கர்ணாந்தக்ரு'ஷ்டைர்விமலைஃ ஸுவர்ணரஜதோஜ்ஜ்வலைஃ ஶாஸ்த்ரார்தைஃ ஸம்ஶயப்ராப்தாந் யதார்தாந்வை விகல்பிதைஃ
காதருக்கு இழுத்த, பொன்னும் வெள்ளியும் ஜொலிக்கும் தூய அம்புகளால், சந்தேகமான அர்த்தங்களைத் தெளிவுபடுத்தும் நூல்போல், அவன் திறமையுடன் தாக்கினான்.
ததஃ ஶதேந பாணாநாம் ஶக்ரம் விவ்யாத தாநவஃ நாராயணம் ச ஸப்தத்யா நவத்யா ச ஹுதாஶநம்
பின்னர், அந்த அசுரன், இந்திரனை நூறு அம்புகளால், நாராயணனை எழுபது அம்புகளால், அக்னியை தொண்ணூறு அம்புகளால் தாக்கினான்.
தஶபிர்மாருதம் மூர்த்நி யமம் தஶபிரேவ ச தநதம் சைவ ஸப்தத்யா வருணம் ச ததாஷ்டபிஃ
மாறுதனைத் தலையில் பத்து அம்புகளால், யமனைப் பத்தால், குபேரனை எழுபது அம்புகளால், வருணனை எட்டால் தாக்கினான்.
விம்ஶத்யா நிர்ரு'திம் தைத்யஃ புநஶ்சாஷ்டாபிரேவ ச விவ்யாத புநரேகைகம் தஶபிர்தஶபிஃ ஶரைஃ
நிருத்தியை இருபது அம்புகளால், மீண்டும் எட்டால் தாக்கினான்; அதன்பின் ஒவ்வொருவரையும் பத்து அம்புகளால் மீண்டும் தாக்கினான்.
ததா ச மாதலிம் தைத்யோ விவ்யாத த்ரிபிராஶுகைஃ கருடம் தஶபிஶ்சைவ ஸ விவ்யாத பதத்ரிபிஃ
அதேபோல், மாதலியைக் குறும்பான மூன்று அம்புகளால், கருடனை பத்து இறகுள்ள அம்புகளால் தாக்கினான்.
புநஶ்ச தைத்யோ தேவாநாம் திலஶோ நதபர்வபிஃ சகார வர்மஜாதாநி சிசேத ச தநூம்ஷி து ததோ விகவசா தேவா விதநுஷ்காஃ ஶரைஃ க்ரு'தாஃ
மீண்டும் அந்த அசுரன், மூடியில் வளைந்த அம்புகளால் தேவர்களின் கவசங்களைத் துண்டு துண்டாகப் பிளந்து, வில்லையும் வெட்டினான்; அதனால் தேவர்கள் கவசமின்றியும் வில்லின்றியும் அவன் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டார்கள்.
அதாந்யாநி சாபாநி தஸ்மிந்ஸரோஷா ரணே லோகபாலா க்ரு'ஹீத்வா ஸமந்தாத் ஶரைரக்ஷயைர்தாநவேந்த்ரம் ததக்ஷுஸ் ததா தாநவோ ऽமர்ஷஸம்ரக்தநேத்ரஃ
பின்னர், கோபத்துடன் வேறு வில்லைகளை எடுத்துக் கொண்டு, உலகங்களை காக்கும் தேவர்கள் அந்த அசுரராஜனைச் சுற்றி, முடிவில்லா அம்புகளால் காயப்படுத்தினார்கள்; அப்போது அந்த அசுரனின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்திருந்தன.
ஶராநக்நிகல்பாந்வவர்ஷாமராணாம் ததோ பாணமாதாய கல்பாநலாபம் ஜகாநோரஸி க்ஷிப்ரமிந்த்ரம் ஸுபாஹும் மஹேந்த்ரோ வ்யகம்பத்ரதோபஸ்த ஏவ
அவன் தேவர்கள்மீது நெருப்பைப் போல அம்புகளைப் பொழிந்தான்; பிறகு, உலக முடிவில் எரியும் நெருப்பைப் போல ஒரு அம்பை எடுத்து, அதைக் கொண்டு வல்ல இந்திரனை விரைவாக மார்பில் தாக்கினான்; அதனால் மகேந்திரன் தனது ரதத்தில் நடுங்கினான்.
