பர்த்ஸயிஷ்யதி தாம் தேவீம் ததஃ ஸா குபிதா ஸதீ ப்ரயாஸ்யதி தபஶ்சர்தும் தத்தஸ்மாத்தபஸே புநஃ
அப்போது அவன் அந்த தேவியை கண்டிக்குவான். அதனால் கோபமடைந்த சதீ, அதற்காக மீண்டும் தவம் செய்யப் புறப்படுவாள்.
ஜநயிஷ்யதி யம் ஶர்வா தயிதத்யுதிமண்டிதம் ஸ பவிஷ்யதி ஹந்தா வை ஸுராரீணாமஸம்ஶயம்
சர்வன், தனது பிரியமானவளின் ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒருவரை உருவாக்குவான். அவன் நிச்சயமாக தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவன் ஆக இருப்பான்.
த்வயாபி தாநவா தேவி ஹந்தவ்யா லோகதுர்ஜயாஃ யாவச்ச ந ஸதீ தேஹஸம்க்ராந்தகுணஸம்சயா
உன்னாலும், உலகில் வெல்ல முடியாத அசுரர்களை அழிக்க வேண்டும், சதீ தன் உடலோடு சேரும் குணங்களை அடையும் வரை.
தத்ஸம்கமேந தாவத்த்வம் தைத்யாந்ஹந்தும் ந ஶக்ஷ்யஸே ஏவம் க்ரு'தே தபஸ்தப்த்வா ஸ்ரு'ஷ்டிஸம்ஹாரகாரிணீ
அந்தச் சங்கமம் நடக்கும் வரை, நீ அசுரர்களை அழிக்க முடியாது. அது முடிந்ததும், தவம் செய்து, படைப்பு மற்றும் அழிவை நடத்தும் சக்தியாக இருப்பாய்.
ஸமாப்தநியமா தேவீ யதா சோமா பவிஷ்யதி ததா ஸ்வமேவ தத்ரூபம் ஶைலஜா ப்ரதிபத்ஸ்யதே
நியமங்கள் முடிந்ததும், அந்த தேவி உமாவாகும் போது, அப்போது சைலஜா தானாகவே தன் இயல்பான உருவத்தை அடைவாள்.
தநுஸ்தவாபி ஸஹஜா ஸைகாநம்ஶா பவிஷ்யதி ரூபாம்ஶேந து ஸம்யுக்தா த்வமுமாயாம் பவிஷ்யஸி
உன் உடலும் இயற்கையாக ஒரு பகுதியாய், ஒரு சிறு பங்காக இருக்கும். உருவத்தின் பங்கால் நீ உமாவுடன் இணைந்திருப்பாய்.
ஏகாநம்ஶேதி லோகஸ்த்வாம் வரதே பூஜயிஷ்யதி பேதைர்பஹுவிதாகாரைஃ ஸர்வகா காமஸாதிநீ
வரங்களை அளிப்பவளே, உலகம் உன்னை 'ஏகானம்ஷா' எனப் பலவகை உருவங்களிலும், வேறுபாடுகளுடனும், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்து, ஆசைகளை நிறைவேற்றும் தேவியாகப் பூஜை செய்யும்.
ஓம்காரவக்த்ரா காயத்ரீ த்வமிதி ப்ரஹ்மவாதிபிஃ ஆக்ராந்திரூர்ஜிதாகாரா ராஜபிஶ்ச மஹாபுஜைஃ
பிரம்மத்தை அறிந்தவர்கள் உன்னை 'ஓம்' என்ற முகமுள்ள காயத்ரி என்று அழைப்பார்கள்; பெரும் வலிமை கொண்ட அரசர்கள் உன்னை மகத்தான ஆற்றலும், பெருமையும் உடையவளாக மதிப்பார்கள்.
த்வம் பூரிதி விஶாம் மாதா ஶூத்ரைஃ ஶைவீதி பூஜிதா க்ஷாந்திர்முநீநாமக்ஷோப்யா தயா நியமிநாமிதி
நீ உலகத்தாரின் தாயாக 'பூ' என்று அழைக்கப்படுகிறாய்; சூத்ரர்கள் உன்னை 'சைவி' என்று வழிபடுகிறார்கள்; முனிவர்களிடம் நீ பொறுமை, அசைக்க முடியாத நிலை; கட்டுப்பாடு உள்ளவர்களிடம் நீ கருணை.
த்வம் மஹோபாயஸம்தோஹா நீதிர்நயவிஸர்பிணாம் பரிச்சித்திஸ்த்வமர்தாநாம் த்வமீஹா ப்ராணிஹ்ரு'ச்சயா
நீ எல்லா உபாயங்களின் பெரும் தொகுப்பு; நயமானவர்களின் நெறி; செல்வத்தின் உணர்ச்சி நீயே; உயிருள்ளவர்களின் உள்ளத்தில் உள்ள முயற்சி நீயே.
