ஶீக்ரம் ஏவ கரிஷ்யாமி யதாயுக்தம் அநந்தரம் ஏவமஸ்த்விதி தேவீம் ஸ வீரகஃ ப்ராஹ ஸாம்ப்ரதம்
"நான் விரைவில் உரியதைச் செய்கிறேன்" என்று கூறி, அந்த சிறுவன் "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று தேவியை அப்போது வணங்கி சொன்னான்.
மாதுராஜ்ஞாம்ரு'தாஹ்லாதப்லாவிதாங்கோ கதஜ்வரஃ ஜகாம கக்ஷாம் ஸம்த்ரஷ்டும் ப்ரணிபத்ய ச மாதரம்
தாயின் இனிய கட்டளையால் ஆனந்தத்தில் மூழ்கி, உடல் வலியும் நீங்கி, அவன் தாயை வணங்கி, கானகத்துக்கு சென்றான்.
தேவீம் ஸாபஶ்யத் ஆயாந்தீம் ஸகீம் மாதுர்விபூஷிதாம் குஸுமமோதிநீம் நாம தஸ்ய ஶைலஸ்ய தேவதாம்
அவன் தாயின் தோழியான, மலையின் தேவதையான, குசுமமோதினி என்ற அழகிய அலங்காரத்தில் வந்த தேவியை பார்த்தான்.
ஸாபி த்ரு'ஷ்ட்வா கிரிஸுதாம் ஸ்நேஹவிக்லவமாநஸா க்வ புத்ரி கச்சஸீத்யுச்சைர் ஆலிங்க்யோவாச தேவதா
அந்த தேவதை, மலையின் மகளைக் கண்டு, அன்பால் மனம் உருகி, "மகளே, எங்கே போகிறாய்?" என்று அணைத்து உரக்க கேட்டாள்.
ஸா சாஸ்யை ஸர்வமாசக்யௌ ஶம்கராத்கோபகாரணம் புநஶ்சோவாச கிரிஜா தேவதாம் மாத்ரு'ஸம்மதாம்
அவள், சங்கரனிடம் கோபமான காரணத்தை எல்லாம் அவளுக்குச் சொன்னாள்; பின்னர், கிரிஜா தாயால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தேவதையிடம் மீண்டும் பேசினாள்.
நித்யம் ஶைலாதிராஜஸ்ய தேவதா த்வமநிந்திதே ஸர்வதஃ ஸம்நிதாநம் தே மம சாதீவ வத்ஸலா
நிந்தை இல்லாதவளே, நீ எப்போதும் மலையரசனின் தேவதையாக இருக்கிறாய்; எனக்கு நீ எல்லா வகையிலும் மிகுந்த பாசமானவள்.
அதஸ்துதே ப்ரவக்ஷ்யாமி யத்விதேயம் ததா தியா அந்யஸ்த்ரீஸம்ப்ரவேஶஸ்து த்வயா ரக்ஷ்யஃ ப்ரயத்நதஃ
அதனால், என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நான் உனக்கு சொல்லுகிறேன்; வேறு எந்தப் பெண்ணும் உள்ளே வராமல் நீ மிகுந்த கவனத்துடன் காக்க வேண்டும்.
ரஹஸ்யத்ர ப்ரயத்நேந சேதஸா ஸததம் கிரௌ பிநாகிநஃ ப்ரவிஷ்டாயாம் வக்தவ்யம் மே த்வயாநகே
நான் மலையில் இரகசியமான தவத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது, யாராவது பினாகியின் இல்லத்தில் நுழைந்தால், பாவமில்லாதவளே, நீ உடனே எனக்கு தெரிவி.
ததோ ऽஹம் ஸம்விதாஸ்யாமி யத்க்ரு'த்யம் ததநந்தரம் இத்யுக்தா ஸா ததேத்யுக்த்வா ஜகாம ஸ்வகிரிம் ஶுபம்
பிறகு என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை நான் செய்வேன். இப்படி கேட்டபோது, அவள் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, தன் புனிதமான மலைக்குச் சென்றாள்.
உமாபி பிதுருத்யாநம் ஜகாமாத்ரிஸுதா த்ருதம் அந்தரிக்ஷம் ஸமாவிஶ்ய மேகமாலாமிவ ப்ரபா
உமா, அந்த மலையின் மகள், வானில் மேகமாலையைப் போல ஒளி வீசி, விரைவாக தந்தையின் தோட்டத்துக்குள் சென்றாள்.
