கந்தர்வா ராக்ஷஸா யக்ஷாஃ ஸகிம்நரமஹோரகாஃ நாநாவிதாயுதாஶ்சித்ரா ததாநா ஹேமபூஷணாஃ
கந்தர்வர்கள், ராக்ஷஸர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், பெரும் பாம்புகள்—இவர்கள் அனைவரும் பலவகை வியத்தகு ஆயுதங்களும் பொன்னாலான அலங்காரங்களும் அணிந்து அங்கே கூடியிருந்தார்கள்.
கோடிஶஃ கோடிஶஃ க்ரு'த்வா வ்ரு'ந்தம் சிஹ்நோபலக்ஷிதம் விஶ்ராமயந்தஃ ஸ்வாம் கீர்திம் பந்திவ்ரு'ந்தபுரஃஸராஃ சேருர்தைத்யவதே ஹ்ரு'ஷ்டாஃ ஸஹேந்த்ராஃ ஸுரஜாதயஃ
எண்ணிலடங்கா பல குழுக்கள், தனித்தனி அடையாளங்களுடன், பாராட்டுப் பாடும் குழுக்கள் முன்னிலையிலே, தங்கள் புகழை மகிழ்ச்சியுடன் எடுத்துரைத்து, அசுரர் வீழ்ச்சியில் ஆனந்தமடைந்து, இந்திரனும் தேவர்களும் சேர்ந்து அங்கு உலாவினர்.
ஶதக்ரதோரமரநிகாயபாலிதா பதாகிநீ கஜஶதவாஜிநாதிதா ஸிதோந்நதத்வஜபடகோடிமண்டிதா பபூவ ஸா திதிஸுதஶோகவர்திநீ
இந்திரனின் படை, அமரர்களால் பாதுகாக்கப்பட்டு, கொடிகளும், நூற்றுக்கணக்கான யானைகள் குதிரைகள் எழுப்பும் இரைச்சலும், உயர்ந்த வெண்கொடி துண்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, திதியின் மக்களுக்கு துயரத்தை ஏற்படுத்தியது.
ஆயாந்தீம் அவலோக்யாத ஸுரஸேநாம் கஜாஸுரஃ கஜரூபீ மஹாம்போதஸம்காதோ பாதி பைரவஃ
தேவர்களின் படை முன்னேறுவதைப் பார்த்து, யானை உருவம் கொண்ட அசுரன், பெரும் மேகக் கூட்டம் போல பயங்கரமாக தோன்றினான்.
பரஶ்வதாயுதோ தைத்யோ தம்ஶிதோஷ்டகஸம்புடஃ மமர்த ச ரணே தேவாம்ஶ் சிக்ஷேபாந்யாந்கரேண து
போர்க்கோல் ஏந்திய அந்த அசுரன், கோபத்தால் உதடு வளைந்தவனாய், போரில் தேவர்களை நசுக்கி, மற்றவர்களைத் தன் கையால் எறிந்தான்.
பராந்பரஶுநா ஜக்நே தைத்யேந்த்ரோ ரௌத்ரவிக்ரமஃ தஸ்ய பாதயதஃ ஸேநாம் யக்ஷகந்தர்வகிம்நராஃ
அந்த அசுரராஜன், கொடுமை மிகுந்த வீரத்துடன், எதிரிகளை போர்க்கோலால் தாக்கினான்; அவன் படையை அழிக்கையில், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள்—
முமுசுஃ ஸம்ஹதாஃ ஸர்வே சித்ரஶஸ்த்ராஸ்த்ரஸம்ஹதிம் பாஶாந் பரஶ்வதாம்ஶ்சக்ராந் பிந்திபாலாந் ஸமுத்கராந்
அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, வியப்பூட்டும் ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும்—பாசங்கள், போர்க்கோல்கள், சக்கரங்கள், வேல்கள், முரசுகள்—எல்லாம் வீசினர்.
குந்தாந்ப்ராஸாந் அஸீம்ஸ்தீக்ஷ்ணாந் முத்கராம்ஶ்சாபி துஃஸஹாந் தாந்ஸர்வாந்ஸோ ऽக்ரஸத்தைத்யஃ கவலாநிவ யூதபஃ
வேல்கள், இடியங்கோல்கள், கூர்மையான வாள்கள், தாங்க முடியாத முரசுகள்—இவை அனைத்தையும் அந்த அசுரன், ஒரு யானைத் தலைவர் உணவைக் குடிப்பது போல விழுங்கினான்.
கோபாஸ்பாலிததீர்காக்ரகராஸ்போடேந பாதயந் விசசார ரணே தேவாந் துஷ்ப்ரேக்ஷ்யே கஜதாநவஃ
கோபத்தில் நீண்ட தும்பிக்கையை அசைத்து, அதனால் தாக்கி வீழ்த்தி, அந்த யானை அசுரன், போர்க்களத்தில் தேவர்களிடையே அச்சமூட்டும் உருவமாகச் சுற்றினான்.
