ப்ரவிஶந்தீம் து தாம் த்வாராத் அபக்ரு'ஷ்ய ஸமாஹிதஃ ருரோத வீரகோ தேவீம் ஹேமவேத்ரலதாதரஃ
அவள் உள்ளே செல்ல முயன்றபோது, தங்கக்கோல் பிடித்த விரகன் அவளைப் பிடித்து அப்புறம் இழுத்து, வழியைத் தடுத்தான்.
தாமுவாச ஸ கோபேந ரூபாத்து வ்யபிசாரிணீம் ப்ரயோஜநம் ந தே ऽஸ்தீஹ கச்ச யாவந்ந பேத்ஸ்யஸே
அவன் கோபத்துடன், "உன் உருவம் காரணமாக நீ தூய்மையற்றவள். உனக்கு இங்கே எந்த வேலையும் இல்லை; பயப்படுவதற்கு முன் விரைவில் போ" என்று சொன்னான்.
தேவ்யா ரூபதரோ தைத்யோ தேவம் வஞ்சயிதும் த்விஹ ப்ரவிஷ்டோ ந ச த்ரு'ஷ்டோ ऽஸௌ ஸ வை தேவேந காதிதஃ
"ஒரு அசுரன், தேவியின் உருவம் எடுத்துக்கொண்டு, தேவனை ஏமாற்ற இங்கு வந்தான்; ஆனால் அவனை தேவன் பார்த்து கொன்றார்."
காதிதே சாஹமாஜ்ஞப்தோ நீலகண்டேந கோபிநா த்வாரேஷு நாவதாநம் தே யஸ்மாத்பஶ்யாமி வை ததஃ
"அவனை கொன்றபின், நீலக்கண்டன் கோபத்துடன் எனக்கு, 'வாசல்களில் எச்சரிக்கையுடன் இரு' என்று கட்டளை இட்டார்; அதனால் நான் எப்போதும் கவனமாக இருக்கிறேன்."
பவிஷ்யஸி ந மத்த்வாஃஸ்தோ வர்ஷபூகாந்யநேகஶஃ அதஸ்தே ऽத்ர ந தாஸ்யாமி ப்ரவேஶம் கம்யதாம் த்ருதம்
"நீ என் வாசலில் எண்ணமுடியாத ஆண்டுகள் நிற்கமாட்டாய்; எனவே, உனக்கு இங்கே நுழைவு தரமாட்டேன்—உடனே செல்!"
ஏவமுக்த்வா கிரிஸுதா மாதா மே ஸ்நேஹவத்ஸலா ப்ரவேஶம் லபதே நாந்யா நாரீ கமலலோசநே
இவ்வாறு கூறியபின், மலைமகள் என் தாயார், அன்பு நிறைந்தவள், மட்டும் தான் இங்கு நுழைய முடியும்; வேறு எந்த தாமரைப்பூ கண்கள் கொண்ட பெண்ணும் நுழைய முடியாது.
இத்யுக்தா து ததா தேவீ சிந்தயாமாஸ சேதஸா ந ஸா நாரீதி தைத்யோ ऽஸௌ வாயுர்மே யாமபாஷத
இவ்வாறு கேட்டதும், அந்த தேவி மனதில் யோசித்தாள்: 'அவள் பெண் அல்ல; அது அசுரன் தான், காற்று எனக்குச் சொன்னது.'
வ்ரு'தைவ வீரகஃ ஶப்தோ மயா க்ரோதபரீதயா அகார்யம் க்ரியதே மூடைஃ ப்ராயஃ க்ரோதஸமீரிதைஃ
'விரகனை நான் கோபத்தில் வீணாகவே சபித்துவிட்டேன்; கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட முட்டாள்கள் பெரும்பாலும் தவறாகவே செய்கிறார்கள்.'
