விவ்யாத நிஶிதைர்பாணைஃ க்ரூராஶீவிஷபீஷணைஃ ததாதாநம் ச ஸம்தாநம் ந மோக்ஷஶ்சாபி லக்ஷ்யதே
அவன் கூர்மையான அம்புகளை, கொடிய விஷப்பாம்புகளைப் போல பயங்கரமாக எய்தான்; அப்போது வில் இழுத்ததும், குறி வைத்ததும், விட்டதும் யாராலும் காண முடியவில்லை.
சிசேதாஸ்ய ஶரவ்ராதாந் ஸ்வஶரைர் அதிலாகவாத் த்வஜம் பரமதீக்ஷ்ணேந சித்ரகர்மாமரத்விஷஃ
அவன் தன் சொந்த அம்புகளால் எதிரி எய்த அம்புகளைக் கண்முன் வெட்டிக் களைந்தான்; அதேபோல், மிகவும் கூர்மையான, அழகாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அம்பால் தேவர்களின் பகைவரின் கொடியைத் துளைத்தான்.
ஸாரதிம் சாஸ்ய பல்லேந ரதநீடாதபாதயத் குஜம்பஃ கர்ம தத்த்ரு'ஷ்ட்வா ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய ஸம்யுகே
அவன் பரப்பிய அகல்தலை அம்பால் எதிரியின் சாரதியை ரதத்திலிருந்து கீழே வீழ்த்தினான்; குஜம்பன் இவ்வாறு செய்ததைப் பார்த்த ராட்சசர்களின் அரசன்—
ரோஷரக்தேக்ஷணயுதோ ரதாதாப்லுத்ய தாநவஃ கட்கம் ஜக்ராஹ வேகேந ஶரதம்பரநிர்மலம்
கோபத்தால் கண்கள் சிவந்து, அந்த தானவன் ரதத்திலிருந்து துள்ளி இறங்கி, வேகமாக சரத்காலம் போலத் தூய்மையான ஒரு வாளை எடுத்தான்.
சர்ம சோதயகண்டேந்துதஶகேந விபூஷிதம் அப்யத்ரவத்ரணே தைத்யோ ரக்ஷோ ऽதிபதிமோஜஸா
பத்து பொன்னாலான நிலவுருவம் பதிக்கப்பட்ட கவசத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த தைத்யன் போரில் மிகுந்த வீரத்துடன் ராட்சசர்களின் அரசனை எதிர்த்து பாய்ந்தான்.
தம் ரக்ஷோ ऽதிபதிஃ ப்ராப்தம் முத்கரேணாஹநத்த்ரு'தி ஸ து தேந ப்ரஹாரேண க்ஷீணஃ ஸம்ப்ராந்தமாநஸஃ
ராட்சசர்களின் தலைவர் அவனை அருகில் வந்தபோது, ஒரு கோலால் மார்பில் தாக்கினான்; அந்த அடியால் அவன் பலவீனமடைந்து, மனம் குழம்பியது.
தஸ்தாவசேஷ்டோ தநுஜோ யதா தீரோ தராதரஃ ஸ முஹூர்தம் ஸமாஶ்வஸ்தோ தாநவேந்த்ரோ ऽதிதுர்ஜயஃ
அந்த தானவன் அசையாமல், நிலைபெற்ற மலை போல நின்றான்; சிறிது நேரம் கழித்து, வெகு கடுமையான தானவர்களின் தலைவன் மீண்டும் தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.
ரதமாருஹ்ய ஜக்ராஹ ரக்ஷோ வாமகரேண து கேஶேஷு நிர்ரு'திம் தைத்யோ ஜாநுநாக்ரம்ய திஷ்டிதம்
ரதத்தில் ஏறிய ராட்சசன், இடது கையால் நிருத்தியை முடியில் பிடித்தான்; அந்த தைத்யன் தன் முழங்கால் வைத்து அவனை உறுதியாக கட்டிப் பிடித்தான்.
ததஃ கட்கேந ச ஶிரஶ் சேத்துமைச்சதமர்ஷணஃ தஸ்மிம்ஸ்ததந்தரே தேவோ வருணோ ऽபாம்பதிர்த்ருதம்
பின்னர், அவன் கோபத்தில் தலை வெட்ட வாளை எடுக்க நினைத்தான்; அந்நேரத்தில், நீரின் அதிபதி வருணன் தேவன் விரைவாக—
பாஶேந தாநவேந்த்ரஸ்ய பபந்த ச புஜத்வயம் ததோ பத்தபுஜம் தைத்யம் விபலீக்ரு'தபௌருஷம்
—தானவர்களின் தலைவனின் இரு கைகளையும் பாசத்தால் கட்டினான்; அவ்வாறு கட்டப்பட்ட தைத்யனின் வீரமும் வீணாகியது.