ததோ விபூஷணாந்யஸ்ய வ்ரு'க்ஷவல்கலதாரிணீ க்ரீஷ்மே பஞ்சாக்நிஸம்தப்தா வர்ஷாஸு ச ஜலோஷிதா
அங்கே, மரத்தோலை அணிந்து, கோடையில் ஐந்து நெருப்புகளால் தணலை அனுபவித்து, மழைக்காலத்தில் நீரில் தங்கி,
ஶைஶிராஸு ச ராத்ரீஷு ஶுஷ்கஸ்தண்டிலஶாயிநீ ஏவம் ஸாதயதீ தத்ர தபஸா ஸம்வ்யவஸ்திதா
குளிர்கால இரவுகளில் உலர்ந்த தரையில் படுத்து, அங்கே தவத்தில் உறுதியுடன் நிலைத்திருந்தாள்.
ஜ்ஞாத்வா து தாம் கிரிஸுதாம் தைத்யஸ்தத்ராந்தரே வஶீ அந்தகஸ்ய ஸுதோ த்ரு'ப்தஃ பிதுர்வதமநுஸ்மரந்
அந்த நேரத்தில், அந்தகனின் மகனான வலிமைமிக்க அசுரன், தன் தந்தையின் மரணத்தை நினைத்து, மலையின் மகளைப் பற்றி அறிந்தான்.
தேவாந்ஸர்வாந்விஜித்யாஜௌ பகப்ராதா ரணோத்கடஃ ஆடிர்நாமாந்தரப்ரேக்ஷீ ஸததம் சந்த்ரமௌலிநஃ
அவன், பகையில் எல்லா தேவர்களையும் வென்று, போர் வெறியுடன், பகாவின் சகோதரனாகிய ஆடி என்ற வீரன், சந்திரகடையுடையவனை எப்போதும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.
ஆஜகாமாமரரிபுஃ புரம் த்ரிபுரகாதிநஃ ஸ தத்ராகத்ய தத்ரு'ஶே வீரகம் த்வார்யவஸ்திதம்
தேவர்களின் பகைவர், திரிபுரங்களை அழித்தவனின் நகரத்திற்கு வந்தான். அங்கே வந்து, வாசலில் காவல் காத்து நின்ற வீரனை பார்த்தான்.
விசிந்த்யாஸீத்வரம் தத்தம் ஸ புரா பத்மஜந்மநா ஹதே ததாந்தகே தைத்யே கிரிஶேநாமரத்விஷி
அவன், மலரில் பிறந்த பிரம்மா முன்பு அளித்த வரத்தை நினைவுகூர்ந்தான்; அந்தகன் என்ற அசுரன் மலையடிவாசி தேவனால் அழிக்கப்பட்டபோது அந்த வரம் வழங்கப்பட்டது.
ஆடிஶ்சகார விபுலம் தபஃ பரமதாருணம் தமாகத்யாப்ரவீத்ப்ரஹ்மா தபஸா பரிதோஷிதஃ
அவன் மிகவும் கடுமையான தவம் செய்து, அதில் முழுமையாக மனதை செலுத்தினான். அவன் தவத்தால் திருப்தியடைந்த பிரம்மா அவனிடம் வந்து பேசினார்.
கிமாடே தாநவஶ்ரேஷ்ட தபஸா ப்ராப்துமிச்சஸி ப்ரஹ்மாணமாஹ தைத்யஸ்து நிர்ம்ரு'த்யுத்வமஹம் வ்ரு'ணே
“தவம் செய்து நீ என்ன பெற விரும்புகிறாய், அசுரர்களில் சிறந்தவனே?” என்று பிரம்மா கேட்டார். அசுரன், “எனக்கு மரணம் இல்லாத நிலை வேண்டும்” என்று பதிலளித்தான்.
ந கஶ்சிச் ச விநா ம்ரு'த்யும் நரோ தாநவ வித்யதே யதஸ்ததோ ऽபி தைத்யேந்த்ர ம்ரு'த்யுஃ ப்ராப்யஃ ஶரீரிணா
“மனிதன் அல்லது அசுரன் யாருக்கும் மரணம் தவிர்க்க முடியாது; ஆகவே, அசுரர்களின் தலைவனே, உடல் கொண்ட அனைவருக்கும் மரணம் நிச்சயம்,” என்று கூறினார்.
இத்யுக்தோ தைத்யஸிம்ஹஸ்து ப்ரோவாசாம்புஜஸம்பவம் ரூபஸ்ய பரிவர்தோ மே யதா ஸ்யாத்பத்மஸம்பவ
இவ்வாறு கேட்டபோது, அசுரர்களில் சிங்கம் போன்றவன் மலரில் பிறந்த பிரம்மாவிடம், “என் உருவம் மாறும் போது மட்டுமே எனக்கு மரணம் வரட்டும்,” என்று சொன்னான்.
