மஹாஸத்த்வாந்யபி விபும் ப்ரவிஷ்டாந்யமிதௌஜஸம் நஷ்டார்கபவநாகாஶே ஸூக்ஷ்மே ஜகதி ஸம்வ்ரு'தே
பெரும் சக்தி கொண்ட உயிர்கள்கூட அந்த அளவில்லா ஆண்டவரிடம் இணைந்தன; சூரியன், காற்று, ஆகாயம் எல்லாம் மறைந்து, உலகம் நுண்ணியதாக மூடப்பட்டது.
ஸம்ஶோஷமாத்மநா க்ரு'த்வா ஸமுத்ராநபி தேஹிநஃ தக்த்வா ஸம்ப்லாவ்ய ச ததா ஸ்வபித்யேகஃ ஸநாதநஃ
தன் சக்தியால் கடல்களையும்கூட உலர்த்தி, எல்லா உயிர்களையும் எரித்து, மூழ்கவைத்து, அந்த நித்யன் ஒருவன் மட்டும் தூங்கினான்.
பௌராணம் ரூபமாஸ்தாய ஸ்வபித்யமிதவிக்ரமஃ ஏகார்ணவஜலவ்யாபீ யோகீ யோகமுபாஶ்ரிதஃ
பழைய வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அளவில்லா வீரியமுள்ளவன், அந்த ஒரே பெருங்கடலை நிரப்பி, யோகத்தில் நிலைத்த யோகியாகத் தூங்கினான்.
அநேகாநி ஸஹஸ்ராணி யுகாந்யேகார்ணவாம்பஸி ந சைநம் கஶ்சிதவ்யக்தம் வ்யக்தம் வேதிதுமர்ஹதி
பல ஆயிரம் யுகங்கள் அந்த ஒரே பெருங்கடல் நீரில், யாரும் அவனை வெளிப்படையாகவோ மறைவாகவோ அறிய முடியாது.
கஶ்சைவ புருஷோ நாம கிம்யோகஃ கஶ்ச யோகவாந் அஸௌ கியந்தம் காலம் ச ஏகார்ணவவிதிம் ப்ரபுஃ
இந்தப் புருஷன் யார்? அவனது யோகம் என்ன? யோகத்தை உடையவன் யார்? ஆண்டவன் இந்த ஒரே பெருங்கடல் நிலையை எவ்வளவு காலம் காக்கிறான்?
கரிஷ்யதீதி பகவாந் இதி கஶ்சிந் ந புத்யதே
பகவான் என்ன செய்யப்போகிறான் என்பதை யாரும் அறிய முடியாது.
ந த்ரஷ்டா நைவ கமிதா ந ஜ்ஞாதா நைவ பார்ஶ்வகஃ தஸ்ய ந ஜ்ஞாயதே கிம்சித் தம்ரு'தே தேவஸத்தமம்
அவனைத் தவிர, பார்ப்பவரும், செல்வவரும், அறிந்தவரும், அருகிலிருப்பவரும் யாரும் இல்லை; அந்த தேவசிரோமணியைத் தவிர வேறு எதையும் அறிய முடியாது.
நபஃ க்ஷிதிம் பவநம் அபஃ ப்ரகாஶகம் ப்ரஜாபதிம் புவநதரம் ஸுரேஶ்வரம் பிதாமஹம் ஶ்ருதிநிலயம் மஹாமுநிம் ப்ரஶாம்ய பூயஃ ஶயநம் ஹ்யரோசயத்
வானம், பூமி, காற்று, நீர், ஒளி, உயிர்கள், உலகத்தைத் தாங்குபவன், தேவர்களின் தலைவர், பிதாமஹன், வேதங்களின் ஆதாரம், பெரிய முனிவர் ஆகிய அனைத்தையும் அமைதிப்படுத்தி, மீண்டும் அவர் படுத்துக்கொண்டார்.
ஏவமேகார்ணவீபூதே ஶேதே லோகேமஹாத்யுதிஃ ப்ரச்சாத்ய ஸலிலேநோர்வீம் ஹம்ஸோ நாராயணஸ்ததா
இவ்வாறு, எல்லாம் ஒரே பெருங்கடலாக மாறியபோது, பிரகாசமான நாராயணன், பூமியை நீரால் மூடி, அந்நிலையிலே அன்னபோல் படுத்திருந்தார்.
மஹதோ ரஜஸோ மத்யே மஹார்ணவஸரஃஸு வை விரஜஸ்கம் மஹாபாஹும் அக்ஷயம் ப்ரஹ்ம யத்விதுஃ
பெரும் இருளின் நடுவிலும், அந்தப் பெருங்கடலின் பரப்பிலும், குற்றமற்ற, வலிமைமிக்க, அழிவில்லாத பிரம்மம் என்று அறியப்படுகிறது.
