சத்வார்யாஹுஃ ஸஹஸ்ராணி வர்ஷாணாம் து க்ரு'தம் யுகம் தஸ்ய தாவச்சதீ ஸம்த்யா த்விகுணா ரவிநந்தந
நாலாயிரம் ஆண்டுகள் கிருதயுகம் எனப்படுகிறது; அதற்கான சந்த்யை நூறு ஆண்டுகள், அதன் இரட்டிப்பு, சூரியபுத்திரா.
யத்ர தர்மஶ்சதுஷ்பாதஸ் த்வ் அதர்மஃ பாதவிக்ரஹஃ ஸ்வதர்மநிரதாஃ ஸந்தோ ஜாயந்தே யத்ர மாநவாஃ
அந்த யுகத்தில் தர்மம் நான்கு பாதங்களில் நிற்கிறது; அதர்மம் பலவீனமாக உள்ளது; மக்கள் தங்கள் கடமையில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்; நல்லவர்கள் பிறக்கிறார்கள்.
விப்ராஃ ஸ்திதா தர்மபரா ராஜவ்ரு'த்தௌ ஸ்திதா ந்ரு'பாஃ க்ரு'ஷ்யாமபிரதா வைஶ்யாஃ ஶூத்ராஃ ஶுஶ்ரூஷவஃ ஸ்திதாஃ
பிராமணர்கள் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்; அரசர்கள் அரசகடமையில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள்; வைசியர்கள் விவசாயத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள்; சூத்திரர்கள் பணிவில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.
ததா ஸத்யம் ச ஶௌசம் ச தர்மஶ்சைவ விவர்ததே ஸத்பிராசரிதம் கர்ம க்ரியதே க்யாயதே ச வை
அப்போது உண்மை, தூய்மை, தர்மம்—all வளர்கின்றன; நல்லவர்கள் செய்யும் செயல்கள் நடக்கின்றன, புகழ்பெறுகின்றன.
ஏதத்கார்தயுகம் வ்ரு'த்தம் ஸர்வேஷாமபி பார்திவ ப்ராணிநாம் தர்மஸங்காநாம் அபி வை நீசஜந்மநாம்
இதுவே கிருதயுகத்தின் நடத்தை, அரசே, எல்லா உயிரினங்களுக்கும், தர்மத்தில் நிலைத்தவர்களுக்கும், கீழ் பிறப்பினருக்கும் கூட.
த்ரீணி வர்ஷஸஹஸ்ராணி த்ரேதாயுகமிஹோச்யதே தஸ்ய தாவச்சதீ ஸம்த்யா த்விகுணா பரிகீர்த்யதே
மூன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் திரேதாயுகம் எனப்படுகிறது; அதற்கான சந்த்யை நூறு ஆண்டுகள், அதன் இரட்டிப்பு எனக் கூறப்படுகிறது.
த்வாப்யாமதர்மஃ பாதாப்யாம் த்ரிபிர்தர்மோ வ்யவஸ்திதஃ யத்ர ஸத்யம் ச ஸத்த்வம் ச த்ரேதாதர்மோ விதீயதே
அந்த யுகத்தில் அதர்மம் இரண்டு பாதங்களில் நிற்கிறது; தர்மம் மூன்று பாதங்களில் உள்ளது; உண்மை, நல்லொழுக்கம் நிலைக்கின்றன; திரேதா யுகத்தின் விதி நிலைபெறுகிறது.
த்ரேதாயாம் விக்ரு'திம் யாந்தி வர்ணாஸ்த்வேதே ந ஸம்ஶயஃ சாதுர்வர்ண்யஸ்ய வைக்ரு'த்யாத் யாந்தி தௌர்பல்யமாஶ்ரமாஃ
திரேதாவில் இந்த நான்கு வகுப்பினரும் மாற்றமடைகிறார்கள், இதில் ஐயம் இல்லை; நான்கு வகுப்புகளின் சீர்கேடால் ஆசிரமங்களும் பலவீனமடைகின்றன.
ஏஷா த்ரேதாயுககதிர் விசித்ரா தேவநிர்மிதா த்வாபரஸ்ய து யா சேஷ்டா தாமபி ஶ்ரோதுமர்ஹஸி
இது திரேதா யுகத்தின் பல்வேறு நிலை, தேவர்கள் உருவாக்கியது; இப்போது துவாபர யுகத்தின் நடத்தை பற்றி நீ கேட்கலாம்.
த்வாபரம் த்வே ஸஹஸ்ரே து வர்ஷாணாம் ரவிநந்தந தஸ்ய தாவச்சதீ ஸம்த்யா த்விகுணா யுகமுச்யதே
துவாபரம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள், சூரியபுத்திரா; அதற்கான சந்த்யை நூறு ஆண்டுகள், அதன் இரட்டிப்பு, இதுவே ஒரு யுகம் எனப்படுகிறது.