க்ரோதேந நஶ்யதே கீர்திஃ க்ரோதோ ஹந்தி ஸ்திராம் ஶ்ரியம் அபரிச்சிந்நதத்த்வார்தா புத்ரம் ஶாபிதவத்யஹம் விபரீதார்தபுத்தீநாம் ஸுலபோ விபதோதயஃ
கோபம் வந்தால் புகழ் அழியும்; கோபம் நிலையான செல்வத்தையும் கெடுக்கும். உண்மையை முழுமையாக அறியாமல், நான் என் மகனை சாபமிட்டேன். பொருளைத் தெளிவாகப் புரியாதவர்களுக்கு துன்பம் எளிதில் வந்து சேரும்.
ஸம்சிந்த்யைவமுவாசேதம் வீரகம் ப்ரதி ஶைலஜா லஜ்ஜாஸஜ்ஜவிகாரேண வதநேநாம்புஜத்விஷா
இதை யோசித்தபின், மலைமகள் வெட்கம் கலந்த முகத்துடன், தாமரைப்பூ போல் ஒளிவீசும் முகத்தோடு வீரகனை நோக்கி பேசினாள்.
அஹம் வீரக தே மாதா மா தே ऽஸ்து மநஸோ ப்ரமஃ ஶம்கரஸ்யாஸ்மி தயிதா ஸுதா துஹிநபூப்ரு'தஃ
வீரகா, நான் உன் தாய்; உன் மனதில் குழப்பம் வரவேண்டாம். நான் சங்கரனுக்கு மிகவும் பிடித்தவள், பனிமலையின் மகளும் தான்.
மம காத்ரச்சவிப்ராந்த்யா மா ஶங்காம் புத்ர பாவய துஷ்டேந கௌரதா தத்தா மமேயம் பத்மஜந்மநா
மகனே, என் உடலின் நிறம் மாறியதால் சந்தேகம் கொள்ளாதே. இந்த வெண்மை நிறத்தை தாமரைப்பிறந்தவர் எனக்கு அருளியுள்ளார்.
மயா ஶப்தோ ऽஸ்யவிதிதே வ்ரு'த்தாந்தே தைத்யநிர்மிதே ஜ்ஞாத்வா நாரீப்ரவேஶம் து ஶம்கரே ரஹஸி ஸ்திதே
அசுரன் ஏற்படுத்திய சூழ்நிலையை அறியாமல், சங்கரன் ரகசியமாக பெண்ணுருவில் இருந்ததை தெரிந்தபின், நான் அவனை சாபமிட்டேன்.
ந நிவர்தயிதும் ஶக்யஃ ஶாபஃ கிம் து ப்ரவீமி தே ஶீக்ரமேஷ்யஸி மாநுஷ்யாத் ஸ த்வம் காமஸமந்விதஃ
இந்த சாபம் மாற்ற முடியாது; ஆனால் விரைவில் நீ மனித வாழ்விலிருந்து மீண்டும் திரும்புவாய், அப்போது ஆசை உனக்குள் பிறக்கும்.
ஶிரஸா து ததோ வந்த்ய மாதரம் பூர்ணமாநஸஃ உவாசோதிதபூர்ணேந்துத்யுதிம் ச ஹிமஶைலஜாம்
பிறகு, மனம் நிறைந்தவனாய், அவன் தன் தாயை வணங்கி, பனிமலையின் மகளானவளிடம், முழுமதி போல ஒளிவீசும் அவளை நோக்கி பேசினான்.
நதஸுராஸுரமௌலிமிலந்மணிப்ரசயகாந்திகராலநகாங்கிதே நகஸுதே ஶரணாகதவத்ஸலே தவ நதோ ऽஸ்மி நதார்திவிநாஶிநி
மலைமகளே, வணங்கிய தேவரும் அசுரரும் அணிந்த மணிகளால் உன் கரங்களில் அழகு தெரிகிறது; அடைக்கலம் புகுவோருக்கு அன்பும், வணங்குவோரின் துயரத்தை நீக்கும் சக்தியும் உன்னிடம் உள்ளது; நான் உன்னை வணங்குகிறேன்.