விலோக்யாந்தரிக்ஷே ஸஹஸ்ரார்கபிம்பம் புநர்தாநவோ விஷ்ணுமுத்பூதவீர்யம் ஶராப்யாம் ஜகாநாம்ஸமூலே ஸலீலம் ததஃ கேஶவஸ்யாபதச்சார்ங்கமக்ரே
வானில் ஆயிரம் சூரியன் போல் பிரகாசிக்கும் உருவத்தை பார்த்த அந்த அசுரன், எழுந்த வீரியமுள்ள விஷ்ணுவை இரு அம்புகளால் தோள்மூலையில் தாக்கினான்; பின்னர் கேசவன் விடுத்த அம்பு, சார்ங்கம் முன்பாக விழுந்தது.
ததஸ்தாரகஃ ப்ரேதநாதம் ப்ரு'ஷத்கைர் வஸும் தஸ்ய ஸவ்யே ஸ்மரந்க்ஷுத்ரபாவம் ஶரைரக்நிகல்பைர்ஜலேஶஸ்ய காயம் ரணே ऽஶோஷயத்துர்ஜயோ தைத்யராஜஃ
அப்போது தாரகன், பிணங்களின் அதிபதியாகியவன், வசுவின் தாழ்ந்த நிலையை நினைவுகூர்ந்து, அவனை இடப்புறத்தில் அம்புகளால் துளைத்தான்; தீப்போல் எரியும் அம்புகளால், போரில் ஜலேசனின் உடலை அந்த வெல்ல முடியாத அசுரராஜா உலர்த்தினான்.
ஶரைரக்நிகல்பைஶ்சகாராஶு தைத்யஸ் ததா ராக்ஷஸாந்பீதபீதாந்திஶாஸு ப்ரு'ஷத்கைஶ்ச ரூக்ஷைர்விகாரப்ரயுக்தம் சகாராநிலம் லீலயைவாஸுரேஶஃ
தீயின் வேகமுள்ள அம்புகளால் அந்த அசுரன் விரைவாக தாக்கினான்; அச்சமடைந்த ராட்சதர்கள் எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர்; கடுமையான, வளைந்த அம்புகளால் அசுரர்களின் தலைவன் விளையாட்டாக ஒரு புயலை எழுப்பினான்.
அதாநம்ய சாபம் ஹரிஸ்தீக்ஷ்ணபாணைர் ஹநத்ஸாரதிம் தைத்யராஜஸ்ய ஹ்ரு'த்யம் த்வஜம் தூமகேதுஃ கிரீடம் மஹேந்த்ரோ தநேஶோ தநுஃ காஞ்சநாநத்தப்ரு'ஷ்டம் யமோ பாஹுதண்டம் ரதாங்காநி வாயுர் நிஶாசாரிணாம் ஈஶ்வரஸ்யாபி வர்ம
பின்னர் ஹரி வளைத்து பிடித்த வில்லால் கூரிய அம்புகளால் அசுரராஜாவின் சாரதியை இதயத்தில் தாக்கினார்; தூமகேது கொடியை வீழ்த்தினார், மகேந்திரன் கிரீடத்தை, தனேசன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வில்லைக், யமன் புயத்தை, வாயு ரதப்பாகங்களை, ராத்திரியில் திரியும் அரசனின் கவசத்தையும் தாக்கினார்கள்.
த்ரு'ஷ்ட்வா தத்யுத்தமமரைர் அக்ரு'த்ரிமபராக்ரமம் தைத்யநாதஃ க்ரு'தம் ஸம்க்யே ஸ்வபாஹுயுகபாந்தவஃ
அந்த யுத்தத்தில் தேவர்கள் காட்டிய இயற்கையான வீரத்தை பார்த்த அசுரராஜா, தன் இரு கரங்களும் உறவினர்களும் சேர்ந்து போரிடத் தொடங்கினான்.