தாடயாமாஸ கதயா தயாமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய பாஶப்ரு'த் ஸ து தேந ப்ரஹாரேண ஸ்ரோதோபிஃ க்ஷதஜம் வமந்
பாசம் பிடித்தவன், கட்டப்பட்ட தைத்யனை தயவு இன்றி ஒரு கோலால் அடித்தான்; அந்த அடியால் அவன் காயங்களில் இருந்து இரத்தம் உமிழ்ந்தான்.
ததார ரூபம் மேகஸ்ய வித்யுந்மாலாலதாவ்ரு'தம் ததவஸ்தாகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா குஜம்பம் மஹிஷாஸுரஃ
அவன் மேகத்தின் உருவத்தை எடுத்தான், மின்னல் மாலையால் சூழப்பட்டு; அந்த நிலையில் குஜம்பனைப் பார்த்த மகிஷாசுரன்—
வ்யாவ்ரு'த்தவதநே ऽகாதே க்ரஸ்துமைச்சத் ஸுராவுபௌ நிர்ரு'திம் வருணம் சைவ தீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ரோத்கடாநநஃ
வாயை அகலமாகத் திறந்து, கூர்மையான பற்களுடன் பயங்கரமான முகத்துடன், இருவரும் நிருத்தி மற்றும் வருணன் ஆகிய தேவர்களை விழுங்க விரும்பினான்.
தாவபிப்ராயமாலக்ஷ்ய தஸ்ய தைத்யஸ்ய தூஷிதம் த்யக்த்வா ரதபதம் பீதௌ மஹிஷஸ்யாதிரம்ஹஸா
அந்த தைத்யனின் தீய எண்ணத்தை உணர்ந்து, மகிஷனின் கொடுமையால் பயந்து இருவரும் ரதப்பாதையை விட்டுவிட்டு ஓடினர்.
ப்ரு'ஶம் த்ருதௌ ஜவாத் திக்ப்யாம் உபாப்யாம் பயவிஹ்வலௌ ஜகாம நிர்ரு'திஃ க்ஷிப்ரம் ஶரணம் பாகஶாஸநம்
மிகவும் பயந்து, இருவரும் வேகமாக இரு திசைகளிலும் ஓடினர்; அச்சத்தில் சோர்ந்து, நிருத்தி விரைவாக தேவர்களின் அரசன் இந்திரனை அடைந்தான்.
க்ருத்தஸ்து மஹிஷோ தைத்யோ வருணம் ஸமபித்ருதஃ தமந்தகமுகாஸக்தம் ஆலோக்ய ஹிமவத்த்யுதிஃ
ஆனால் கோபமடைந்த தைத்யன் மகிஷன் வருணனை எதிர்த்து பாய்ந்தான்; அவனை இறப்புடன் சிக்கிக்கொண்டதாகவும், பனிமலை போல ஒளிர்ந்ததாகவும் பார்த்தான்—
சக்ரே ஸோமாஸ்த்ரநிஃஸ்ரு'ஷ்டம் ஹிமஸம்காதகண்டகம் வாயவ்யம் சாஸ்த்ரமதுலம் சந்த்ரஶ்சக்ரே த்விதீயகம்
சோமன் பனிக்கட்டிகளால் கூடிய, குளிர்ச்சியான ஒரு ஆயுதத்தை உருவாக்கினான்; மேலும், ஒரு மிக வலிமையான காற்றாயுதத்தையும் உருவாக்கினான்.
வாயுநா தேந சந்த்ரேண ஸம்ஶுஷ்கேண ஹிமேந ச வ்யதிதா தாநவாஃ ஸர்வே ஶீதோச்சிந்நா விபௌருஷாஃ
அந்த காற்றாலும், சந்திரனாலும், கடும் பனியாலும், எல்லா தானவர்களும் துன்புற்று, குளிரால் வீழ்ந்து, அவர்களின் வீரமும் அழிந்தது.
ந ஶேகுஶ்சலிதும் பத்ப்யாம் நாஸ்த்ராண்யாதாதுமேவ ச மஹாஹிமநிபாதேந ஶஸ்த்ரைஶ்சந்த்ரப்ரசோதிதைஃ
அந்த அசுரர்கள், சந்திரனால் உந்தப்பட்ட வெடிகுண்டுகளாலும், பெரும் பனிக்காற்றின் தாக்கத்தாலும், தங்கள் கால்களை அசைக்கவோ, ஆயுதங்களை எடுக்கவோ முடியாமல் இருந்தார்கள்.
காத்ராண்யஸுரஸைந்யாநாம் அதஹ்யந்த ஸமந்ததஃ மஹிஷோ நிஷ்ப்ரயத்நஸ்து ஶீதேநாகம்பிதாநநஃ
அசுர படைகளின் உடல்கள் எங்கும் எரிந்துகொண்டிருந்தன; ஆனால் அந்த மகிஷன், சோர்வடைந்து, பனிக்காற்றில் அசையாமல், முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் அமர்ந்திருந்தான்.
