இதி ஸம்மந்த்ர்ய ஹ்ரு'ஷ்டாஸ்தே புராந்தர்விபுதாரயஃ ப்ரதோஷே முதிதா பூத்வா சேருர்மந்மதசாரதாம்
இவ்வாறு ஆலோசனை செய்து, அந்த நகரின் தேவர்களுக்கு எதிரிகள் ஆன தலைவர்கள், சந்திரோதய நேரத்தில் மகிழ்ச்சியுடன், மன்மதனின் தூதர்களாகச் செயல்பட்டார்கள்.
முஹுர்முக்தோதயோ ப்ராந்த உதயாக்ரம் மஹாமணிஃ தமாம்ஸ்யுத்ஸார்ய பகவாம்ஶ் சந்த்ரோ ஜ்ரு'ம்பதி ஸோ ऽம்பரம்
மீண்டும் மீண்டும், பெரிய மாணிக்கம் போன்ற சந்திரன் கிழக்குத் தொடையில் தோன்றி, இருளை அகற்றி, வானில் விரிந்து பிரகாசித்தான்.
குமுதாலம்க்ரு'தே ஹம்ஸோ யதா ஸரஸி விஸ்த்ரு'தே ஸிம்ஹோ யதா சோபவிஷ்டோ வைடூர்யஶிகரே மஹாந்
பெரிய ஏரியில் அன்னப்பறவை அலங்கரிப்பது போல, வைடூரிய மலைச்சிகரத்தில் சிங்கம் அமர்ந்திருப்பது போல,
விஷ்ணோர்யதா ச விஸ்தீர்ணே ஹாரஶ்சோரஸி ஸம்ஸ்திதஃ ததாவகாடே நபஸி சந்த்ரோ ऽத்ரிநயநோத்பவஃ ப்ராஜதே ப்ராஜயம்ல் லோகாந் ஸ்ரு'ஜஞ்ஜ்யோத்ஸ்நாரஸம் பலாத்
விஷ்ணுவின் அகல மார்பில் முத்து மாலையாக விரிந்திருப்பது போலவே, அத்திரியின் கண்களிலிருந்து பிறந்த சந்திரன் வானில் முழுமையாக தோன்றி, உலகங்களை ஒளியால் நிரப்பி, ஜோத்ஸ்னையின் அமுதத்தை பெருமையாகச் சிந்தினான்.
ஶீதாம்ஶாவுதிதே சந்த்ரே ஜ்யோத்ஸ்நாபூர்ணே புரே ऽஸுராஃ ப்ரதோஷே லலிதம் சக்ருர் க்ரு'ஹமாத்மாநமேவ ச
சந்திரன் குளிர்ந்த கதிர்களுடன் உதயமாகி, நகரம் முழுவதும் ஒளி பரவ, அசுரர்கள் அந்த மாலை நேரத்தில் தங்கள் வீடுகளையும் தங்களையும் அழகாக அலங்கரித்தார்கள்.
ரத்யாஸு ராஜமார்கேஷு ப்ராஸாதேஷு க்ரு'ஹேஷு ச தீபாஶ்சம்பகபுஷ்பாபா நால்பஸ்நேஹப்ரதீபிதாஃ
வீதி, ராஜமார்க்கம், அரண்மனை, வீடுகளில், சாம்பங்கிப் பூ நிறம் போல், கொஞ்சம் எண்ணெயில் ஏற்றிய விளக்குகள் பிரகாசித்தன.
ததா மடேஷு தே தீபாஃ ஸ்நேஹபூர்ணாஃ ப்ரதீபிதாஃ க்ரு'ஹாணி வஸுமந்த்யேஷாம் ஸர்வரத்நமயாநி ச ஜ்வலதோ ऽதீபயந்தீபாம்ஶ் சந்த்ரோதய இவ க்ரஹாஃ
அப்போது, அவர்களது மடங்களில் எண்ணெய் நிறைந்த விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டன; அவர்களது வீடுகள் செல்வம் நிறைந்தவை, எல்லாம் ரத்தினங்களால் ஆனவை, அந்த ஜொலிக்கும் விளக்குகள் சந்திரோதயத்தில் கிரகங்கள் போல ஒளி விட்டன.
சந்த்ராம்ஶுபிர்பாஸமாநம் அந்தர்தீபைஃ ஸுதீபிதம் உபத்ரவைஃ குலமிவ பீயதே த்ரிபுரே தமஃ
சந்திரனின் கதிர்களாலும், உள்ளே ஏற்றிய விளக்குகளாலும் ஒளிர்ந்த திரிபுரத்தில், இருள், குடும்பம் துன்பம் அடைவது போல, முழுமையாக அழிந்தது.