த்வம் முக்திஃ ஸர்வபூதாநாம் த்வம் கதிஃ ஸர்வதேஹிநாம் த்வம் ச கீர்திமதாம் கீர்திஸ் த்வம் மூர்திஃ ஸர்வதேஹிநாம்
நீ எல்லா உயிர்களுக்கு விடுதலியும், எல்லா உடலுள்ளவர்களுக்கு வழியும்; புகழ் பெற்றவர்களுக்கு புகழும், எல்லா உயிர்களுக்கு உருவும் நீயே.
ரதிஸ்த்வம் ரக்தசித்தாநாம் ப்ரீதிஸ்த்வம் ஹ்ரு'ஷ்டதர்ஶிநாம் த்வம் காந்திஃ க்ரு'தபூஷாணாம் த்வம் ஶாந்திர்துஃககர்மணாம்
உள்ளம் ஆசையால் நிறைந்தவர்களுக்கு நீ இன்பம்; மகிழ்ச்சியுடன் பார்ப்பவர்களுக்கு நீ சந்தோஷம்; அலங்கரித்தவர்களுக்கு நீ அழகு; துயரால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீ அமைதி.
த்வம் ப்ராந்திஃ ஸர்வபோதாநாம் த்வம் கதிஃ க்ரதுயாஜிநாம் ஜலதீநாம் மஹாவேலா த்வம் ச லீலா விலாஸிநாம்
அனைத்து அறிவுகளிலும் நீ மயக்கம்; யாகம் செய்பவர்களுக்கு நீ குறிக்கோள்; பெரும் கடல்களுக்கு நீ பெரிய கரை; விளையாட்டில் மகிழும்வர்களுக்கு நீ விளையாட்டு மனம்.
ஸம்பூதிஸ்த்வம் பதார்தாநாம் ஸ்திதிஸ்த்வம் லோகபாலிநீ த்வம் காலராத்ரிர்நிஃஶேஷபுவநாவலிநாஶிநீ
பொருள்களின் தோற்றம் நீயே; உலகங்களை காப்பவளும் நீ; நீ காலராத்திரியாக, முடிவில்லா உலக வரிசைகளை அழிப்பவளும் ஆவாய்.
ப்ரியகண்டக்ரஹாநந்ததாயிநீ த்வம் விபாவரீ இத்யநேகவிதைர்தேவி ரூபைர்லோகே த்வமர்சிதா
காதலரின் அணைப்பால் ஆனந்தம் தரும் இரவு நீயே; இப்படிப்பட்ட பலவகை உருவங்களில், தேவி, உலகில் உன்னை வழிபடுகிறார்கள்.
யே த்வாம் ஸ்தோஷ்யந்தி வரதே பூஜயிஷ்யந்தி வாபி யே தே ஸர்வகாமாநாப்ஸ்யந்தி நியதா நாத்ர ஸம்ஶயஃ
வரங்களை அளிப்பவளே, உன்னை யார் பாடுவார்களோ, அல்லது பூஜை செய்வார்களோ, அவர்கள் எல்லா ஆசைகளையும் நிச்சயமாகப் பெறுவார்கள்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.
இத்யுக்தா து நிஶா தேவீ ததேத்யுக்த்வா க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ ஜகாம த்வரிதா தூர்ணம் க்ரு'ஹம் ஹிமகிரேஃ பரம்
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், நிசா தேவி கையைக் கூப்பி 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, விரைவாக இமவான் மலையின் உயர்ந்த இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.
தத்ராஸீநாம் மஹாஹர்ம்யே ரத்நபித்திஸமாஶ்ரயாம் ததர்ஶ மேநாமாபாண்டுச்சவிவக்த்ரஸரோருஹாம்
அங்கே, மாணிக்கச் சுவர்களுடன் கூடிய பெரிய அரண்மனையில், வெண்மையான தாமரை முகம் கொண்ட மேனையை அவள் கண்டாள்.
கிம்சிச் ச்யாமமுகோதக்ரஸ்தநபாராவநாமிதாம் மஹௌஷதிகணாபத்தமந்த்ரராஜநிஷேவிதாம்
சற்று கருமை முகமும், நிறைந்த மார்பால் சாய்ந்தும், வல்ல மூலிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், மந்திரங்களின் அரசியால் சேவிக்கப்பட்டும் இருந்தாள்.
உத்வஹத்கநகோந்நத்தஜீவரக்ஷாமஹோரகாம் மணிதீபகணஜ்யோதிர் மஹாலோகப்ரகாஶிதே
பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஜீவரக்ஷை பாம்பை அணிந்து, மாணிக்க விளக்குகளின் ஒளியில், பெரிய உலகங்களைப் போல பிரகாசமாக இருந்தாள்.
