ఈశానుడి వలె ప్రకాశించే, యక్షుల కుంకుమ రేణువులతో అలంకరించబడిన పింగళ జటాజూటంతో, లోక వీరుల అధిపతిగా ఒక మహావీరుడు వెలిగిపోతున్నాడు. అతని చేతిలో దండముండగా, అతను ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉన్నాడు. భయంకరమైన నాగరాజుని అలంకారాలుతో అతడు సుసज्जితుడై, అతని కన్నులు నిద్రలోని తామర పువ్వులవంటి ముద్దుగా మూసుకుపోయి ఉన్నాయి. అతడు తన అందమైన కళ్లతో ముక్కుటి చివరను దృష్టితో చూస్తూ, శ్రావస్తీ అడవుల నుండి వచ్చిన సింహం, ఏనుగు చర్మాలతో తయారైన ఉత్తరీయాన్ని ధరించాడు. అతని చెవులు పాముల హుడలతో అలంకరించబడి, శ్వాస అగ్నిలా ప్రకాశిస్తోంది. అతని జటలు ఊగుతూ, చివరల్లో ఖడ్గాల్ని ధరించి ఉన్నాయి. వాసుకిని మంచంగా చేసుకుని, నాభిని కేంద్రముగా ఉంచుకుని, బ్రహ్మ చేతులలో పట్టుకున్న నాగపు పుంజంతో అతడు విశ్రాంతిగా ఉన్నాడు. ఆ సమయంలో కామదేవుడు, శంకరుడిని దర్శించడానికి నెమ్మదిగా దగ్గరికి వచ్చాడు. తేనెటీగల మధురమైన గానంతో కూడిన అడవి అంచునకు అతడు చేరుకున్నాడు. ఆపుడు మదనుడు, భవుని మనసులోకి చెవి ద్వారానే ప్రవేశించాడు. శంకరుడు ఆ మధురమైన ప్రేమభరితమైన ధ్వనిని వినగానే, డక్ష కుమార్తెను, తన ప్రియురాలిని జ్ఞాపకం చేసుకున్నాడు. ప్రేమాగ్నిలో అతని హృదయం మండిపోతుండగా, ఆ పవిత్రురాలు క్రమంగా అతని చూపుకు దూరమైపోయింది. ఆమె ధ్యానంలో లీనమై, ధ్యేయ స్వరూపంగా కనిపించింది. అయితే, ఆటంకాల వల్ల ఆమె మనస్సు పూర్తిగా ఆ ధ్యేయంలోనే లీనమైపోయింది. తాను సంపూర్ణంగా ధ్యానంలో ఉన్నప్పటికీ, కామమూలంగా వచ్చిన వికారం ప్రభావాన్ని మహేశ్వరుడు గ్రహించాడు. కొంత కోపంతో ధైర్యంగా ఉన్న ధూర్జటి తనను తాను నియంత్రించుకున్నాడు. ఆశ లేకపోయినా, కోరిక మాత్రం మిగిలి, యోగమాయలో మునిగిపోయాడు. ఆ మాయలో చిక్కుకుని, ప్రేమాగ్ని ఉప్పొంగిపోయింది. కోరిక రూపమైన, అదుపు చేయలేని, కోపదోషాలకు ఆధారమైన కామం, హృదయంలోని వ్యాకులతగా బయటకు వచ్చింది. ఆ సమయంలో మత్స్యధ్వజుడు (కామదేవుడు), తన హృదయంలో నివసించే మిత్రుడైన మధుతో కలిసి బయటకు వచ్చాడు. మామిడి పువ్వుల గుత్తెను మృదువైన గాలి ఊపుతున్న దృశ్యాన్ని చూసి, మదనుడు హరుని హృదయంలోని అందాన్ని ఆస్వాదించాడు. మకరధ్వజుడు (కామదేవుడు) మోహన అనే మాయాజాలపు పుష్పబాణాన్ని శివుని పవిత్ర హృదయంలోకి సంధించాడు. ఆ భయంకరమైన, ఎత్తైన, మాయాజాలపు పుష్పబాణం పడగానే, భవుడు హృదయంలో తాకి, అతని ఇంద్రియాలు మాయలోకి లోనయ్యాయి. పర్వతం లాంటి స్థిరత్వం ఉన్నప్పటికీ, అతడు కోరిక వైపు ఆకర్షితుడయ్యాడు. ఆ భావోద్వేగాల ప్రభావంతో అవి అతడిని పూర్తిగా కవేశాయి. బయట నుండి వచ్చిన అనేక ఆటంకాల వల్ల అతని మనస్సు కలవరపడగా, కోపాగ్నిలో నుండి భయంకరమైన, ఉగ్రమైన అరుపు ఉద్భవించింది. అప్పుడు అతని ముఖంలో మూడవ కంటి రూపంలో అగ్నితో నిండిన, ప్రపంచాన్ని నాశనం చేసే ఉగ్రరూపమైన రుద్రుని కంటిపొగ వెలువడింది. మదనుడు సమీపంలో నిలబడి ఉండగానే, ధూర్జటి ఆ కంటిని తెరిచాడు. ఆ కంటి చిమ్మటతో దేవతలు భయంతో కేకలు వేసారు. ప్రేమికుల గర్వాన్ని జయించిన కామదేవుడు వెంటనే బూడిదగా మారిపోయాడు. హరుని కన్ను నుండి వచ్చిన అగ్ని మదనుడిని దహించేసింది. ఆ అగ్ని ప్రపంచాన్ని కాల్చాలని ఉత్సాహంతో విస్తరించి, మంటలు ఎగిసిపడుతూ గర్జించింది. కానీ, లోకరక్షణ కోసం భవుడు ఆ అగ్నిని నియంత్రించాడు. కానీ, మామిడి చెట్టులో, వసంతంలో, చంద్రునిలో, పువ్వుల్లో, తేనెటీగల్లో, కోయిలల గానంలో, అనేక రూపాల్లో ప్రేమాగ్ని పరవశంగా ఉంది. ఆ ప్రేమబాణం, హరిచేత లోపల బయట రెండు వైపులా తగిలి, ప్రేమాభిమానాల వల్ల గొప్ప మంటగా లోపల ప్రవేశించింది. ఆ ప్రేమాగ్ని అదుపు చేయలేని రీతిలో ఉప్పొంగి, విడిపోయిన ప్రపంచాన్ని కలవరపరిచింది. అది ప్రేమికుల హృదయాలను ప్రేమతో నింపుతూ చేరుతుంది. ఇది రాత్రింబవళ్ళు ఆగని, భయంకరమైన, నయం చేయలేని స్వభావంతో మండిపోతుంది. హరుని మంటతో ప్రేమ బూడిద అయిన దృశ్యాన్ని చూస్తూ మండిపోతుంది. రతి, తన క్రూరమైన భర్త మధుతో కలిసి తీవ్రంగా విలపించింది. ఆమె ఎంతో శోకించి, మధువు ఆమెను ఓదార్చాడు. తరువాత, పుష్పితమైన మామిడి వల్లి, తేనెటీగలు వెంటపడి ఉండగా, ఆమె చంద్రకలాధరుడు, త్రినేత్రుడు అయిన దేవుని ఆశ్రయానికి వెళ్లింది. రతి, చేతిలో పుష్పవల్లిని పూజార్ఘ్యంగా తీసుకుని, పక్షులను ఆకర్షించే ఆ వల్లిని తన వంకర జటల్లో కట్టుకుంది. ప్రేమబూడిదను శరీరమంతా చల్లి, మోకాళ్లపై పడిపోయి చంద్రధారుణి సమక్షంలో ఇలా ప్రార్థించింది: "నిర్దోషుడైన శివునికి నమస్సు; మనస్సు రూపుడైన శివునికి నమస్సు; దేవతలచే ఎల్లప్పుడూ పూజింపబడే, భక్తులకు పరమ దయ చూపే శివునికి నమస్సు. భవుడా, సృష్టి మూలమైన నీకు నమస్సు; కామదేవుని సంహారించేవాడవు, నీకు నమస్సు; గొప్ప వ్రతాన్ని రహస్యంగా నెరవేర్చేవాడవు, నీకు నమస్సు; మాయాజాలంలో నివసించేవాడవు, నీకు నమస్సు. శర్వుడా, శివుడా, సిద్ధుడవు, పురాతనుడవు, కాలుడవు, కళలకు అధిపతివవు, పరమ జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించేవాడవు, నీకు నమస్సు. కాలాన్ని, దాని విభాగాలను మించిపోయినవాడవు, సహజ పవిత్రతతో అలంకరించబడ్డవాడవు, అపారమైన అంధకాసురుని సంహారించేవాడవు, ఆశ్రయమైనవాడవు, గుణరహితుడవు, నీకు నమస్సు. భయంకర గణాల నాయకుడవు, అనేక లోకాలను సృష్టించేవాడవు, విశ్వాలను విభిన్నంగా ఏర్పాటు చేసేవాడవు, విభిన్న ఫలితాలను ప్రసాదించేవాడవు, నీకు నమస్సు. అంత్యకాలంలో, అవినాశి ఋషివైన నీకు నమస్సు; అద్భుత యజ్ఞాలను అనుభవించేవాడవు, భక్తుల కోరికలను తీరుస్తావు, సంసార బంధాలను తొలగించేవాడవు, నీకు ఎల్లప్పుడూ నమస్సు. అనేక రూపాలైన నీకు ఎల్లప్పుడూ నమస్సు; భయంకర క్రోధంతో ఉన్న నీకు నమస్సు; చంద్రచ్ఛాయతో ఉన్న నీకు ఎల్లప్పుడూ నమస్సు; అపరిమిత పరిమాణంతో ఉన్న, ప్రశంసించబడే నీకు నమస్సు. వృషభవాహనుడవు, నగరాలను నాశనం చేసేవాడవు, ప్రసిద్ధుడవు, మహౌషధివవు, భక్తుల కోరికలను తీరుస్తావు, సమస్త బాధలను తొలగించేవాడవు, నీకు నమస్సు. ప్రపంచంలోని చలించేవాటినీ, అచలమైనవాటినీ తెలిసిన పరమ గురువవు, భూతసృష్టిని గ్రహించేవాడవు. నేను ఆశ్రయాన్ని కోరుతూ, చంద్రకలాధరుడైన, అపరిమితమైన, గొప్పవారి ప్రియమైన నిన్ను ఆశ్రయించాను. దయచేసి, నా ప్రేమను, కీర్తిని మళ్లీ ప్రసాదించు ప్రభూ! కామదేవుడు మళ్లీ జీవించనివ్వు. ప్రియమైనవాడిని కోల్పోయిన నేను, నీ వెలుపల లోకాల్లో ఇంకెవరు ఉన్నారు?