ஆத்மரூபப்ரகாஶேந தமஸா ஸம்வ்ரு'தஃ ப்ரபுஃ மநஃ ஸாத்த்விகமாதாய யத்ர தத்ஸத்யமாஸத
அந்த ஆண்டவன், இருளால் மறைக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், தன் இயற்கை வடிவை வெளிப்படுத்தினார்; மனதை தூய்மையுடன் நிலைநிறுத்தினால், அங்கு உண்மை தான் நிலைபெறும், பொய் இல்லை.
யாதாதத்யம் பரம் ஜ்ஞாநம் பூதம் தத்ப்ரஹ்மணா புரா ரஹஸ்யாரண்யகோத்திஷ்டம் யச்சௌபநிஷதம் ஸ்ம்ரு'தம்
உண்மையாக உள்ள அந்த உயர்ந்த அறிவை, முன்பே பிரம்மா ரகசியமாக காட்டினார்; அது காட்டாற்று வனங்களில் கூறப்பட்டது, இப்போது உபநிஷத்துச் சாத்திரமாக நினைவுகூரப்படுகிறது.
புருஷோ யஜ்ஞ இத்யேதத் யத்பரம் பரிகீர்திதம் யஶ்சாந்யஃ புருஷாக்யஃ ஸ்யாத் ஸ ஏஷ புருஷோத்தமஃ
மனிதன் தான் யாகம் என்று கூறப்படுகிறது; அதில் உயர்ந்தது என்று சொல்லப்படுவது, மற்ற எவரும் 'புருஷன்' என்று அழைக்கப்படினாலும், அவர் தான் அந்த உயர்ந்த புருஷன்.
யே ச யஜ்ஞகரா விப்ரா யே சர்த்விஜ இதி ஸ்ம்ரு'தாஃ அஸ்மாதேவ புரா பூதா யஜ்ஞேப்யஃ ஶ்ரூயதாம் ததா
யாகங்களை நடத்தும் அந்த பிராமணர்கள், யாகங்களில் பிரதான பணி செய்யும் அர்ச்சகர்கள்—all இவர்களும் ஆரம்பத்தில் அவரிடமிருந்து தோன்றினார்கள்; இப்போது அவர்கள் யாகங்களில் எவ்வாறு தோன்றினார்கள் என்று கேளுங்கள்.
ப்ரஹ்மாணம் ப்ரதமம் வக்த்ராத் உத்காதாரம் ச ஸாமகம் ஹோதாரமபி சாத்வர்யும் பாஹுப்யாமஸ்ரு'ஜத்ப்ரபுஃ
அவரது வாயிலிருந்து முதலில் பிரம்மாவை, சாமவேதம் பாடுபவரை, ஹோதா புரோகிதரை, மேலும் ஆத்வர்யு அர்ச்சகரை, தனது புயங்களிலிருந்து ஆண்டவன் உருவாக்கினார்.
ப்ரஹ்மணோ ப்ராஹ்மணாச்சம்ஸி ப்ரஸ்தோதாரம் ச ஸர்வஶஃ தௌ மித்ராவருணௌ ப்ரு'ஷ்டாத் ப்ரதிப்ரஸ்தாரமேவ ச
பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து, பிராமண அர்ச்சகரையும், ப்ரஸ்தோத்ரரை முழுமையாகவும்; பின்னால் இருந்து மித்ரன், வருணன், மற்றும் பிரதிப்ரஸ்தோத்ரரையும் உருவாக்கினார்.
உதராத்ப்ரதிஹர்தாரம் போதாரம் சைவ பார்திவ அச்சாவாகமதோருப்யாம் நேஷ்டாரம் சைவ பார்திவ
வயிற்றிலிருந்து பிரதிஹர்த்தாரையும், போதாரையும் உருவாக்கினார், அரசே; தொடைகளிலிருந்து அச்சாவாகரை, முழங்காலிலிருந்து நேஷ்டாரையும் உருவாக்கினார், அரசே.
பாணிப்யாமத சாக்நீத்ரம் ஸுப்ரஹ்மண்யம் ச ஜாநுதஃ க்ராவஸ்துதம் து பாதாப்யாம் உந்நேதாரம் ச யாஜுஷம்
பின்னர், கைகளிலிருந்து அக்னீத்ரரையும், முழங்காலிலிருந்து சுப்ரமணியரையும்; கால்களிலிருந்து கிராவஸ்துதரையும், யஜுர்வேத உன்னேதாரையும் உருவாக்கினார்.
ஏவமேவைஷ பகவாந் ஷோடஶைவ ஜகத்பதிஃ ப்ரவக்த்ரூ'ந்ஸர்வயஜ்ஞாநாம் ரு'த்விஜோ ऽஸ்ரு'ஜதுத்தமாந்
இவ்வாறு, உலகின் ஆண்டவனான பகவான், எல்லா யாகங்களுக்குமான இந்த பதினாறு சிறந்த அர்ச்சகர்களையும் உருவாக்கினார்.
ததேஷ வை வேதமயஃ புருஷோ யஜ்ஞஸம்ஜ்ஞிதஃ வேதாஶ்சைதந்மயாஃ ஸர்வே ஸாங்கோபநிஷதக்ரியாஃ
இந்த புருஷன் தான் யாகம் என்று அழைக்கப்படுபவர்; இவர் வேதங்களால் ஆனவர்; வேதங்களும், அவற்றின் அங்கங்களும், உபநிஷத்துகளும், கிரியைகளும்—all இவரால் ஆனவை.