ப்ரகீர்ணபஹுஸித்தார்தே மநோஜபரிவாரகே ஶுசிந்யம்ஶுகஸம்சந்நபூஶய்யாஸ்தரணோஜ்ஜ்வலே
பல சித்தர்களால் சூழப்பட்டும், மனதை மகிழ்விக்கும் தோழர்களுடன், தூய வெள்ளைத் துணியால் போர்த்தப்பட்ட பிரகாசமான தரையில் படுத்திருந்தாள்.
தூபாமோதமநோரம்யே ஸர்ஜகந்தோபயோகிகே ததஃ க்ரமேண திவஸே கதே தூரம் விபாவரீ
அங்குள்ள இடம் தூபத்தின் மணமும், சர்ஜ மரத்தின் வாசனையுமாக இனிமையாக இருந்தது; அப்போது பகல் தூரம் சென்ற பிறகு, இரவு மெதுவாக விரிந்தது.
வ்யஜ்ரு'ம்பத ஸுகோதர்கே ததோ மேநா மஹாக்ரு'ஹே ப்ரஸுப்தப்ராயபுருஷே நித்ராபூதோபசாரிகே
பெரும் வீடில், பெரும்பாலானவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருக்க, தூக்கத்தின் ஆதரவுடன், மேனா சுகம் பெருகத் துவங்கி அசைந்தாள்.
ஸ்புடாலோகே ஶஶப்ரு'தி ப்ராந்திராத்ரிவிஹம்கமே ரஜநீசரபூதாநாம் ஸம்கைராவ்ரு'தசத்வரே
வெளிச்சமாக இருந்த சந்திர ஒளியில், இரவில் பறக்கும் பறவைகள் குழப்பமாக இருந்தன; இரவு சுற்றும் உயிர்கள் கூட்டமாக மண்டபங்களை நிரப்பின.
காடகண்டக்ரஹாலக்நஸுபகேஷ்டஜநே ததஃ கிம்சிதாகுலதாம் ப்ராப்தே மேநாநேத்ராம்புஜத்வயே
அன்பானவரும், பாசமுள்ளவர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தபோது, மெனா என்பவளுக்கு கழுத்தில் ஆழமான தடை ஏற்பட்டது; அப்போது அவளது இரு தாமரைப்போன்ற கண்களில் சிறிது கலக்கம் தோன்றியது.
ஆவிவேஶ முகே ராத்ரிஃ ஸுசிரஸ்புடஸம்கமா ஜந்மதாயா ஜகந்மாதுஃ க்ரமேண ஜடராந்தரே
பிரபஞ்சத்துக்குத் தாயாகிய பிறப்பை அளிப்பவளின் வாயிலில், நீண்ட நாட்களாக இணைந்திருந்த இரவு நுழைந்து, படிப்படியாக அவளது கருப்பையில் சென்றது.
ஆவிவேஶாந்தரம் ஜந்ம மந்யமாநா க்ஷபா து வை அரஞ்ஜயச்சவிம் தேவ்யா குஹாரண்யே விபாவரீ
பிறப்பாகவே தன்னை எண்ணிக்கொண்ட இரவு உட்புறம் நுழைந்தது; அந்தக் குகை வனத்தில், தேவியின் நிறம் இரவால் அழகுபெற்றது.
ததோ ஜகத்பதிப்ராணஹேதுர்ஹிமகிரிப்ரியா ப்ராஹ்மே முஹூர்தே ஸுபகே வ்யஸூயத குஹாரணிம்
பிறகு, பிரம்ம முகூர்த்தத்தில், உலகத்துக்குத் தாயும், ஹிமவனின் அன்பும் ஆனவள், அந்தக் குகையில் பிறந்தவளைக் கற்பித்தாள்.
தஸ்யாம் து ஜாயமாநாயாம் ஜந்தவஃ ஸ்தாணுஜங்கமாஃ அபவந்ஸுகிநஃ ஸர்வே ஸர்வலோகநிவாஸிநஃ
அவள் பிறப்பதற்குள், நிலைபெற்றவை, நகரும் உயிர்கள் என எல்லா உலகங்களிலும் வாழும் உயிரினங்கள் எல்லோரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.
நாரகாணாமபி ததா ஸுகம் ஸ்வர்கஸமம் மஹத் அபவத்க்ரூரஸத்த்வாநாம் சேதஃ ஶாந்தம் ச தேஹிநாம்
அந்த நேரத்தில், நரகத்தில் இருப்பவர்களுக்குக் கூட சொர்க்கத்துக்கு இணையான மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது; கொடூரமானவர்களின் மனமும் அமைதியடைந்தது; உடல் உடையவர்கள் எல்லோரும் அமைதியடைந்தனர்.