தபநமண்டலமண்டிதகம்தரே ப்ரு'துஸுவர்ணஸுவர்ணநகத்யுதே விஷபுஜம்கநிஷங்கவிபூஷிதே கிரிஸுதே பவதீமஹமாஶ்ரயே
மலைமகளே, சூரியனின் ஒளி உன் கழுத்தில் மின்னுகிறது; தூய பொன்னிறத்தில் நீ ஒளிவீசுகிறாய்; பாம்புகளால் உன் புயங்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன; நான் உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுகிறேன்.
ஜகதி கஃ ப்ரணதாபிமதம் ததௌ சடிதி ஸித்தநுதே பவதீ யதா ஜகதி காம் ச ந வாஞ்சதி ஶம்கரோ புவநத்ரு'த்தநயே பவதீம் யதா
உன்னைப் போல் விரைவில் பக்தர்களின் விருப்பங்களை யார் நிறைவேற்றுவார்கள்? சங்கரனுக்கே உன்னிடம் வேண்டாதது எது? உலகத்தைத் தாங்கும் மலைமகளே, உன்னை அவர் எவ்வளவு விரும்புகிறார்!
விமலயோகவிநிர்மிததுர்ஜயஸ்வதநுதுல்யமஹேஶ்வரமண்டலே விதலிதாந்தகபாந்தவஸம்ஹதிஃ ஸுரவரைஃ ப்ரதமம் த்வமபிஷ்டுதா
தூய யோகத்தால் உருவான, வெல்ல முடியாத உருவத்தில், பெரிய இறைவனின் வட்டத்தில், அந்தகனின் உறவினர்களை அழித்தபின், முதலில் தேவர்கள் உன்னைப் புகழ்ந்தார்கள்.
ஸிதஸடாபடலோத்ததகம்தராபரமஹாம்ரு'கராஜரதஸ்திதா விமலஶக்திமுகாநலபிங்கலாயதபுஜௌகவிபிஷ்டமஹாஸுரா
வெண்மையான கூந்தல் அலங்கரிக்கும் கழுத்துடன், பெரிய சிங்கம் மீது ரதத்தில் அமர்ந்தவளாய், தூய தீயைப் போல் மங்கலான நீண்ட புயங்களால் பெரிய அசுரர்களை அழித்தவள் நீ.
நிகதிதா புவநைரிதி சண்டிகா ஜநநி ஶும்பநிஶும்பநிஷூதநீ ப்ரணதசிந்திததாநவதாநவப்ரமதநைகரதிஸ்தரஸா புவி
உலகங்கள் சண்டிகை என்று அழைக்கும் தாயே, சும்பன், நிசும்பனை அழித்தவளே, வணங்குவோரின் விருப்பமான அசுரர்களை வேகமாக, தனியாக அழிக்கிறவளே, பூமியில் நீ.
வியதி வாயுபதே ஜ்வலநோஜ்ஜ்வலே ऽவநிதலே தவ தேவி ச யத்வபுஃ ததஜிதே ऽப்ரதிமே ப்ரணமாம்யஹம் புவநபாவிநி தே பவவல்லபே
வானில் வீசும் காற்றின் தீயிலும், பூமியிலும், உன் உருவம் வெல்ல முடியாததும், ஒப்பில்லாததும். உலகங்களை உருவாக்கும் தேவியே, பவனின் பிரியமானவளே, நான் உன்னை வணங்குகிறேன்.
ஜலதயோ லலிதோத்ததவீசயோ ஹுதவஹத்யுதயஶ்ச சராசரம் பணஸஹஸ்ரப்ரு'தஶ்ச புஜம்கமாஸ் த்வதபிதாஸ்யதி மய்யபயம்கராஃ
ஆழ்கடல்கள் அலைகளோடு, நெருப்புகள் ஒளியோடு, எல்லா உயிரும் அசைவும், ஆயிரம் தலை கொண்ட பாம்புகளும் — இவை அனைத்தும் உன் பெயரைச் சொல்வதால் எனக்கு பயம் வருகிறது.