முமோச முத்கரம் பீமம் ஸஹஸ்ராக்ஷாய ஸம்கரே த்ரு'ஷ்ட்வா முத்கரம் ஆயாந்தம் அநிவார்யமதாம்பரே
அவன் ஆயிரம் கண்கள் உடையவனை எதிர்த்து, பேரழிக்கும் ஒரு கோலை வீசினான்; அந்த கோல் வானில் எதிர்க்க முடியாத வேகத்தில் வருவதை பார்த்தான்.
ரதாதாப்லுத்ய தரணீம் அகமத்பாகஶாஸநஃ முத்கரோ ऽபி ரதோபஸ்தே பபாத பருஷஸ்வநஃ
பாகசாசனன் தன் ரதத்திலிருந்து குதித்து நிலத்தில் இறங்கினார்; அந்த கோல், கடுமையான சப்தத்துடன் ரதத்தின் இருக்கையில் விழுந்தது.
ஸ ரதம் சூர்ணயாமாஸ ந மமார ச மாதலிஃ க்ரு'ஹீத்வா பட்டிஶம் தைத்யோ ஜகாநோரஸி கேஶவம்
அந்த கோல் ரதத்தை முற்றிலும் நசுக்கியது, ஆனால் மாதலி உயிரோடு இருந்தான்; அசுரன் ஒரு வேல் பிடித்து கேசவனை மார்பில் தாக்கினான்.
ஸ்கந்தே கருத்மதஃ ஸோ ऽபி நிஷஸாத விசேதநஃ கட்கேந ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய நிசகர்த ச வாஹநம்
அவர் கருடனின் தோளில் சாய்ந்து, உணர்வு இழந்தார்; பின்னர் அவர் ராட்சசரின் அரசனின் வாகனத்தை வாளால் துண்டித்தார்.
யமம் ச பாதயாமாஸ பூமௌ தைத்யோ புஶுண்டிநா வஹ்நிம் ச பிந்திபாலேந தாடயாமாஸ மூர்தநி
அசுரன், யமனை ஒரு களிறு போல் தரையில் வீழ்த்தினான்; அக்கினியை ஒரு கயிறு வீசும் ஆயுதத்தால் தலையில் தாக்கினான்.
வாயும் ச தோர்ப்யாமுத்க்ஷிப்ய பாதயாமாஸ பூதலே தநேஶம் ச தநுஷ்கோட்யா குட்டயாமாஸ கோபநஃ
அவன் வாயுவை இரு கரங்களால் தூக்கி தரையில் வீசினான்; கோபத்தில் தனேசனை வில்லின் முனையால் தாக்கினான்.
ததோ தேவநிகாயாநாம் ஏகைகம் ஸமரே ததஃ ஜகாநாஸ்த்ரைரஸம்க்யேயைர் தைத்யேந்த்ரோ ऽமிதவிக்ரமஃ
பின்னர் அந்த அளவில்லா வீரமுள்ள அசுரராஜா, போரில் தேவர்களின் படையினரை எண்ணிக்கையற்ற ஆயுதங்களால் ஒவ்வொருவராக வீழ்த்தினான்.
லப்தஸம்ஜ்ஞஃ க்ஷணாத்விஷ்ணுஶ் சக்ரம் ஜக்ராஹ துர்தரம் தாநவேந்த்ரவஸாஸிக்தம் பிஶிதாஶநகோந்முகம்
உணர்வு திரும்பிய விஷ்ணு, பிடிக்க கடினமான சக்கரத்தை எடுத்தார்; அது அசுரராஜாவின் இரத்தத்தில் நனைந்து, மாமிசம் விரும்பும் பக்கமாக திரும்பியிருந்தது.
முமோச தாநவேந்த்ரஸ்ய த்ரு'டம் வக்ஷஸி கேஶவஃ பபாத சக்ரம் தைத்யஸ்ய ஹ்ரு'தயே பாஸ்கரத்யுதி
கேசவன் அந்த சக்கரத்தை உறுதியாக அசுரராஜாவின் மார்பில் எறிந்தார்; சூரியன் போல் பிரகாசிக்கும் அந்த சக்கரம் அசுரனின் இதயத்தில் விழுந்தது.
