ஜக்ராஹ முதிதஃ ஸ்ரக்வீ பாஹுபிர்பஹுபூஷணைஃ ஜகுர்கந்தர்வமுக்யாஶ்ச நந்ரு'துஶ்சாப்ஸரோகணாஃ
மகிழ்ச்சியுடன் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பலவகை ஆபரணங்கள் அணிந்த கரங்களால் அவர் எடுத்தார். அந்த நேரத்தில் முக்கிய கந்தர்வர்கள் பாடினர், அப்சரர்கள் குழுவாக நடனமாடினர்.
வாதயந்தோ ऽதிமதுரம் ஜகுர் கந்தர்வகிம்நராஃ மூர்தாஶ்ச ரு'தவஸ்தத்ர ஜகுஶ்ச நந்ரு'துஶ்ச வை
மிக இனிமையான இசையை வாசித்து, கந்தர்வரும் கின்னரரும் பாடினர்; காலங்கள் உருவாக அங்கு வந்து, அவையும் பாடி, நடனமாடின.
சபலாஶ்ச கணாஸ்தஸ்துர் லோலயந்தோ ஹிமாசலம் உத்திஷ்டந்க்ரமஶஶ்சாத்ர விஶ்வபுக்பகநேத்ரஹா
அசைவான அந்த கூட்டங்கள், இமயமலையை அசைத்தபடி நின்றன. எல்லாவற்றையும் உட்கொள்ளும், கண்களில் சூரியனை உடைய ஆண்டவர், படிப்படியாக எழுந்து முன்னேறினார்.
சகாரௌத்வாஹிகம் க்ரு'த்யம் பத்ந்யா ஸஹ யதோசிதம் தத்தார்கோ கிரிராஜேந ஸுரவ்ரு'ந்தைர் விநோதிதஃ
அவர் தனது மனைவியுடன், விதிப்படி திருமணச் சடங்குகளை நடத்தினார். மலைராஜா அர்கம் அளித்து, தேவர்களின் குழுவால் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
அவஸத்தாம் க்ஷபாம் தத்ர பத்ந்யா ஸஹ புராந்தகஃ ததோ கந்தர்வகீதேந ந்ரு'த்யேநாப்ஸரஸாமபி
புரங்களை அழிப்பவர், தனது மனைவியுடன் அங்கு அந்த இரவை கழித்தார். பின்னர், கந்தர்வர்களின் பாடலும் அப்சரஸ்களின் நடனமும் ஒலிக்க,
ஸ்துதிபிர் தேவதைத்யாநாம் விபுத்தோ விபுதாதிபஃ ஆமந்த்ர்ய ஹிமஶைலேந்த்ரம் ப்ரபாதே சோமயா ஸஹ ஜகாம மந்தரகிரிம் வாயுவேகேந ஶ்ரு'ங்கிணா
தேவர்களும் அசுரர்களும் புகழ்ந்து பாட அவரை விழிப்பித்தனர். தேவர்களின் தலைவன், இமயமலையின் அரசனை அழைத்து, காலை வேளையில் உமையுடன், காற்றின் வேகத்தில் கொம்புடையவனை ஏறி மந்தரமலையை நோக்கி புறப்பட்டார்.
ததோ கதே பகவதி நீலலோஹிதே ஸஹோமயா ரதிமலபந்ந பூதரஃ ஸபாந்தவோ பவதி ச கஸ்ய நோ மநோ விஹ்வலம் ச ஜகதி ஹி கந்யகாபிதுஃ
நீலமும் சிவப்பும் கொண்ட பிரபுவும் உமையுடன் புறப்பட்ட பிறகு, அந்த மலைவும் அவனது உறவினர்களும் ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கினர்; உலகில் எந்த அப்பாவுக்கும் மகளை கொடுத்தபின் மனம் கலங்காதது எது?
ஜ்வலந்மணிஸ்படிகஹாடகோத்கடம் ஸ்புடத்யுதி ஸ்படிககோபுரம் புரம் ஹரோ கிரௌ சிரமநுகல்பிதம் ததா விஸர்ஜிதாமரநிவஹோ ऽவிஶத்ஸ்வகம்
அந்த மலையில், ஹரன் நீண்ட நாட்களாக அமைத்திருந்த நகரம், ஜ்வலிக்கும் மணிகள், சுருங்கம், தங்கம் ஆகியவற்றால் பிரகாசித்தது; அதன் சுருங்கக் கோபுரங்கள் ஒளிர்ந்தன. பிறகு, அமரர்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் இடங்களுக்கு திரும்பினர்.
ததோமாஸஹிதோ தேவோ விஜஹார பகாக்ஷிஹா புரோத்யாநேஷு ரம்யேஷு விவிக்தேஷு வநேஷு ச
பிறகு, உமையுடன், கண்களில் சூரியனை உடைய தேவன், அழகான தோட்டங்களிலும், அமைதியான காடுகளிலும் மகிழ்ந்து விளையாடினார்.
