பூகம்பஶ்சாபவத்தத்ர ஶதாங்கோ பூகதோ ऽபவத் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ஷோபமகாத்ருத்ரஃ ஸ்வயம்பூஶ்ச பிதாமஹஃ
அங்கு பூமி நடுங்கியது; சதாங்கன் தரையில் விழுந்தான். அந்த குழப்பத்தை பார்த்து, ருத்ரனும் சுயம்புவும் கலங்கினர்.
தாப்யாம் தேவவரிஷ்டாப்யாம் அந்விதஃ ஸ ரதோத்தமஃ அநாயதநம் ஆஸாத்ய ஸீததே குணவாநிவ
அந்த இரண்டு சிறந்த தேவர்களுடன், அந்தச் சிறந்த ரதம், ஆதரவில்லாத இடத்தை அடைந்ததும், நல்லவன் தடுமாறும் போல் சாய்ந்தது.
தாதுக்ஷயே தேஹ இவ க்ரீஷ்மே சால்பமிவோதகம் ஶைதில்யம் யாதி ஸ ரதஃ ஸ்நேஹோ விப்ரக்ரு'தோ யதா
உடம்பில் உயிர்சக்திகள் குறைந்துவிட்டால் அது வெயிலில் தண்ணீர் குறைவதுபோல் சோர்வடையும்; அதுபோலவே, அந்த ரதத்திலும் எண்ணெய் குறைந்தால் அது தளர்ச்சி அடையும்.
ரதாதுத்பத்யாத்மபூர் வை ஸீதந்தம் து ரதோத்தமம் உஜ்ஜஹார மஹாப்ராணோ ரதம் த்ரைலோக்யரூபிணம்
அப்போது, அந்த மகா உயிர்சக்தி ரதத்திலிருந்து எழுந்து, மூன்று உலகங்களையும் உள்ளடக்கிய அந்த சிறந்த ரதத்தை தூக்கி எடுத்தது.
ததா ஶராத்விநிஷ்பத்ய பீதவாஸா ஜநார்தநஃ வ்ரு'ஷரூபம் மஹத்க்ரு'த்வா ரதம் ஜக்ராஹ துர்தரம்
அந்த நேரத்தில், மஞ்சள் vasthiram அணிந்த ஜனார்த்தனன், ரதத்திலிருந்து பாய்ந்து, பெரிய காளை வடிவம் எடுத்து, அந்த வலிமையான ரதத்தை பிடித்தான்.
ஸ விஷாணாப்யாம் த்ரைலோக்யம் ரதமேவ மஹாரதஃ ப்ரக்ரு'ஹ்யோத்வஹதே ஸஜ்ஜம் குலம் குலவஹோ யதா
அந்த பெரிய காளை, இரு கொம்புகளால் அந்த மூன்று உலகங்களை ஏந்தியபடி, தன் கூட்டத்தை ஏந்தும் காளைப்போல் ரதத்தை இழுத்துச் சென்றது.
தாரகாக்யோ ऽபி தைத்யேந்த்ரோ கிரீந்த்ர இவ பக்ஷவாந் அப்யத்ரவத்ததா தேவம் ப்ரஹ்மாணம் ஹதவாம்ஶ்ச ஸஃ
அப்போது, தாரகன் எனும் அசுரராஜன், பர்வதத்தைப் போல இரு இறக்கைகள் உடையவன், பிரம்மாவை நோக்கி பாய்ந்து, அவனை வீழ்த்தினான்.
ஸ தாரகாக்யாபிஹதஃ ப்ரதோதம் ந்யஸ்ய கூபரே விஜஜ்வால முஹுர்ப்ரஹ்மா ஶ்வாஸம் வக்த்ராத் ஸமுத்கிரந்
தாரகனால் தாக்கப்பட்ட பிரம்மா, தண்டை யாகத்தில் வைத்து, வாயிலிருந்து மூச்சை வெளியே விட்டபடி, மீண்டும் மீண்டும் தீப்பொறிபோல் ஜொலித்தான்.
தத்ர தைத்யைர்மஹாநாதோ தாநவைரபி பைரவஃ தாரகாக்யஸ்ய பூஜார்தம் க்ரு'தோ ஜலதரோபமஃ
அங்கே அசுரர்களும், தானவர்களும் தாரகனை போற்றும் பொருட்டு, இடியோசையைப் போல் பயங்கரமான ஒரு பெரும் குரலை எழுப்பினார்கள்.
ரதசரணகரோ ऽத மஹாம்ரு'தே வ்ரு'ஷபவபுர்வ்ரு'ஷபேந்த்ரபூஜிதஃ திதிதநயபலம் விமர்த்ய ஸர்வம் த்ரிபுரபுரம் ப்ரவிவேஶ கேஶவஃ
பெரும் போரில், காளைகளும் காளைமன்னர்களும் வணங்கிய அந்த ரதச்சக்கரம், திதியின் மக்களின் எல்லா படைகளையும் நசித்து, கேசவன் திரிபுர நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.