கக்ஷாவாலம்ப்ய பாணிப்யாம் உபவிஷ்டோ ஹ்யதோமுகஃ ஸர்வே தே நிஷ்ப்ரதீகாரா தைத்யாஶ்சந்த்ரமஸா ஜிதாஃ
தன் பக்கத்தில் கைகளை வைத்துக்கொண்டு, தலையை குனிந்து அமர்ந்திருந்தான்; எல்லா தைத்யர்களும் எதிர்ப்பு செய்ய முடியாமல், சந்திரனால் வெற்றிகொண்டார்கள்.
ரணேச்சாம் தூரதஸ்த்யக்த்வா தஸ்துஸ்தே ஜீவிதார்திநஃ தத்ராப்ரவீத்காலநேமிர் தைத்யாந்கோபேந தீபிதஃ
போர் செய்யும் ஆசையை விட்டு, உயிர் காக்கவே தூரத்தில் நின்றனர்; அப்போது காலநேமி, கோபத்துடன், தைத்யர்களிடம் பேசினான்.
போ போஃ ஶ்ரு'ங்காரிணஃ ஶராஃ ஸர்வே ஶஸ்த்ராஸ்த்ரபாரகாஃ ஏகைகோ ऽபி ஜகத்ஸர்வம் ஶக்தஸ்துலயிதும் புஜைஃ
ஓ ஓ, கொம்புள்ள வீரர்களே! ஆயுதங்களில் நிபுணர்களே! நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் தோளால் உலகையே தூக்கக்கூடிய சக்திவான்கள்.
ஏகைகோ ऽபி க்ஷமோ க்ரஸ்தும் ஜகத்ஸர்வம் சராசரம் ஏகைகஸ்யாபி பர்யாப்தா ந ஸர்வே ऽபி திவௌகஸஃ
நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் நிலைமையற்றதும் நிலையானதும் எல்லா உலகையும் விழுங்கக்கூடியவர்கள்; எல்லா தேவர்களும் கூட, உங்களில் ஒருவருக்கு சமமாக முடியாது.
கலாம் பூரயிதும் யத்நாத் ஷோடஶீமதிவிக்ரமாஃ கிம் ப்ரயாதாஶ்ச திஷ்டத்வம் ஸமரே ऽமரநிர்ஜிதாஃ
உங்கள் பெரும் வீரத்தால், சந்திரனின் முழு பத்தறாம் பகுதியை நிரப்பக்கூடியவர்கள் நீங்கள்; அப்படி இருக்க, ஏன் பின்னடைந்தீர்கள்? தேவர்களால் வெல்ல முடியாதவர்கள், போரில் நிலைத்திருங்கள்!
ந யுக்தமேதச்சூராணாம் விஶேஷாத்தைத்யஜந்மநாம் ராஜா சாந்தரிதோ ऽஸ்மாகம் தாரகோ லோகமாரகஃ
வீரர்களுக்கு, குறிப்பாக தைத்யர் குலத்தில் பிறந்தவர்களுக்கு இது பொருத்தமல்ல; நம்முடைய அரசன், உலகங்களை அழிப்பவன் தாரகன், நம்மிடையே மறைந்திருக்கிறான்.
விரதாநாம் ரணாதஸ்மாத் க்ருத்தஃ ப்ராணாந்ஹரிஷ்யதி ஶீதேந நஷ்டஶ்ருதயோ ப்ரஷ்டவாக்பாடவாஸ்ததா
இந்தப் போரில் இருந்து விலகினால், அவன் கோபத்தில் உங்கள் உயிரை எடுத்துவிடுவான்; பனியால் உங்கள் செவியும், பேச்சும் மங்கியுள்ளன.
மூகாஸ்ததாபவந்தைத்யா ரணத்தஶநபங்க்தயஃ தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா நஷ்டசேதஸ்காந் தைத்யாஞ்சீதேந ஸாதிதாந்
அப்போது தைத்யர்கள் பேச முடியாமல், பல்லை கடித்து, போரில் நடுங்கினார்கள்; பனியால் மனம் மங்கிய, வீழ்ந்த தைத்யர்களை பார்த்து—
மத்வா காலக்ஷமம் கார்யம் காலநேமிர்மஹாஸுரஃ ஆஶ்ரித்ய தாநவீம் மாயாம் விதத்ய ஸ்வம் மஹாவபுஃ
இப்போது முடிவெடுக்க வேண்டிய நேரம் என்று எண்ணி, அந்த மகா அசுரன் காலநேமி, தானவ மாயையை நம்பி, தன் பெரும் உருவத்தை விரிவாக்கினான்.
பூரயாமாஸ ககநம் திஶோ விதிஶ ஏவ ச நிர்மமே தாநவேந்த்ரேஶஃ ஶரீரே பாஸ்கராயுதம்
அவன் ஆகாயம், எல்லா திசைகளும், இடைத் திசைகளும் நிரப்பினான்; தானவர்களின் அரசன், தன் உடலில் பத்தாயிரம் சூரியனின் ஒளியை உருவாக்கினான்.