தஸ்மிந்புரே வை தருணப்ரதோஷே சந்த்ராட்டஹாஸே தருணப்ரதோஷே ரத்யர்திநோ வை தநுஜா க்ரு'ஹேஷு ஸஹாங்கநாபிஃ ஸுசிரம் விரேமுஃ
அந்த நகரத்தில் இளமைக் கால மாலை நேரத்தில், நிலவு தனது வெண்மையான ஒளியுடன் புன்னகை செய்தபோது, ஆசைமிகுந்த தைத்யர்கள் தங்கள் பெண்களுடன் வீடுகளில் நீண்ட நேரம் மகிழ்ந்தனர்.
விநோதிதா யே து வ்ரு'ஷத்வஜஸ்ய பஞ்சேஷவஸ்தே மகரத்வஜேந தத்ராஸுரேஷ்வாஸுரபும்கவேஷு ஸ்வாங்காங்கநாஃ ஸ்வேதயுதா பபூவுஃ
ஓங்காரக்கொடி ஏந்திய இறைவனின் ஐந்து அம்புகளால் உந்தப்பட்டவர்கள், இப்போது மீன்கொடி ஏந்திய கடவுளால் கவரப்பட்டனர்; அசுரர்களில் சிறந்தவர்களின் பெண்கள், காதல் வெம்மையால் வியர்வைபட, கவர்ச்சியுடன் இருந்தனர்.
கலப்ரலாபேஷு ச தாநவீநாம் வீணாப்ரலாபேஷு ச மூர்சிதேஷு மத்தப்ரலாபேஷு ச கோகிலாநாம் ஸசாபபாணோ மதநோ மமந்த
அசுர பெண்கள் இனிமையான பேச்சில் ஈடுபட்டபோது, வீணையின் இசை ஒலிக்க, மதுவில் மயங்கும் குயில்கள் பாட, அம்பும் வில்லும் கொண்ட மன்மதன் அவர்களின் மனங்களை கலக்கினான்.
தமாம்ஸி நைஶாநி த்ருதம் நிஹத்ய ஜ்யோத்ஸ்நாவிதாநேந ஜகத்விதத்ய கே ரோஹிணீம் தாம் ச ப்ரியாம் ஸமேத்ய சந்த்ரஃ ப்ரபாபிஃ குருதே ऽதிராஜ்யம்
இரவு இருளை விரைவாக அகற்றி, நிலா தனது ஒளியை உலகம் முழுவதும் பரப்பி, வானில் தனது பிரியமான ரோகிணியுடன் சேர்ந்தபோது, தனது பிரகாசத்தால் ஆட்சி நிலைநிறுத்துகிறான்.
ஸ்தித்வைவ காந்தஸ்ய து பாதமூலே காசித்வரஸ்த்ரீ ஸ்வகபோலமூலே விஶேஷகம் சாருதரம் கரோதி தேநாநநம் ஸ்வம் ஸமலம்கரோதி
அங்கே, ஒரு சிறந்த பெண் தன் காதலனின் காலடியில் அமர்ந்து, தன் கன்னத்தில் அழகான புள்ளி இட்டு, முகத்தை அலங்கரிக்கிறாள்.
த்ரு'ஷ்ட்வாநநம் மண்டலதர்பணஸ்தம் மஹாப்ரபா மே முகஜேதி ஜப்த்வா ஸ்ம்ரு'த்வா வராங்கீ ரமணேரிதாநி தேநைவ பாவேந ரதீமவாப
வட்டக்கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்து, 'இது என் பிரகாசமான முகம்' என்று மெதுவாக கூறி, தன் காதலனின் அணைப்பை நினைத்து, அதே உணர்வில் மகிழ்ச்சி அடைகிறாள்.
ரோமாஞ்சிதைர்காத்ரவரைர்யுவப்யோ ரதாநுராகாத் ரமணேந சாந்யாஃ ஸ்வயம் த்ருதம் யாந்தி மதாபிபூதாஃ க்ஷபா யதா சார்கதிநாவஸாநே
காதல் ஆசையால் உடல் புளிர்ச்சி கொண்டு, முடி நிமிர்ந்த இளம்பெண்கள், மதுவால் மயங்கி விரைவாக தங்கள் காதலர்களிடம் ஓடிச் செல்கின்றனர்; அது போல இரவு, சூரியன் எழும் போது முடிவை நோக்கி விரைவாக செல்கிறது.
