కాచుడు తన మహానుభావులైన పితామహుడు అంగిరసుని యిలా గౌరవించబడినట్లే, తన తండ్రి బృహస్పతి కూడా తనకు పూజ్యులేనని తెలిపాడు. ‘‘ఓ తపోనిష్ఠుడా! నీవు నిశ్చయంగా తెలుసుకోవాలి—నేను నీతో ఎలా ప్రవర్తించాలో నేను చెప్పబోయే మాటలను వినుము,’’ అని కాచుడు చెప్పాడు. ‘‘నీవు విద్యాభ్యాసాన్ని పూర్తి చేసినవాడివి. నన్ను, నీ భక్తురాలైనవాణ్ణి విడచిపెట్టకూడదు. నియమిత మంత్రాలతో నా చేయిని పట్టుకోమని కోరుతున్నాను. నా తండ్రి బృహస్పతి ఎలా నాకు పూజ్యుడో, అలాగే నీవు కూడా, దోషరహితురాలవు, నాకు అత్యంత పూజ్యురాలవు. ప్రాణముతో, ఊపిరితో, నీవు మహాత్ముడైన భర్గవునికి ఎంత ప్రియురాలవో, నీ ధర్మంతో నీవు గురుపుత్రికగా నాకెప్పుడూ గౌరవించదగ్గవావు. నా గురువు శుక్రుడు, నీ తండ్రి, ఎప్పుడూ నేను గౌరవించేవాడే, దేవయానీ! అలాగే నీవూ గౌరవించదగ్గవే; వేరే విధంగా మాట్లాడవద్దు. నీవు నాకు గురుపుత్రికవే, పితృపుత్రికవు కావు. అందువల్ల, ఓ ఉత్తమ బ్రాహ్మణురాలీ, నీవు కూడా నాకు గౌరవించదగ్గవే. అసురులు నిన్ను ఎన్నోసార్లు హతమార్చినప్పుడు, అప్పటి నుండే నేను నీపై ఉన్న ప్రేమను గుర్తించు. నా పరమభక్తిని, ప్రేమను నీవు తెలుసు. ఓ ధర్మవేత్తా, నీవు నీ నిర్దోషభక్తురాలిని విడచిపెట్టకూడదు. ఓ సద్గుణాలయే, నీవు నన్ను చేయరాని పనికి నియమిస్తున్నావు. దయచూపుము, అందమైనవాడివి, గురువుకంటే నీవు మరింత పూజ్యురాలివి. చంద్రబింబం వంటి ముఖవున్న విశాల నేత్రాలవు, నీవు ఎక్కడ నివసించావో, అక్కడ నేనూ నివసించాను. కవ్యుని గర్భంలో నేనూ నీతోపాటు ఉన్నాను, ఓ ప్రకాశవతీ! ధర్మపరంగా నీవు నా సోదరిలవు, శుభముఖురాలివి; అలా మాట్లాడవద్దు. నేను నీతో సంతోషంగా ఉన్నాను, నాపట్ల నీపై కోపం లేదు. ఇప్పుడు నేను నిన్ను వీడిపోతున్నాను. నా ప్రయాణం శుభంగా ఉండాలి. ధర్మాన్ని ఉల్లంఘించకుండా, నన్ను మరొక కథలో స్మరించు. ఎప్పుడూ జాగ్రత్తగా, భక్తితో ఉండి, నా గురువును పూజించు. నీవు అసురులచేత హతమార్చబడినప్పటికీ, భర్తగా నేను నిన్ను రక్షించాను. నీవు ధర్మం, కామం, అర్థం కోసం నన్ను తిరస్కరిస్తే, అలా జరుగనీ. అప్పుడు, కాచుడూ, నీకు ఈ జ్ఞానం ఫలించదు. నేను గురుపుత్రుడినని చెప్పి, నిన్ను తప్పు చేయకుండా తిరస్కరిస్తాను. గురువు అనుమతితో నన్ను నీవు శాపించవచ్చు. ఓ దేవయానీ! నేను కూడా నీవల్లా పురాతన ధర్మాన్ని పలికాను. నీవు నన్ను కామం వల్లగానీ, ధర్మం వల్లగానీ శపించదగినది కాను. అందువల్ల, నీ కోరిక నెరవేరదు. ఇకపై ఏ ఋషిపుత్రుడూ నీ చేయిని పెళ్లిలో పట్టుకోడు. నీవు చెప్పినట్లుగా, నా జ్ఞానం ఫలించదు. అయినా, నేను దీన్ని మరొకరికి ఉపదేశిస్తాను; అతనికి అది ఫలిస్తుంది. ఇలా అన్న తరువాత, ఓ రాజేంద్రా! కాచుడు వెంటనే దేవేంద్రుని నివాసానికి వెళ్లిపోయాడు. అక్కడికి అతడిని చేరుకున్నట్లు చూసిన దేవతలు, ఇంద్రుని నాయకత్వంలో, కాచుణ్ని ఘనంగా సత్కరించి, బృహస్పతికి ఆనందంగా ఇలా అన్నారు: ‘‘ఓ కాచా! నీవు మాకు అపూర్వమైన, గొప్ప కార్యాన్ని సాధించావు. నీ కీర్తి నశించదు; నీకు నీ వంతు ఫలం లభిస్తుంది.’’ కాచుడు జ్ఞానాన్ని సంపూర్ణంగా నేర్చుకొని తిరిగి వచ్చినప్పుడు, దేవతలు ఎంతో సంతోషించారు. కాచుడు తన కార్యాన్ని పూర్తిచేశాడని తెలుసుకుని, సమస్త దేవతలు ఒక్కటిగా చేరి, శతక్రతువుని (ఇంద్రుణ్ని) ఇలా ఉద్దేశించి అన్నారు: ‘‘ఇప్పుడు నీ పరాక్రమానికి సమయం వచ్చింది, ఓ పురందరా! శత్రువులను సంహరించు.’’ దేవతలు ఇలా చెప్పగా, మఘవాన్ (ఇంద్రుడు) అంగీకరించి, అడవిలోకి వెళ్లాడు. అక్కడ అతడు అడవిలో ఆడుకుంటున్న యువతులను చూశాడు. ఆ యువతులు చైత్రరథవనంలో ఆడుకుంటుండగా, గాలి రూపం తీసుకొని వారి వస్త్రాలను గాలిలోకి ఎగరేసింది. అందులో ఆ యువతులు నీటిలో నుండి బయటికొచ్చి, ఎవరి వస్త్రాలు వారివిగా వివిధ విధాలుగా ధరించుకున్నారు. అప్పుడు, వృషపర్వుని కుమార్తె శర్మిష్ఠ, తెలియక దేవయానీ వస్త్రాన్ని తీసుకుంది. ఈ కారణంగా, ఓ రాజా! ఆ విషయంలో దేవయానీ, శర్మిష్ఠ మధ్య ఘర్షణ ఏర్పడింది. ‘‘నీవు నా శిష్యురాలివి, ఓ ఆసురీ! అయినా నా వస్త్రాన్ని ఎందుకు తీసుకుంటావు? నీకు శీలమేమీ లేదు; నీకు మేలు జరగదు. నీ తండ్రి ఎప్పుడూ నన్ను పొగిడుతూ, వినయంగా ప్రవర్తిస్తూ నా తండ్రిని ప్రశ్నిస్తాడు, సేవ చేస్తాడు. నీవు అడిగేవాడి కుమార్తె; నేను ఇవ్వువాడి కుమార్తె. నన్ను ఆయుధంతో ఉన్నవాడిని, ఆయుధం లేని నీవు ఎందుకు కోపపడుతున్నావు? నీవు యాచకురాలివి, ప్రతిఫలం పొందుతావు; నేను నిన్ను ఏమీ పట్టించుకోను.’’ దేవయానీ ఆశ్చర్యపడి వస్త్రాన్ని పట్టుకుని నిలిచినప్పుడు, శర్మిష్ఠ కోపంతో ఆమెను బావిలోకి తోసేసి, తన నగరానికి వెళ్లిపోయింది. ‘‘ఆమె హతమయ్యింది’’ అని భావించిన శర్మిష్ఠ, దుష్టబుద్ధితో, వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా వెళ్లిపోయింది. ఆ సమయంలో, నాహుషుని కుమారుడు యయాతి అక్కడికి వచ్చాడు. అతని గుర్రాలు, తానే అలసిపోయి, వేట కోసం, దాహంతో అక్కడికి వచ్చాడు. నీరు తగ్గిన ఆ చోట, యయాతి ఒక ముద్దుబిడ్డను చూసాడు; ఆ యువతి అగ్నిశిఖలా ప్రకాశంతో మెరిసిపోతుండేది. ఆ స్వర్గీయ సౌందర్యవతి యువతిని చూసి, యయాతి నెమ్మదిగా అడిగి, ఎంతో సానుభూతితో ఆమెను ఓదార్చాడు: ‘‘ఓ అందమైన ముఖవున్న, ముదురు చర్మం గల యువతీ! మెరిసే రత్నాల కుండలాలు ధరించినవాడివి. నీవు ఎందుకు లోతైన ధ్యానంలో, తెలివిగా ఊపిరి పీలుస్తూ ఇక్కడ ఉన్నావు? ఈ గడ్డి, లతలతో కప్పబడిన బావిలోకి నీవు ఎలా పడిపోయావు? నీవెవరి కుమార్తె? నన్ను అన్నీ చెప్పు, ఓ సన్నగా నడుము కలదీ!