ஸுரக்தஹ்ரு'தயோ தேவ்யா மகராங்கபுரஃஸரஃ ததோ பஹுதிதே காலே ஸுதகாமா கிரேஃ ஸுதா
தேவியின் மீது ஆழ்ந்த பாசம் கொண்டவர், மகரச் சின்னத்துடன், பல நாட்கள் கழிந்தபின், மலைமகளுக்கு ஒரு குழந்தை வேண்டும் என்ற ஆசை ஏற்பட்டது.
ஸகீபிஃ ஸஹிதா க்ரீடாம் சக்ரே க்ரு'த்ரிமபுத்ரகைஃ கதாசித்கந்ததைலேந காத்ரமப்யஜ்ய ஶைலஜா
தன் தோழிகளுடன் சேர்ந்து, செயற்கை குழந்தைகளுடன் விளையாடினார்; ஒருநாள், மலைமகள் தன் உடலில் மணம் மிகுந்த எண்ணெயை பூசினார்.
சூர்ணைருத்வர்தயாமாஸ மலிநாந்தரிதாம் தநும் ததுத்வர்தநகம் க்ரு'ஹ்ய நரம் சக்ரே கஜாநநம்
பொடியால் தன் உடலை தேய்த்து, அதன் மேல் மண் படிந்திருந்ததை அகற்றினார்; அந்த பொடியை எடுத்துக் கொண்டு, யானை முகம் கொண்ட ஒரு மனித உருவை உருவாக்கினார்.
புத்ரகம் க்ரீடதீ தேவீ தம் சாப்யர்பயதம்பஸி ஜாஹ்நவ்யாஸ்து ஶிவாஸக்யாஸ் ததஃ ஸோ ऽபூத்ப்ரு'ஹத்வபுஃ
அம்மை அந்த சிறு மகனுடன் விளையாடி, அவனை நீரில் வைத்தார்; சிவபெருமானும் ஜஹ்னவியும் நட்பால், அவன் பெரும் உருவம் அடைந்தான்.
காயேநாதிவிஶாலேந ஜகதாபூரயத்ததா புத்ரேத்யுவாச தே தேவீ புத்ரேத்யூசே ச ஜாஹ்நவீ
அவன் மிகப் பெரிய உடலுடன் உலகை நிரப்பினான்; தேவியும் 'மகனே' என்று அழைத்தாள், ஜஹ்னவியும் 'மகனே' என்றாள்.
காங்கேய இதி தேவைஸ்து பூஜிதோ ऽபூத்கஜாநநஃ விநாயகாதிபத்யம் ச ததாவஸ்ய பிதாமஹஃ
தேவர்கள் யானைமுகனைக் 'காங்கேயன்' என்று வணங்கினர்; பிதாமஹன் அவனுக்கு விநாயகர் தலைமை பதவியையும் வழங்கினார்.
புநஃ ஸா க்ரீடநம் சக்ரே புத்ரார்தம் வரவர்ணிநீ மநோஜ்ஞமங்குரம் ரூடம் அஶோகஸ்ய ஶுபாநநா
மீண்டும் அந்த அழகிய நிறமுள்ள தேவி, மகன் வேண்டும் என்ற ஆசையால் விளையாடினார்; அழகான முகம் கொண்டவள், அசோக மரத்தின் ஒரு இனிய முளையை வளர்த்தாள்.
வர்தயாமாஸ தம் சாபி க்ரு'தஸம்ஸ்காரமங்கலா ப்ரு'ஹஸ்பதிமுகைர்விப்ரைர் திவஸ்பதிபுரோகமைஃ
அவளை வளர்த்து, முறையான சடங்குகளும், மங்கள காரியங்களும் செய்தாள்; ப்ருஹஸ்பதி முதலான பிராமணர்களும், தேவர்களின் தலைவரும் அந்த நிகழ்வில் இருந்தனர்.
ததோ தேவைஶ்ச முநிபிஃ ப்ரோக்தா தேவீ த்விதம் வசஃ பவாநி பவதீ பவ்யா ஸம்பூதா லோகபூதயே
பின்னர், தேவர்களும் முனிவர்களும் அந்த தேவியிடம் இவ்வாறு கூறினர்: 'பவானி, நீ பவதி, மங்களகரமானவள், உலகங்களுக்காக பிறந்தவள்.'
ப்ராயஃ ஸுதபலோ லோகஃ புத்ரபௌத்ரைஶ்ச லப்யதே அபுத்ராஶ்ச ப்ரஜாஃ ப்ராயோ த்ரு'ஶ்யந்தே தைவஹேதவஃ
பொதுவாக மக்கள், மகன்கள் மற்றும் பேத்திகள் மூலம் சந்ததியின் பலனை அடைகிறார்கள்; ஆனால், விதியின் விளைவால், பிள்ளைகள் இல்லாதவர்களும் அடிக்கடி காணப்படுகிறார்கள்.
அதுநா தர்ஶிதே மார்கே மர்யாதாம் கர்துமர்ஹஸி பலம் கிம் பவிதா தேவி கல்பிதைஸ்தருபுத்ரகைஃ இத்யுக்தா ஹர்ஷபூர்ணாங்கீ ப்ரோவாசோமா ஶுபாம் கிரம்
இப்போது வழி காட்டப்பட்டுள்ளதால், நீ சரியான ஒழுங்கை நிறுவ வேண்டும்; கற்பனை செய்து மரங்களில் பிறந்த பிள்ளைகளால் என்ன பலன் கிடைக்கும், தேவி? என்று கேட்டபோது, ஆனந்தம் நிறைந்த அவள், நல்ல வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.