யஸ்மிந்யஸ்மிந்நிபததி ஸுரவ்ரு'ந்தே கஜாஸுரஃ தஸ்மிம்ஸ்தஸ்மிந்மஹாஶப்தோ ஹாஹாகாரக்ரு'தோ ऽபவத்
யானை அசுரன் எந்த தேவர்களின் குழுவின்மீது விழுந்தானோ, அங்கே அங்கே பெரிய அழுகை முழக்கம் எழுந்தது.
அத வித்ரவமாணம் தத் பலம் ப்ரேக்ஷ்ய ஸமந்ததஃ ருத்ராஃ பரஸ்பரம் ப்ரோசுர் அஹம்காரோத்திதார்சிஷஃ
அப்போது, அந்த படை எல்லா திசைகளிலும் ஓடிச் செல்லும் நிலையைப் பார்த்து, பெருமை பெருகிய ருத்ரர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசினர்.
போ போ க்ரு'ஹ்ணீத தைத்யேந்த்ரம் மர்ததைநம் ஹதாஶ்ரயம் கர்ஷதைநம் ஶிதைஃ ஶூலைர் பஞ்ஜதைநம் ச மர்மஸு
"ஓ! ஓ! அந்த அசுரராஜனைப் பிடியுங்கள்! அவனை நசுக்குங்கள், அவன் தஞ்சம் அழிந்துவிட்டது! கூரிய சூலங்களால் இழுத்து, அவன் உயிர் புள்ளிகளில் உடையுங்கள்!"
கபாலீ வாக்யமாகர்ண்ய ஶூலம் ஶிதஶிகாமுகம் ஸம்மார்ஜ்ய வாமஹஸ்தேந ஸம்ரம்பவிவ்ரு'தேக்ஷணஃ
இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட கபாலி, கோபத்தில் கண்கள் பெரிதாக, இடது கையால் கூரிய சூலத்தை எடுத்துத் துடைத்து தயாராக இருந்தான்.
அதாவத்ப்ரு'குடீவக்ரோ தைத்யேந்த்ராபிமுகோ ரணே த்ரு'டேந முஷ்டிபந்தேந ஶூலம் விஷ்டப்ய நிர்மலம்
புருவம் சுருக்கி, கபாலி போர்க்களத்தில் அசுரராஜனை நோக்கி விரைந்து, தன் உறுதியான கைப்பிடியில் தூய சூலத்தைப் பிடித்தான்.
ஜகாந கும்பதேஶே து கபாலீ கஜதாநவம் ததோ தஶாபி தே ருத்ரா நிர்மலாயோமயை ரணே
கபாலி, யானை வடிவம் கொண்ட அசுரனை பக்கத்தில் தாக்கினார். அதன்பின், பத்து ருதிரர்களும் களத்தில் தூய இரும்பு ஆயுதங்களால் அவனை எதிர்த்தனர்.
ஜக்நுஃ ஶூலைஶ்ச தைத்யேந்த்ரம் ஶைலவர்ஷ்மாணமாஹவே ஸ்ருதஶோணிதரந்த்ரஸ்து ஶிதஶூலமுகார்திதஃ
அந்த அசுரராஜனை, மலைபோல் பெரியவனை, அவர்கள் கூரிய வேல்களால் குத்தினர்; அவன் உடலில் இருந்து இரத்தம் சொட்டியது, கூரிய வேல் முனைகளால் அவன் மிகவும் வலியடைந்தான்.
பபௌ க்ரு'ஷ்ணச்சவிர் தைத்யஃ ஶரதீவாமலம் ஸரஃ ப்ரோத்புல்லாருணநீலாப்ஜஸம்காதஃ ஸர்வதோதிஶம்
கருப்பு நிறமுடைய அந்த அசுரன், எல்லா திசைகளிலும் மலர்ந்த சிவப்பு, நீலம் தாமரை மலர்களால் சூழப்பட்ட, தூய அகில்பொழுது ஏரிபோல் பிரகாசித்தான்.
பஸ்மஶுப்ரதநுசாயை ருத்ரைர்ஹம்ஸைரிவாவ்ரு'தஃ உபஸ்திதார்திர்தைத்யோ ऽத ப்ரசலத்கர்ணபல்லவஃ
பொடி போல் வெண்மை உடல் கொண்ட அவனை, ருதிரர்கள் அன்னங்களைப் போல் சூழ்ந்தனர்; அவன் துன்பத்தால் வாடி, காதுகள் நடுங்க, முன்னே வந்தான்.
ஶம்பும் பிபேத தஶநைர் நாபிதேஶே கஜாஸுரஃ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸக்தம் து ருத்ராப்யாம் நவ ருத்ராஸ்ததோ ऽத்புதம்
யானை வடிவ அசுரன், சம்புவை பத்து தந்தங்களால் நாபியில் குத்தினான்; அவனை இரண்டு ருதிரர்கள் பிடித்திருப்பதை பார்த்த பிறகு, மற்ற ஒன்பது ருதிரர்களும் அதிசயமான செயலைச் செய்தனர்.