வ்யஶீர்யத ததஃ காயே நீலோத்பலமிவாஶ்மநி ததோ வஜ்ரம் மஹேந்த்ரஸ்து ப்ரமுமோசார்சிதம் சிரம்
பின்னர் அது, நீலத்தாமரை கல்லில் விழுவது போல், அவன் உடலில் நொறுங்கியது; அதன்பின் மகேந்திரன் நீண்ட நாட்கள் பாதுகாத்த வந்த வஜ்ராயுதத்தை விடுத்தார்.
யஸ்மிஞ்ஜயாஶா ஶக்ரஸ்ய தாநவேந்த்ரரணே த்வபூத் தாரகஸ்ய ஸுஸம்ப்ராப்ய ஶரீரம் ஶௌர்யஶாலிநஃ
அந்த போரில், இந்திரனுக்கு வெற்றியின் நம்பிக்கை அசுரராஜா தாரகனில் இருந்தது; வீரமுள்ள தாரகன் தாக்கப்பட்டு, அவன் உடல் அடையப்பட்டது.
வ்யஶீர்யத விகீர்ணார்சிஃ ஶததா கண்டதாம் கதம் விநாஶமகமந்முக்தம் வாயுநாஸுரவக்ஷஸி
அது, அதன் ஜ்வாலைகள் பரவியவாறு, நூறு துண்டுகளாக நொறுங்கியது; விடப்பட்ட அந்த ஆயுதம், வாயுவால் அசுரனின் மார்பில் அழிக்கப்பட்டது.
ஜ்வலிதம் ஜ்வலநாபாஸம் அங்குஶம் குலிஶம் யதா விநாஶமாகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா வாயுஶ்சாங்குஶமாஹவே
தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் அங்குசம், வஜ்ராயுதம் போல், அழிக்கப்பட்டது; போரில் அங்குசம் அழிந்ததை வாயுவும் பார்த்தான்.
ருஷ்டஃ ஶைலேந்த்ரமுத்பாட்ய புஷ்பிதத்ருமகந்தரம் சிக்ஷேப தாநவேந்த்ராய பஞ்சயோஜநவிஸ்த்ரு'தம்
கோபத்தில், மலையை அதன் மலர்களால் நிரம்பிய குகைகளோடு வேரோடு பிடித்து, ஐந்து யோஜனை அகலத்தில் இருந்ததை, தானவர்களின் அரசனிடம் வீசினான்.
மஹீதரம் தம் ஆயாந்தம் தைத்யஃ ஸ்மிதமுகஸ்ததா ஜக்ராஹ வாமஹஸ்தேந பாலகந்துகலீலயா
அந்த மலை விரைவாக வந்தபோது, அசுரன் சிரிப்புடன், அதை இடது கையால் குழந்தை பந்து போலவே எளிதாகப் பிடித்தான்.
ததோ தண்டம் ஸமுத்யம்ய க்ரு'தாந்தஃ க்ரோதமூர்சிதஃ தைத்யேந்த்ரம் மூர்த்நி சிக்ஷேப ப்ராம்ய வேகேந துர்ஜயஃ
பின்னர், இறப்பு உருவானவன், கோபத்தில் தண்டத்தை தூக்கி, அதனை வேகமாகச் சுழற்றி, தானவ அரசனின் தலையில் வீசினான்.
ஸோ ऽஸுரஸ்யாபதந்மூர்த்நி தைத்யஸ்தம் ச ந புத்தவாந் கல்பாந்ததஹநாலோகாம் அஜய்யாம் ஜ்வலநஸ்ததஃ
அந்த தண்டு அசுரனின் தலையில் விழுந்தது. ஆனால், அது யுக முடிவில் எரியும் தீ போல் ஜொலித்ததால், அதனை அசுரன் கவனிக்கவே இல்லை; அது வெல்ல முடியாதது, தீயாய் எரிந்தது.