనను చూడటానికి వచ్చారు. సేవకులతో, రథాలూ, వాహనాలతో, లోకాల రక్షకులు ఆయన చుట్టూ ఉన్నారు. ఈ రూపం కత్తి, కత్తి తయారికర్త, నిర్లిప్తుడు, మరణదేవుడు; ఎవరు, ఎవరి కోసం ఇతనిని హతమర్చాలి? నిశ్శబ్దంగా చెప్పండి, ఆయుధాల దండను కోరుతున్నావా? ఈ భయంకరమైన రూపంతో పర్వతంపై చేయవలసినదేమీ లేదు; ఆయుధాల్లో నిపుణుడైనవాడి చేత ఈతని సంహరించడంలో సాధించదగినదేమీ లేదు. లోకాల రక్షకులను అనుసరించేందుకు వృథా కోరిక పెట్టవద్దు; దేవతలు అప్పుడు అతనితో ఇలా అన్నారు. దేవతా, దేవతల దేవతను అనుసరించే చిన్న వీరుడికి, పర్వతాలు, అడవులు, జలపాతాలు, అగ్నిదేవి నివాసాలకు వెళ్లి, జలపాతాల నీటిలో మునిగి ఆనందించమని పర్వతకన్య చెప్పింది. ఎత్తైన పర్వత వనాల్లో, పుష్పమాలలతో అలంకరించబడిన పొగలు కమ్మిన ప్రదేశాల్లో, బంగారు గాలులు స్వేచ్ఛగా గర్జించాయి. బంగారు శిఖరాలు, బంగారు ధూళి పొంగుతున్న భూమిపై, ఆకాశనివాసుల అందమైన వనాల్లో, అనేక రూపాల సమూహాల్లో, సేవకులు మందార గుహలో నివసించారు. అక్కడ, అందమైన మందార పువ్వులు, మృదువైన ఆకులు, కమలాలతో, నిపుణ మహిళలు విస్తృత, నిశ్చలమైన కళ్లతో రూపరసాన్ని ఆస్వాదించారు. పర్వతకన్య, క్షణంలో, తన కుమారుని గుర్తు చేసుకుని, ఆనందాన్ని కోరుతూ అతన్ని తలచింది. ఆ క్షణంలో లభించిన పుణ్యంతో, మరో జన్మలో కుమారత్వాన్ని పొందిన అతనికి, ఆటలో తృప్తి ఎలా కలుగుతుంది? భవిష్యత్ లోకాల సృష్టికర్త తన తేజస్సుతో సృష్టించిన అతడు, ప్రతి క్షణం, దేవగీతాలతో, నృత్యానికి ఉత్సుకతతో, సేవకులతో కలిసి నమస్కరించాడు. ఒక క్షణం, గంధ పర్వతంలో, సింహగర్జనల మధ్య, రత్నాల వలలో, గొప్ప సాల వృక్షాల క్రింద; మరో క్షణం, విభిన్న పుష్పమాలల్లో; మరో క్షణం, వృక్ష మూలంలో, హంస సంచరించింది. ఒక క్షణం, మట్టిలో, కమలాలతో నిండిన నీటిలో; మరో క్షణం, తల్లి ఒడిలో, పవిత్రంగా, నిర్మలంగా; సేవకుల అధిపతి, బాల్యపు ఆటల్లో, దేవతలను ఆనందపరిచాడు; వనాల్లో, విద్యాధరుల గీతాలతో, పినాకధారి లాగా, ఆటల్లో, అందంగా, సౌకుమార్యంగా ఆడాడు. లోకాల ఆనందాన్ని ఆవిష్కరించిన తరువాత, సూర్యుడు మరో ప్రాంతానికి వెళ్లినప్పుడు, పర్వతం దూరమైంది. ఆయన ముందు ఉదయించేది, అస్తమించేది పర్వతమే; దాని స్నేహాన్ని హృదయంలో గాఢంగా భావించాలి. శాశ్వతంగా పూజించబడే, విస్తృత మూలాలు, ఎత్తైన శిఖరాలు కలిగిన మెరు, వెళ్లిపోతున్న ప్రభువుకి కానుక ఇవ్వలేదు. నీటిలో కూడా ఈ ఆజ్ఞ కొనసాగుతుంది; జ్ఞానవంతుడు ప్రతిదానిలో సందేహించవచ్చు. సూర్యుడు, దినాంతం తరువాత, తన జనులను వెలుగుతో నింపుతాడు. సంధ్యా సమయంలో, ఋషులు సూర్యుని ఎదురుగా చేతులు జోడించి, త్వరగా తిరిగి