ஸஜலஜலதராஜிதாம் ஸமஸ்தாம் குமுதவரோத்பலபுல்லபங்கஜாட்யாம் ஸுரகுருரபிபத்பயோ ऽம்ரு'தம் தத் ரவிரிவ ஸம்சிதஶார்வரம் தமோ ऽந்தம்
மழைமுகில்கள் சூழ்ந்த, வெள்ளை குமுதம், நீலத்தாமரை மலர்ந்த அந்த ஏரியில், தேவர்களின் ஆசான் அமுதத்தை அருந்தினார்; அது, சூரியன் இரவின் இருளை நீக்குவதுபோல் இருந்தது.
வாபீம் பீத்வாஸுரேந்த்ராணாம் பீதவாஸா ஜநார்தநஃ நர்தமாநோ மஹாபாஹுஃ ப்ரவிவேஶ ஶரம் ததஃ
அசுரராஜர்களின் ஏரியில் இருந்து அருந்திய பிறகு, மஞ்சள் vasthiram அணிந்த, வலிமையான புயல்கள் கொண்ட ஜனார்த்தனன், பெருமையாக முழங்கி, அம்புக்குள் நுழைந்தான்.
ததோ ऽஸுரா பீமகணேஶ்வரைர்ஹதாஃ ப்ரஹாரஸம்வர்திதஶோணிதாபகாஃ பராங்முகா பீமமுகைஃ க்ரு'தா ரணே யதா நயாப்யுத்யததத்பரைர்நரைஃ
பின்னர், பயங்கரமான சேனாதிபதிகளால் தாக்கப்பட்ட அசுரர்கள், தாக்குதலால் அவர்களது நதிகள் சிவந்தது போல, போரில் வெறிகொண்ட முகங்களைப் பார்த்து பயந்து, பின்னோக்கி ஓடினர்; அது, யுத்தத்தில் புத்திசாலிகள் விரட்டும் மனிதர்களைப் போலவே.
ஸ தாரகாக்யஸ் தடிந்மாலிரேவ ச மயேந ஸார்தம் ப்ரமதைரபித்ருதாஃ புரம் பராவ்ரு'த்ய நு தே ஶரார்திதா யதா ஶரீரம் பவநோதயே கதாஃ
மின்னல் மாலை அணிந்த தாரகன், மாயனும் பிரமதர்களும் சேர்ந்து நகரத்தைத் தாக்கினார்கள்; ஆனால் அம்புகளால் காயப்பட்டு, அவர்கள் புயல் எழும்பும் போது உடல் விட்டு போவது போல, பின்னோக்கி ஓடினர்.
கணேஶ்வராப்யுத்யததர்பகாஶிநோ மஹேந்த்ரநந்தீஶ்வரஷண்முகா யுதி விநேதுருச்சைர்ஜஹஸுஶ்ச துர்மதா ஜயேம சந்த்ராதிதிகீஶ்வரைஃ ஸஹ
சேனைகளின் தலைவர்கள், பெருமை பொங்கும் முகத்துடன், மகேந்திரன், நந்தி, ஆறு முகம் உடையவன் ஆகியோர், சந்திரனும் திசைதலைவர்களும் சேர்ந்து, போரில் பெருமையாக முழங்கி, சிரித்து, 'நாம் வெல்ல வேண்டும்!' என்று கூறினர்.
ப்ரமதைஃ ஸமரே பிந்நாஸ் த்ரைபுராஸ்தே ஸுராரயஃ புரம் ப்ரவிவிஶுர்பீதாஃ ப்ரமதைர்பக்நகோபுரம்
பிரமதர்கள் போரில் அவர்களை வீழ்த்த, அந்த தேவர்களின் பகைவர்கள், பிரமதர்கள் கோபுரங்களை உடைத்தபோது, பயந்து நகருக்குள் ஓடினர்.
ஶீர்ணதம்ஷ்ட்ரா யதா நாகா பக்நஶ்ரு'ங்கா யதா வ்ரு'ஷாஃ யதா விபக்ஷாஃ ஶகுநா நத்யஃ க்ஷீணோதகா யதா
பல்லு முறிந்த யானைகள் போலவும், கொம்பு உடைந்த காளைகள் போலவும், இறகு சேதமடைந்த பறவைகள் போலவும், தண்ணீர் குறைந்த நதிகள் போலவும் அவர்கள் இருந்தார்கள்.
ம்ரு'தப்ராயாஸ்ததா தைத்யா தைவதைர்விக்ரு'தாநநாஃ பபூவுஸ்தே விமநஸஃ கதம் கார்யமிதி ப்ருவந்
அப்படியே, அந்த தைத்யர்கள் உயிர் இழப்பதற்கு நெருக்கமாக, முகங்கள் தேவர்களால் விகாரமாக, மனம் தளர்ந்து, 'இப்போது நாம் என்ன செய்வது?' என்று கூறினர்.
அத தாந்ம்லாநமநஸஸ் ததா தாமரஸாநநஃ உவாச தைத்யோ தைத்யாநாம் பரமாதிபதிர்மயஃ
அப்போது, மனம் சோர்ந்த அவர்களிடம், தாமரைக் கண்கள் உடைய மாயன், தைத்யர்களின் தலைவன், அவர்களிடம் பேசினான்.