பேபீயதே சாதிரஸாநுவித்தா விமார்கிதாந்யா ச ப்ரியம் ப்ரஸந்நா காசித்ப்ரியஸ்யாதிசிராத்ப்ரஸந்நா ஆஸீத்ப்ரலாபேஷு ச ஸம்ப்ரஸந்நா
ஒருத்தி பேரின்பத்தில் மூழ்கி தன் காதலனை ரசிக்கிறாள்; இன்னொருத்தி நீண்ட நாட்கள் தேடிய காதலனை பெற்று மகிழ்கிறாள்; மற்றொருத்தி இனிய வார்த்தைகளால் மகிழ்ந்து, மனம் நிறைந்திருக்கிறாள்.
கோஶீர்ஷயுக்தைர்ஹரிசந்தநைஶ்ச பங்காங்கிதாக்ஷீ ச வராஸுரீணாம் மநோஜ்ஞரூபா ருசிரா பபூவுஃ பூர்ணாம்ரு'தஸ்யேவ ஸுவர்ணகும்பாஃ
பசுவின் தலையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கண்கள் கொண்ட, சிறந்த அசுர பெண்கள், அமுதம் நிரம்பிய பொன்னிற குடங்களைப் போல அழகுடன் பிரகாசித்தனர்.
க்ஷதாதரோஷ்டா த்ருததோஷரக்தா லலந்தி தைத்யா தயிதாஸு ரக்தாஃ தந்த்ரீப்ரலாபாஸ்த்ரிபுரேஷு ரக்தாஃ ஸ்த்ரீணாம் ப்ரலாபேஷு புநர்விரக்தாஃ
புதிய இரத்தம் படிந்த காயமடைந்த உதடுகளுடன், தைத்யர்கள் தங்கள் காதலிகளிடம் காதலால் மகிழ்ந்தனர்; அரண்மனைகளில் இசை கேட்கும் போது மகிழ்ந்தும், பெண்களின் பேச்சில் மீண்டும் வெறுப்பு அடைந்தனர்.
க்வசித்ப்ரவ்ரு'த்தம் மதுராபிகாநம் காமஸ்ய பாணைஃ ஸுக்ரு'தம் நிதாநம் ஆபாநபூமீஷு ஸுகப்ரமேயம் கேயம் ப்ரவ்ரு'த்தம் த்வத ஸாதயந்தி
சில நேரங்களில் இனிமையான பாடல்கள் எழுகின்றன; அவை காமனின் அம்புகளால் உருவான செல்வம் போன்றவை. மகிழ்ச்சி நிறைந்த தோட்டங்களில் இனிய இசை ஒலிக்க, அவர்கள் அதை திறமையாக வழங்குகின்றனர்.
கேயம் ப்ரவ்ரு'த்தம் த்வத ஶோதயந்தி கேசித்ப்ரியாம் தத்ர ச ஸாதயந்தி கேசித்ப்ரியாம் ஸம்ப்ரதி போதயந்தி ஸம்புத்ய ஸம்புத்ய ச ராமயந்தி
பாடல் தொடரும் போது, சிலர் இசையை மேலும் நயமாக்குகின்றனர்; சிலர் அங்கே தங்கள் காதலியை மகிழ்விக்கின்றனர்; சிலர் காதலியை விழித்தெழுப்பி, மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்விக்கின்றனர்.
தூதப்ரஸூநப்ரபவஃ ஸுபந்தஃ ஸூர்யே கதே வை த்ரிபுரே பபூவ ஸமர்மரோ நூபுரமேகலாநாம் ஶப்தஶ்ச ஸம்பாததி கோகிலாநாம்
சூரியன் மறைந்தபோது, திரிபுரத்தில் புதிய மலர்களால் கட்டப்பட்ட உறை மற்றும் கழுத்தணி ஓசை, குயில்களின் குரலுடன் கலந்து, எல்லா இடத்திலும் பரவியது.
ப்ரியாவகூடா தயிதோபகூடா காசித்ப்ரரூடாங்கருஹாபி நாரீ ஸுசாருபாஷ்பாங்குரபல்லவாநாம் நவாம்புஸிக்தா இவ பூமிராஸீத்
காதலனின் அணைப்பில் சில பெண்கள், உடம்பு புளிர்ச்சி கொண்டு, அழகான கண்ணீர்த் துளிகள் புதிதாகப் பெய்த மழை நீரில் வளர்ந்த இலைப்புதர்களைப் போல மிளிர்ந்தனர்.
ஶஶாங்கபாதைருபஶோபிதேஷு ப்ராஸாதவர்யேஷு வராங்கநாநாம் மாதுர்யபூதாபரணா மஹாந்தஃ ஸ்வநா பபூவுர்மதநேஷு துல்யாஃ
நிலாவின் ஒளியால் ஒளிரும் அரண்மனைகளில், சிறந்த பெண்கள் தங்கள் இனிய ஒலியுள்ள ஆபரணங்களால் பெரிதும் ஒலித்தனர்; அவர்கள் காதலில் மன்மதனைப் போலவே இருந்தனர்.