தத்ர சார்தபராஃ ஸர்வே ப்ராணிநோ ரஜஸா ஹதாஃ ஸர்வே நைஷ்க்ரு'திகாஃ க்ஷுத்ரா ஜாயந்தே ரவிநந்தந
அங்கே எல்லா உயிரினங்களும் பொருளாசையில் ஈடுபடுகிறார்கள், ஆசை வெல்லப்பட்டவர்கள்; எல்லோரும் குறைவானவர்களாகவும், சிறிய மனம் கொண்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள், சூரியபுத்திரா.
த்வாப்யாம் தர்மஃ ஸ்திதஃ பத்ப்யாம் அதர்மஸ்த்ரிபிருத்திதஃ விபர்யயாச்சநைர்தர்மஃ க்ஷயமேதி கலௌ யுகே
அந்த யுகத்தில் தர்மம் இரண்டு பாதங்களில் நிற்கிறது; அதர்மம் மூன்று பாதங்களில் எழுகிறது; மாற்றம் மற்றும் மெதுவாக குறைவால் தர்மம் கலியுகத்தில் அழிகிறது.
ப்ராஹ்மண்யபாவஸ்ய ததஸ் ததௌத்ஸுக்யம் விஶீர்யதே வ்ரதோபவாஸாஸ்த்யஜ்யந்தே த்வாபரே யுகபர்யயே
பிராமணர்களின் இயல்பு அப்போது மங்குகிறது; ஆர்வம் குறைகிறது; விரதமும் உண்ணாவிரதமும் துவாபர யுக மாற்றத்தில் கைவிடப்படுகின்றன.
ததா வர்ஷஸஹஸ்ரம் து வர்ஷாணாம் த்வே ஶதே அபி ஸம்த்யயா ஸஹ ஸம்க்யாதம் க்ரூரம் கலியுகம் ஸ்ம்ரு'தம்
அவ்வாறு, ஆயிரம் ஆண்டுகள், அதனுடன் இருநூறு ஆண்டுகள் சந்த்யை சேர்த்து கணக்கிடப்படுகிறது; இது கொடூரமான கலியுகம் என அறியப்படுகிறது.
யத்ராதர்மஶ்சதுஷ்பாதஃ ஸ்யாத்தர்மஃ பாதவிக்ரஹஃ காமிநஸ்தபஸா ஹீநா ஜாயந்தே தத்ர மாநவாஃ
எங்கு அநியாயம் நான்கு கால்களில் நிலைத்து, நீதிமை ஒரு காலில் மட்டுமே நிற்கிறது, அங்கு மனிதர்கள் தவம் இல்லாமல் ஆசைபட்டவர்களாக பிறக்கின்றார்கள்.
நைவாதிஸாத்த்விகஃ கஶ்சிந் ந ஸாதுர்ந ச ஸத்யவாக் நாஸ்திகா ப்ரஹ்மபக்தா வா ஜாயந்தே தத்ர மாநவாஃ
அங்கு யாரும் மிகுந்த தூய்மை உடையவர்களாகவோ, நல்லவர்களாகவோ, உண்மை பேசுவோராகவோ இல்லை; அத்துடன், அந் நாட்டில் பிறப்பவர்களில் நம்பிக்கையில்லாதவர்களும், பரம்பொருளை வழிபடுவோரும் இல்லை.
அஹம்காரக்ரு'ஹீதாஶ்ச ப்ரக்ஷீணஸ்நேஹபந்தநாஃ விப்ராஃ ஶூத்ரஸமாசாராஃ ஸந்தி ஸர்வே கலௌ யுகே
கலியுகத்தில், பிராமணர்கள் அகந்தை பிடித்து, பாசமும் உறவுகளும் குறைந்து, எல்லோரும் சூத்திரர்களைப் போல நடக்கின்றார்கள்.
ஆஶ்ரமாணாம் விபர்யாஸஃ கலௌ ஸம்பரிவர்ததே வர்ணாநாம் சைவ ஸம்தேஹோ யுகாந்தே ரவிநந்தந
கலியுகத்தில், சூரிய வம்சத்தவரே, ஆசிரமங்களின் ஒழுங்குகள் மாற்றமடைகின்றன; யுகத்தின் முடிவில், சாதிகளிலும் குழப்பம் ஏற்படுகிறது.
வித்யாத்த்வாதஶஸாஹஸ்ரீம் யுகாக்யாம் பூர்வநிர்மிதாம் ஏவம் ஸஹஸ்ரபர்யந்தம் ததஹர்ப்ராஹ்மமுச்யதே
யுகம் எனப்படும் காலம் பன்னிரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கொண்டது என்பதை அறிய வேண்டும்; அப்படிப் பல ஆயிரம் யுகங்கள் சேர்ந்த ஒரு நாள் பிரம்மாவின் நாள் என அழைக்கப்படுகிறது.
ததோ ऽஹநி கதே தஸ்மிந் ஸர்வேஷாமேவ ஜீவிநாம் ஶரீரநிர்வ்ரு'திம் த்ரு'ஷ்ட்வா லோகஸம்ஹாரபுத்திதஃ
அந்த நாள் முடிந்ததும், எல்லா உயிரினங்களின் உடல்கள் அழியும் என்பதைப் பார்த்து, உலகங்களை அழிக்க எண்ணம் எழுகிறது.