రావాలని ప్రార్థించారు; తమ మనసును నియమించుకున్నారు. ఇలా, లోకంలో gradually చీకటి విస్తరించింది, వక్రమనసులో ఉన్న ద్వేషంలా మనసును కలుషితం చేసింది. చంద్రకిరణాల్లాంటి తెల్ల వస్త్రాలతో కప్పబడిన మంచం, అగ్ని పాము శిరస్సు పై ఉన్న రత్నాల వెలుగుతో గోడలు ప్రకాశించాయి. వివిధ రత్నాల ప్రకాశంతో అలంకరించబడిన, ఇంద్రధనుస్సును అనుకరిస్తూ, రత్నాల గంటలు, ముత్యాల సముదాయాలు వేలాడుతున్న వల అలంకరించబడింది. ఆ గది, సొగసైన, మృదువుగా ఊగే వస్త్రాలతో అలంకరించబడింది; పర్వతకన్యతో కలిసి, మృదువుగా, నడిచి వెళ్లారు. ఆయన, పర్వతకన్య చేతుల ఆలింగనంతో మెడ వంచి, చంద్రకళను అలంకరించిన, ప్రకాశవంతమైన వెలుగు తన ప్రాంతాన్ని పవిత్రం చేసింది. పర్వతకన్య, నల్ల కళ్లతో, నీలకమల రెక్కల వర్ణంతో, రాత్రితో మిళితమై, చీకటిలో కలిసిపోయింది. అప్పుడు, ఆటపాటల దేవుడు ఆమెతో ఇలా చెప్పాడు: “నా శరీరంపై, సన్నని వర్ణవతి, తెల్ల వెలుగు నల్ల కాంతితో మెరుస్తోంది; శుద్ధ పాము చందనవృక్షంపై విశ్రాంతి తీసుకున్నట్లుగా, అది చెట్టును అంటుకుంది. చంద్రకాంతి తాకి, అందమైన వస్త్రాలతో అలంకరించబడిన నీవు, నా చూపులో లోపాన్ని కలిగిస్తున్నావు; రాత్రి ఒక వైపును చీకటిగా చేస్తుంది.” అతను ఇలా చెప్పినపుడు, గిరిజా, తన కళ్లలో కోపంతో ఎర్రబడుతూ, ముఖాన్ని వంకరగా మలుపుతూ, స్పష్టంగా స్పందించింది: “ప్రతివాడు తన స్వకార్యాల వల్ల మూర్ఖత్వానికి లోనవుతాడు; ఏదైనా కోరినవాడు, ప్రజలలో అపహాస్యం పొందడం తప్పదని నిశ్చయంగా. నేను దీర్ఘకాలం చేసిన తపస్సు ద్వారా కోరినది, ప్రతి అడుగులో అపహాస్యమే ఎదురవుతోంది. నేను వక్రమైనదాన్ని కాదు, శర్వా; నేను కఠినమైనదాన్ని కాదు, ధూర్జటి; నీవు ఇంద్రియవిషయాలలో, ఖ్యాతిని, లోపాల ఆశ్రయాన్ని కోరుకుంటూ వెళ్ళావు. నేను పుషణ్ దంతాల్లో లేను, భగా కన్నుల్లో లేను; ద్వాదశ రూపాల సూర్యదేవుడు దీనిని తెలుసు, ప్రభువా. నీవు నా తలపై త్రిశూలాన్ని ఉంచి, నీ స్వలొపాలతో నన్ను అపహాస్యం చేస్తావు; నన్ను కృష్ణా, మహాకాళీ అని పిలుస్తావు, నేను ప్రసిద్ధి పొందినట్లుగా. నేను పర్వతంపై తపస్సులో నన్ను విడిచిపెడతాను; సజీవ మహిళకు, మోసగాడిచేత అపహాస్యం పొందినప్పుడు, ఏమి చేయదగినదీ లేదు.” ఆమె కోపంతో చెప్పిన మాటలను విని, భవ, ఆందోళనతో కూడిన ప్రేమతో స్పందించాడు: “పర్వతకన్యా, నేను అపహాస్యంలో ఆనందపడే వాడిని కాదు, స్వాన్ని తెలియని వాడిని కాదు; నా మనసు నీకు అంకితం చేసి నీ నామాన్ని పలికాను. మనసు స్థిరంగా ఉన్నప్పుడు, పర్వతకన్యా, సందేహం కలగదు; అలాంటప్పుడు, భయపడే వాడా, నన్ను మళ్ళీ కోపంగా చూడాల్సిన అవసరం లేదు.