பாநேந கிந்நா தயிதாதிவேலம் கபோலமாஜிக்ரஸி கிம் மமேதம் ஆரோஹ மே ஶ்ரோணிமிமாம் விஶாலாம் பீநோந்நதாம் காஞ்சநமேகலாட்யாம்
பானம் அருந்தி சோர்ந்த ஒரு பெண், தன் காதலனை விரும்பி, 'ஏன் என் கன்னத்தை இவ்வளவு மணக்கிறாய்? என் பருமனும் உயர்ந்தும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இடுப்பில் ஏறிவா' என்று கூறுகிறாள்.
ரத்யாஸு சந்த்ரோதயபாஸிதாஸு ஸுரேந்த்ரமார்கேஷு ச விஸ்த்ரு'தேஷு தைத்யாங்கநா யூதகதா விபாந்தி தாரா யதா சந்த்ரமஸோ திவாந்தே
நிலா உதயமாகி வீதிகள் ஒளிரும் போது, அகலமான அரச வீதிகளில், தைத்ய பெண்கள் கூட்டமாகச் சென்று, சந்திரனைச் சுற்றிய நட்சத்திரங்கள் போல் மின்னின.
அட்டாட்டஹாஸேஷு ச சாமரேஷு ப்ரேங்காஸு சாந்யா மதலோலபாவாத் ஸம்தோலயந்தே கலஸம்ப்ரஹாஸாஃ ப்ரோவாச காஞ்சீ குணஸூக்ஷ்மநாதா
பெரும் சிரிப்பும், சாமரம் அசைத்தலும் நடக்கும் இடங்களில், சிலர் மதுவால் மயங்கி அலைந்து, களிப்புடன் சிரிக்கிறார்கள்; அவர்களின் இடுப்பணியின் மென்மையான ஓசை வெளிப்படுகிறது.
அம்லாநமாலாந்விதஸுந்தரீணாம் பர்யாய ஏஷோ ऽஸ்தி ச ஹர்ஷிதாநாம் ஶ்ரூயந்தி வாசஃ கலதௌதகல்பா வாபீஷு சாந்யே கலஹம்ஸஶப்தாஃ
வாடாத மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய பெண்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கின்றனர்; அவர்களின் குரல்கள் வெண்கலம்போல் மென்மையாக ஒலிக்கின்றன, மற்ற இடங்களில் குளங்களில் அன்னப்பறவைகளின் சப்தமும் கேட்கிறது.
காஞ்சீகலாபஶ்ச ஸஹாங்கராகஃ ப்ரேங்காஸு தத்ராகக்ரு'தாஶ்ச பாவாஃ சிந்தந்தி தாஸாமஸுராங்கநாநாம் ப்ரியாலயாந் மந்மதமார்கணாநாம்
அழகான மணிகள் பதிக்கப்பட்ட இடையணியும், உடலின் மணமும், அந்த மணத்தால் எழும் உணர்வுகளும், அசுர பெண்களின் காதல் இல்லங்களை, மன்மதனின் அம்புகளுக்கு இனியவையாக இருந்தவைகளை உடைத்துவிடுகின்றன.
சித்ராம்பரஶ்சோத்த்ரு'தகேஶபாஶஃ ஸம்தோல்யமாநஃ ஶுஶுபே ऽஸுரீணாம் ஸுசாருவேஶாபரணைருபேதஸ் தாராகணைர் ஜ்யோதிரிவாஸ சந்த்ரஃ
வண்ணமயமான ஆடைகள் அணிந்து, கூந்தலை அவிழ்த்து, மென்மையாக ஆடிக்கொண்ட அசுர பெண்கள், அழகான ஆடையும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, நட்சத்திரங்களுக்கிடையில் நிலா போல பிரகாசித்தனர்.
ஸம்தோலநாத் உச்ச்வஸிதைஶ்சிந்நஸூத்ரைஃ காஞ்சீப்ரஷ்டைர்மணிபிர்விப்ரகீர்ணைஃ தோலாபூமிஸ்தைர்விசித்ரா விபாதி சந்த்ரஸ்ய பார்ஶ்வோபகதைர் விசித்ரா
ஆடலில் இடையணிகள் சிதறி, நூல்கள் தளர்ந்து, மணிகள் தரையில் பரவியதால், அந்த ஊஞ்சல் நிலம் பலவகை அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நிலாவின் ஓரம்போல் அழகாக தெரிகிறது.