ஸ்வபித்யேகார்ணவே சைவ யதாஶ்சர்யமபூத்புரா ஶ்ரூயதாம் தத்யதா விப்ரா மார்கண்டேயகுதூஹலம்
பிராமணர்களே, ஒருநாள் அவர் ஒரே தனியாக ஆதிமகா கடலில் உறங்கியபோது நடந்த அதிசயத்தை, மார்கண்டேயரின் ஆச்சரியத்தைத் தூண்டியதை, இப்போது கேளுங்கள்.
கீர்ணோ பகவதஸ்தஸ்ய குக்ஷாவேவ மஹாமுநிஃ பஹுவர்ஷஸஹஸ்ராயுஸ் தஸ்யைவ வரதேஜஸா
பகவான் அவரை விழுங்கியபோது, அந்த மகா முனிவர் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் அவர் வயிற்றில் தங்கி, அவருடையதே ஒளியால் வாழ்ந்தார்.
அடம்ஸ்தீர்தப்ரஸங்கேந ப்ரு'திவீம் தீர்தகோசராம் ஆஶ்ரமாணி ச புண்யாநி தேவதாயதநாநி ச
அவர் பூமியில் திருத்தலங்களைச் சுற்றி, புனித ஆசிரமங்களிலும், தேவதைகளின் ஆலயங்களிலும் சென்றார்.
தேஶாந்ராஷ்ட்ராணி சித்ராணி புராணி விவிதாநி ச ஜபஹோமபரஃ ஶாந்தஸ் தபோ கோரம் ஸமாஸ்திதஃ
அவர் பல்வேறு நாடுகளையும், ராஜ்யங்களையும், பழமையான வித்தியாசமான இடங்களையும் பார்த்தார்; ஜபம், ஹோமம் செய்து, அமைதியுடன் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டார்.
மார்கண்டேயஸ்ததஸ்தஸ்ய ஶநைர்வக்த்ராத்விநிஃஸ்ரு'தஃ ஸ நிஷ்க்ராமந்ந சாத்மாநம் ஜாநீதே தேவமாயயா
பின்னர் மார்கண்டேயர், மெதுவாக அவர் வாயிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, தன்னைத் தானே அறியாமல், தெய்வ மாயையால் குழப்பமடைந்தார்.
நிஷ்க்ரம்யாப்யஸ்ய வதநாத் ஏகார்ணவமதோ ஜகத் ஸர்வதஸ்தமஸாச்சந்நம் மார்கண்டேயோ ऽந்வவைக்ஷத
அவர் வாயிலிருந்து வெளியே வந்ததும், மார்கண்டேயர் அந்த ஆதிமகா கடலில், உலகம் முழுவதும் இருளால் மூடப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தார்.
தஸ்யோத்பந்நம் பயம் தீவ்ரம் ஸம்ஶயஶ்சாத்மஜீவிதே தேவதர்ஶநஸம்ஹ்ரு'ஷ்டோ விஸ்மயம் பரமம் கதஃ
அவருக்குள் கடும் பயமும், தன் உயிர் பற்றிய சந்தேகமும் எழுந்தது; தெய்வத்தைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியால், மிகுந்த ஆச்சரியத்திலும் மூழ்கினார்.
சிந்தயஞ்ஜலமத்யஸ்தோ மார்கண்டேயோ விஶங்கிதஃ கிம் நு ஸ்யாந்மம சிந்தேயம் மோஹஃ ஸ்வப்நோ ऽநுபூயதே
கைகளை கூப்பி நின்று, மார்கண்டேயர் கவலையுடன் சிந்தித்தார்: 'இது என்ன எனக்கு? இது குழப்பமா, இல்லையெனில் நான் கனவு காண்கிறேனா?' என்று.
வ்யக்தமந்யதமோ பாவஸ் தேஷாம் ஸம்பாவிதோ மம ந ஹீத்ரு'ஶம் ஜகத்க்லேஶம் அயுக்தம் ஸத்யமர்ஹதி
இவர்களுக்கு வேறொரு நிலை இருக்க முடியும் என்று நான் எண்ணினேன்; ஏனெனில் உலகத்தில் இவ்வளவு துயரமும், பொருந்தாத உண்மையான வேதனையும் யாரும் அனுபவிக்க வேண்டியதல்ல.
நஷ்டசந்த்ரார்கபவநே நஷ்டபர்வதபூதலே கதமஃ ஸ்யாதயம் லோக இதி சிந்தாமவஸ்திதஃ
சந்திரனும் சூரியனும் காற்றில் மறைந்துவிட்டன; மலைகளும் பூமியில் இல்லாமல் போயின; 'இந்த உலகம் எப்படிப்பட்டது?' என்று எண்ணி, கவலையுடன் சிந்தனையில் மூழ்கினான்.