ததக்ஷுர்விவிதைஃ ஶஸ்த்ரைஃ ஶரீரமமரத்விஷஃ நிர்பயா பலிநோ யுத்தே ரணபூமௌ வ்யவஸ்திதாஃ
அமரர்களுக்கு பகைவரான அவனது உடலை, பலவிதமான ஆயுதங்களால் அவர்கள் தாக்கினர்; அவர்கள் அஞ்சாதவையும், வலிமைமிக்கவர்களும், போர்க்களத்தில் உறுதியாக நின்றனர்.
ம்ரு'தம் மஹிஷமாஸாத்ய வநே கோமாயவோ யதா கபாலிநம் பரித்யஜ்ய கதஶ்சாஸுரபும்கவஃ
காட்டில் இறந்த மாடு சுறாவை சுற்றுவது போல், அசுரர்களின் தலைவன் கபாலியை விட்டுவிட்டு அங்கிருந்து சென்றான்.
வேகேந குபிதோ தைத்யோ நவ ருத்ராநுபாத்ரவத் மமர்த சரணாகாதைர் தந்தைஶ்சாபி கரேண ச
கோபம் கொண்டு, அந்த அசுரன் வேகமாக ஒன்பது ருதிரர்களை நோக்கி பாய்ந்தான்; அவன் காலால், தந்தங்களால், தும்பிக்கையால் அவர்களை மிதித்தான்.
ஸ தைஸ்துமுலயுத்தேந ஶ்ரமமாஸாதிதோ யதா ததா கபாலீ ஜக்ராஹ கரம் தஸ்யாமரத்விஷஃ
அவர்களுடன் நடந்த கடும் போரால் அவன் சோர்ந்தபோது, கபாலி அமரர்களுக்கு பகைவரின் கையைப் பிடித்தார்.
ப்ராமயாமாஸ வேகேந ஹ்ய் அதீவ ச கஜாஸுரம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஶ்ரமாதுரம் தைத்யம் கிம்சித்ஸ்புரிதஜீவிதம்
அவர் அந்த யானை வடிவ அசுரனை மிக வேகமாக சுழற்றினார்; சோர்வால் அவன் உயிர் மங்க, உயிர் சற்றே மிச்சமாய் இருந்ததைப் பார்த்தார்.
நிருத்ஸாஹம் ரணே தஸ்மிந் கதயுத்தோத்ஸவோத்யமம் ததஃ பதத ஏவாஸ்ய சர்ம சோத்க்ரு'த்ய பைரவம்
அந்த போரில் அவன் மனஉற்சாகம் இழந்து, வெற்றி முயற்சியை விட்டுவிட்டான்; பின்னர், அவன் விழும் போது, கபாலி அவனது தோலை உரித்துத் தன் உடையாக ஆக்கினார்.
ஸ்ரவத்ஸர்வாங்கரக்தௌகம் சகாராம்பரமாத்மநஃ த்ரு'ஷ்ட்வா விநிஹதம் தைத்யம் தாநவேந்த்ரா மஹாபலாஃ
அவனது உடலிலிருந்து இரத்தம் எல்லா இடங்களிலும் சொட்ட, கபாலி அந்த தோலைத் தன் ஆடையாக அணிந்தார்; அசுரன் சாய்ந்ததைப் பார்த்து, வலிமைமிக்க அசுர தலைவர்கள்—
வித்ரேஸுர்துத்ருவுர்ஜக்முர் நிபேதுஶ்ச ஸஹஸ்ரஶஃ த்ரு'ஷ்ட்வா கபாலிநோ ரூபம் கஜசர்மாம்பராவ்ரு'தம்
கபாலியின் யானைத் தோல் ஆடையைப் பார்த்து, அசுர தலைவர்கள் பயந்து ஓடினர், பலர் விழுந்தனர், ஆயிரக்கணக்கில் தப்பிச் சென்றனர்.
திக்ஷு பூமௌ தமேவோக்ரம் ருத்ரம் தைத்யா வ்யலோகயந் ஏவம் விலுலிதே தஸ்மிந் தாநவேந்த்ரே மஹாபலே
அந்த கொடிய ருதிரனை, பூமியிலும் எல்லா திசைகளிலும் அசுரர்கள் பார்த்தனர்; இவ்வாறு, வலிமைமிக்க அசுரராஜன் வீழ்ந்தான்.
த்விபாதிரூடோ தைத்யேந்த்ரோ ஹததுந்துபிநா ததஃ கல்பாந்தாம்புதராபேண துர்தரேணாபி தாநவஃ
யானை மீது ஏறிய அசுரராஜன், அவனது பறை உடைந்த நிலையில், யுக முடிவில் எழும் புயலைப் போல், வலிமைமிக்கவர்களுக்கும் அச்சம் தரும் வகையில் தோன்றினான்.
நிமிரப்யபதத்தூர்ணம் ஸுரஸைந்யாநி லோடயந்
அவன் வேகமாக பாய்ந்து, தேவர்களின் படைகளை அசைத்தான்.