ததா ம்ரு'த்யுர்மம பவேத் அந்யதா த்வமரோ ஹ்யஹம் இத்யுக்தஸ்து ததோவாச துஷ்டஃ கமலஸம்பவஃ
“அப்போது எனக்கு மரணம் வரட்டும்; இல்லையெனில் நான் என்றும் உயிருடன் இருப்பேன்,” என்று அவன் கூறியது கேட்டு, மலரில் பிறந்த பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார்.
யதா த்விதீயோ ரூபஸ்ய விவர்தஸ்தே பவிஷ்யதி ததா தே பவிதா ம்ரு'த்யுர் அந்யதா ந பவிஷ்யதி
“உன் உருவம் இரண்டாவது முறையாக மாறும் போது, அப்போதுதான் உனக்கு மரணம் வரும்; இல்லையெனில் அது நடக்காது,” என்று பிரம்மா சொன்னார்.
இத்யுக்தோ ऽமரதாம் மேநே தைத்யஸூநுர் மஹாபலஃ தஸ்மிந்காலே து ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய தத்வதோபாயமாத்மநஃ
இவ்வாறு கேட்ட அசுரனின் மகன், மிகுந்த வலிமை கொண்டவன், தன்னை மரணமற்றவன் என்று எண்ணினான். அப்போது அவன், தன் அழிவுக்கான வழியை நினைவுகூர்ந்தான்.
பரிஹர்தும் த்ரு'ஷ்டிபதம் வீரகஸ்யாபவத்ததா புஜம்கரூபீ ரந்த்ரேண ப்ரவிவேஶ த்ரு'ஶஃ பதம்
வீரனின் பார்வையிலிருந்து தப்பிக்க, அவன் பாம்பு உருவம் எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு சிறு ஓரமாக ஊடுருவி, பார்வைக்கு எட்டாதபடி உள்ளே சென்றான்.
பரிஹ்ரு'த்ய கணேஶஸ்ய தாநவோ ऽஸௌ ஸுதுர்ஜயஃ அலக்ஷிதோ கணேஶேந ப்ரவிஷ்டோ ऽத புராந்தகம்
கணேசனைத் தாண்டி, அந்த வெல்ல முடியாத அசுரன் கணேசனுக்குத் தெரியாமல் நகரங்களை அழிப்பவனின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான்.
புஜகரூபம் ஸம்த்யஜ்ய பபூவாத மஹாஸுரஃ உமாரூபீ சலயிதும் கிரிஶம் மூடசேதநஃ
பாம்பு உருவத்தை விட்டுவிட்டு, அந்த பெரிய அசுரன், உமா உருவம் எடுத்து, மலையடிவாசி இறைவனை ஏமாற்ற நினைத்து, குழப்பமடைந்த மனதுடன் இருந்தான்.
க்ரு'த்வா மாயாம் ததோ ரூபம் அப்ரதர்க்யமநோஹரம் ஸர்வாவயவஸம்பூர்ணம் ஸர்வாபிஜ்ஞாநஸம்வ்ரு'தம்
அவன் தன் மாயையால் யாரும் ஊகிக்க முடியாத அழகான உருவத்தை உருவாக்கினான்; அந்த உருவம் எல்லா உறுப்புகளும் முழுமையாக, அடையாளம் காண்பதற்கு எதுவும் தெரியாதபடி இருந்தது.
க்ரு'த்வா முகாந்தரே தந்தாந் தைத்யோ வஜ்ரோபமாந்த்ரு'டாந் தீக்ஷ்ணாக்ராந் புத்திமோஹேந கிரிஶம் ஹந்துமுத்யதஃ
அசுரன் தன் வாய்க்குள் வஜ்ரம் போல் உறுதியான, கூர்மையான பற்களை உருவாக்கி, மனதில் குழப்பத்துடன், மலையடிவாசி இறைவனை அழிக்கத் திட்டமிட்டான்.
க்ரு'த்வோமாரூபஸம்ஸ்தாநம் கதோ தைத்யோ ஹராந்திகம் பாபோ ரம்யாக்ரு'திஶ்சித்ரபூஷணாம்பரபூஷிதஃ
உமாவின் உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த அசுரன், தீயவன் ஆனாலும் அழகான உருவத்துடன், வித்தியாசமான ஆபரணங்களும் உடைகளும் அணிந்து, ஹரனை நோக்கி சென்றான்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா கிரிஶஸ்துஷ்டஸ் ததாலிங்க்ய மஹாஸுரம் மந்யமாநோ கிரிஸுதாம் ஸர்வைரவயவாந்தரைஃ
அவனை பார்த்த மலையடிவாசி இறைவன் மகிழ்ந்து, அவனை உமாதேவியாக எண்ணி, எல்லா உறுப்புகளும் பொருந்தியவளாகக் கருதி, அந்த பெரிய அசுரனை அணைத்தார்.