தேவதாநாம் ச ஸர்வாஸாம் ப்ரஹ்மாதீநாம் மஹீபதே தைத்யாநாம் தாநவாநாம் ச யக்ஷராக்ஷஸபக்ஷிணாம்
அந்த சமயத்தில், பிரம்மா முதலான எல்லா தேவர்கள், தயித்யர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சதர்கள், பறவைகள் ஆகியோருக்கும்,
கந்தர்வாணாமப்ஸரஸாம் புஜம்காநாம் ச பார்திவ பர்வதாநாம் நதீநாம் ச பஶூநாம் சைவ ஸத்தம திர்யக்யோநிகதாநாம் ச ஸத்த்வாநாம் க்ரு'மிணாம் ததா
கந்தர்வர்கள், அப்சரைகள், பாம்புகள், மலைகள், நதிகள், மிருகங்கள், சிறந்த உயிர்கள், பிற இனங்களில் பிறந்தவர்கள், புழுக்கள் ஆகியோருக்கும்,
மஹாபூதபதிஃ பஞ்ச ஹ்ரு'த்வா பூதாநி பூதக்ரு'த் ஜகத்ஸம்ஹரணார்தாய குருதே வைஶஸம் மஹத்
பெரும் பஞ்சபூதங்களின் ஆண்டவன், அந்த ஐந்து பூதங்களை எடுத்துக்கொண்டு, உலகத்தை அழிப்பதற்காக மிகப் பெரிய அழிவை ஏற்படுத்துகிறான்.
பூத்வா ஸூர்யஶ்சக்ஷுஷீ சாததாநோ பூத்வா வாயுஃ ப்ராணிநாம் ப்ராணஜாலம் பூத்வா வஹ்நிர்நிர்தஹந்ஸர்வலோகாந் பூத்வா மேகோ பூய உக்ரோ ऽப்யவர்ஷத்
சூரியனாகி பார்வையை எடுத்துக்கொள்கிறான்; காற்றாகி உயிர்களின் உயிரை இழுத்துக்கொள்கிறான்; அக்னியாகி எல்லா உலகங்களையும் எரிக்கிறான்; கடும் மேகமாகி மீண்டும் மழை பொழிகிறான்.
பூத்வா நாராயணோ யோகீ ஸத்த்வமூர்திர்விபாவஸுஃ கபஸ்திபிஃ ப்ரதீப்தாபிஃ ஸம்ஶோஷயதி ஸாகராந்
நாராயணன் யோகியாக, உயிரின் வடிவாக, பிரகாசமான கதிர்களோடு தோன்றி, கடல்களை உலர்த்துகிறான்.
ததஃ பீத்வார்ணவாந் ஸர்வாந் நதீஃ கூபாம்ஶ்ச ஸர்வஶஃ பர்வதாநாம் ச ஸலிலம் ஸர்வமாதாய ரஶ்மிபிஃ
பின்னர், எல்லா கடல்களையும், நதிகளையும், கிணறுகளையும் குடித்து, மலைகளில் உள்ள நீரையும் கதிர்கள் மூலம் இழுத்துக்கொள்கிறான்.
பித்த்வா கபஸ்திபிஶ்சைவ மஹீம் கத்வா ரஸாதலாத் பாதாலஜலமாதாய பிபதே ரஸமுத்தமம்
அந்த கதிர்கள் மூலம் பூமியைத் துளைத்து, பாதாளத்திற்குச் சென்று, அங்குள்ள நீரையும் எடுத்துக்கொண்டு, சிறந்த சாரத்தை அருந்துகிறான்.
மூத்ராஸ்ரு'க்க்லேதம் அந்யச்ச யதஸ்தி ப்ராணிஷு த்ருவம் தத்ஸர்வமரவிந்தாக்ஷ ஆதத்தே புருஷோத்தமஃ
எல்லா உயிரினங்களிலும் இருக்கும் ஈரமும், இரத்தமும், மற்ற திரவங்களும் அனைத்தையும், அரவிந்தக் கண்களையுடைய உயர்ந்தவன் எடுத்துக்கொள்கிறான்.
வாயுஶ்ச பலவாந்பூத்வா விதுந்வாநோ ऽகிலம் ஜகத் ப்ராணாபாநஸமாநாத்யாந் வாயூந் ஆகர்ஷதே ஹரிஃ
பெரும் காற்றாகி, உலகத்தை அசைத்து, ஹரி உயிர்களின் பிராணன், அபானன், சமானன் போன்ற எல்லா வாயுக்களையும் இழுத்துக்கொள்கிறான்.
ததோ தேவகணாஃ ஸர்வே பூதாந்யேவ ச யாநி து கந்தோ க்ராணம் ஶரீரம் ச ப்ரு'திவீம் ஸம்ஶ்ரிதா குணாஃ
அதன்பின், எல்லா தேவர்களும், உயிரினங்களும், பூமியில் உள்ள வாசனை, மணம், உடல் ஆகிய குணங்களும் திரும்ப அழைக்கப்படுகின்றன.