ஏவம் நிருதகே தேஶே யஃ கூபம் காரயேத்புதஃ பிந்தௌ பிந்தௌ ச தோயஸ்ய வஸேத்ஸம்வத்ஸரம் திவி
தண்ணீர் இல்லாத இடத்தில், யார் அறிவுடன் ஒரு கிணறு தோண்டினாலும், தண்ணீர் ஒவ்வொரு துளியுக்கும் ஒரு வருடம் விண்ணகத்தில் வாழ்வார்கள்.
தஶகூபஸமா வாபீ தஶவாபீஸமோ ஹ்ரதஃ தஶஹ்ரதஸமஃ புத்ரோ தஶபுத்ரஸமோ த்ருமஃ ஏஷைவ மம மர்யாதா நியதா லோகபாவிநீ
பத்து கிணறுகளுக்கு சமம் ஒரு குளம், பத்து குளங்களுக்கு சமம் ஒரு ஏரி, பத்து ஏரிகளுக்கு சமம் ஒரு மகன், பத்து மகன்களுக்கு சமம் ஒரு மரம்; இதுவே என் நிலையான ஒழுங்கு, உலகிற்கு பயனளிப்பதாகும்.
இத்யுக்தாஸ்து ததோ விப்ரா ப்ரு'ஹஸ்பதிபுரோகமாஃ ஜக்முஃ ஸ்வமந்திராண்யேவ பவாநீம் வந்த்ய ஸாதரம்
இவ்வாறு கேட்டபின், ப்ருஹஸ்பதி தலைமையிலான பிராமணர்கள், பகவானி தேவியை மரியாதையுடன் வணங்கி, தங்கள் வீடுகளுக்கு திரும்பினர்.
கதேஷு தேஷு தேவோ ऽபி ஶம்கரஃ பர்வதாத்மஜாம் பாணிநாலம்ப்ய வாமேந ஶநைஃ ப்ராவேஶயச்சுபாம்
அவர்கள் சென்றபின், இறைவன் சங்கரன், பார்வதியை இடது கையால் பிடித்து, மெதுவாக அந்த நல்லவளை உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.
சித்தப்ரஸாதஜநநம் ப்ராஸாதமநுகோபுரம் லம்பமௌக்திகதாமாநம் மாலிகாகுலவேதிகம்
அங்கு மனதை மகிழ்விக்கும் அரண்மனை இருந்தது; பெரிய வாசல், தொங்கும் முத்துமாலைகள், மலர் மாலைகளால் நிரம்பிய மேடைகள் இருந்தன.
நிர்தௌதகலதௌதம் ச க்ரீடாகுஹமநோரமம் ப்ரகீர்ணகுஸுமாமோதமத்தாலிகுலகூஜிதம்
அரண்மனையின் விளையாட்டு மண்டபம் அழகாக, சுத்தமாக, மலர்களின் மணம் பரவ, மயங்கிய பெண் பறவைகள் குரலுடன் ஒலித்தது.
கிம்நரோத்கீதஸம்கீதக்ரு'ஹாந்தரிதபித்திகம் ஸுகந்திதூபஸம்காதமநஃப்ரார்த்யமலக்ஷிதம்
அரண்மனையின் உள்ள벽ங்கள் கின்னரர்கள் பாடிய இசையால் முழங்கின; மனதை ஈர்க்கும், காண முடியாத புகைமணமும் அங்கு பரவியது.
க்ரீடந்மயூரநாரீபிர் வ்ரு'தம் வை ததவாதிபிஃ ஹம்ஸஸம்காதஸம்குஷ்டம் ஸ்படிகஸ்தம்பவேதிகம்
அங்கு ஆடிப்பாடும் மயில்கள், பெண்கள், இசைக்கலைஞர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்; அன்னப்பறவைகள் கூட்டமாக கூவ, சுருள்மணிகள் பதிக்கப்பட்ட மேடைகள் இருந்தன.
அநாவிலமஸம்ப்ராந்த்யா பஹுஶஃ கிம்நராகுலம் ஶுகைர்யத்ராபிஹந்யந்தே பத்மராகவிநிர்மிதாஃ
அந்த இடம் தூய்மையானது, குழப்பமில்லாதது, எப்போதும் கின்னரர்கள் நிறைந்தது; அங்கு கிளிகள், பவழக் கற்களில் தட்டின.
பித்தயோ தாடிமப்ராந்த்யா ப்ரதிபிம்பிதமௌக்திகாஃ தத்ராக்ஷக்ரீடயா தேவீ விஹர்துமுபசக்ரமே
அங்கு சுவர்களில் மாதுளம்பழம் போல் முத்துக்கள் பிரதிபலித்தன; அந்த இடத்தில் தேவி பாசாங்கு விளையாட்டை ஆரம்பித்தாள்.