பகவதி ஸ்திரபக்தஜநாஶ்ரயே ப்ரதிகதோ பவதீசரணாஶ்ரயம் கரணஜாதமிஹாஸ்து மமாசலம் நுதிலவாப்திபலாஶயஹேதுதஃ
பெரிய பக்தர்கள் அடைக்கலமாய் இருக்கும் மகளிரே, உன் பாதத்தில் அடைக்கலம் புக வந்துள்ளேன். சிறிதளவு புகழைப் பெறுவதற்காக, என் செயல்கள் உறுதியாய் இருக்கட்டும்.
ப்ரஸந்நா து ததோ தேவீ வீரகஸ்யேதி ஸம்ஸ்துதா ப்ரவிவேஶ ஶுபம் பர்துர் பவநம் பூதராத்மஜா
பின்னர், வீரகனால் புகழப்பட்ட தேவீ மகிழ்ச்சியுடன், பனிமலையின் மகள் தன் கணவரின் புண்ணியமான இல்லத்திற்குள் சென்றாள்.
அத ருத்ரோ மஹாகௌரீம் கௌரீம் த்ரு'ஷ்ட்வா து ஸுந்தரீம் சித்தவ்யாமோஹநாகாராம் கரீந்த்ரோந்மத்தகாமிநீம்
அப்போது, ருத்ரன், மகாகௌரியை, அழகான கௌரியை, மனதை மயக்கும் உருவத்தையும், களித்த யானை போல் நடக்கிறவளையும் பார்த்தான்.
பூர்ணசந்த்ராநநாம் தந்வீம் நிதம்போருகநஸ்தநீம் மத்யே க்ஷாமாம் ததாக்ஷீணலாவண்யாம்ரு'தவர்ஷிணீம்
அவளது முகம் முழு நிலாவைப் போல ஒளிர்ந்தது; உடல் மெலிதாக இருந்தாலும், பருமனான இடுப்பு, நிறைந்த மார்புகள் உடையவளாக, இடையில் மிகவும் ஒல்லியாக இருந்தும் அழகில் சிறிதும் குறைவில்லாமல், அவள் எங்கும் கவர்ச்சி பொழிந்தாள்.
ஸர்வாபரணபூர்வாங்கீம் மதோ மந்தேந காரிணீம் ஸகாமஃ ஶங்கிதோ தீநோ ரௌத்ரோ வீரோ பயாநகஃ
அவள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாக, மென்மையான மயக்கத்துடன் நடந்தாள். அவனை நோக்கி ஆசையுடன், சந்தேகத்துடன், துயரத்துடன், கொடுமையுடனும், வீரத்துடனும், பயமுறுத்தும் தோற்றத்துடனும் இருந்தான்.
கருணாஹாஸ்யபீபத்ஸகிம்சித்கிம்சித்தரோ ऽபவத் ஜிகாம்ஸுர்தேவவாக்யேந பைரவம் க்ரு'தவாந்வபுஃ
அவன் கொஞ்சம் கருணையோடு, சிரிப்போடு, பயங்கரமாகவும், விசித்திரமாகவும் ஆனான்; தேவர்களின் கட்டளையால் கொல்ல விரும்பி, பயங்கரமான உருவத்தை எடுத்தான்.
ஸா சாபி பைரவீ ஜாதா தேவஸ்ய ப்ரதிரூபிணீ தஸ்யா ரூபஸஹஸ்ராணி ததர்ஶ கிரிகோசரஃ
அவளும் பயிரவி என்ற உருவத்தை எடுத்தாள்; தேவனுடன் ஒத்த உருவம் கொண்டவளாக ஆனாள். அந்த மலையிலிருந்து வந்தவன், அவளது ஆயிரம் உருவங்களை பார்த்தான்.