க்ரு'த்வா யுத்தாநி கோராணி ப்ரமதைஃ ஸஹ ஸாமரைஃ தோஷயித்வா ததா யுத்தே ப்ரமதாநமரைஃ ஸஹ
பிரமதர்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்த மைந்தர்களும், கடும் போர்களை நடத்தி, போரில் அவர்களை மகிழ்வித்து, பிரமதர்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்தவர்களும்...
யூயம் யத்ப்ரதமம் தைத்யாஃ பஶ்சாச்ச பலபீடிதாஃ ப்ரவிஷ்டா நகரம் த்ராஸாத் ப்ரமதைர்ப்ரு'ஶமர்திதாஃ
நீங்கள், அய்யா தயித்யர்கள், முதலில் அந்த நகரத்துக்குள் நுழைந்தீர்கள்; பிறகு, பிரமதர்கள் கடுமையாக துன்புறுத்தியபோது, அச்சத்தில் மீண்டும் அந்த நகரத்துக்குள் புகுந்தீர்கள்.
அப்ரியம் க்ரியதே வ்யக்தம் தேவைர்நாஸ்த்யத்ர ஸம்ஶயஃ யத்ர நாம மஹாபாகாஃ ப்ரவிஶந்தி கிரேர்வநம்
இங்கு தேவர்கள் நமக்கு விரோதமாக நடக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது; இதில் சந்தேகம் இல்லை. அந்த மலைவனத்துக்குள் பெருமைமிக்கவர்கள் நுழைகிற இடம்தான் இது.
அஹோ ஹி காலஸ்ய பலம் அஹோ காலோ ஹி துர்ஜயஃ யத்ரேத்ரு'ஶஸ்ய துர்கஸ்ய உபரோதோ ऽவமாகதஃ
ஓ, காலத்தின் வலிமை என்னும் பெருமை! காலனை வெல்ல முடியாது; இவ்வளவு பாதுகாப்பான கோட்டையும் முற்றுகையிடப்பட்டிருக்கிறது என்றால், காலத்தின் சக்தி எவ்வளவு பெரியது என்று உணரலாம்.
மயே விவதமாநே து நர்தமாந இவாம்புதே பபூவுர்நிஷ்ப்ரபா தைத்யா க்ரஹா இந்தூதயே யதா
நான் வாதாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, மேகங்கள் முழங்குவது போல், தயித்யர்கள் ஒளியற்றவர்களாகி விட்டார்கள்; அது, சந்திரன் உதயமாகும் போது கிரகங்கள் ஒளி இழப்பதைப் போல் இருந்தது.
வாபீபாலாஸ்ததோ ऽப்யேத்ய நபஃ கால இவாம்புதாஃ மயமாஹுர்யமப்ரக்யம் ஸாஞ்ஜலிப்ரக்ரஹாஃ ஸ்திதாஃ
அப்போது, குளத்தின் காவலாளிகள், அழிவுக்கால மேகங்கள் போல வானில் வந்து, கைகளை கூப்பி நின்று, மாயனை யமனைப் போலப் பெருமைபடைத்தவர் என்று கூறினார்கள்.
யா ஸாம்ரு'தரஸா கூடா வாபீ வை நிர்மிதா த்வயா ஸமாகுலோத்பலவநா ஸமீநாகுலபங்கஜா
நீ உருவாக்கி மறைத்த அந்தக் குளம், அமரத்துவத்தின் சாரம் கொண்ட நீரால் நிரம்பி, தாமரை மலர்களும் மீன்களும் நிரம்பி, அல்லிகளால் கலங்கியதாக இருந்தது.
பீதா ஸா வ்ரு'ஷரூபேண கேநசித்தைத்யநாயக வாபீ ஸா ஸாம்ப்ரதம் த்ரு'ஷ்டா ம்ரு'தஸம்ஜ்ஞா இவாங்கநா
தயித்யர்களின் தலைவனே, அந்தக் குளத்திலுள்ள நீரை யாரோ ஒரு காளை வடிவில் குடித்துவிட்டான்; இப்போது அந்தக் குளம் உயிரற்ற பெண்ணைப் போல உயிர் இழந்ததாகத் தெரிகிறது.
வாபீபாலவசஃ ஶ்ருத்வா மயோ ऽஸௌ தாநவப்ரபுஃ கஷ்டமித்யஸக்ரு'த்ப்ரோச்ய திதிஜாநிதமப்ரவீத்
குளத்தின் காவலர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட மாயன், 'அய்யோ!' என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி, திதியின் மக்களுக்கு இவ்வாறு பேசினான்.
மயா மாயாபலக்ரு'தா வாபீ பீதா த்வியம் யதி விநஷ்டாஃ ஸ்ம ந ஸம்தேஹஸ் த்ரிபுரம் தாநவா கதம்
என் மாயை வலியால் உருவாக்கிய அந்தக் குளம் யாராவது குடித்துவிட்டால், நாம் அழிந்துவிட்டோம்; சந்தேகம் இல்லை, தயித்யர்களே, திரிபுரம் இழந்துவிட்டோம்.
நிஹதாந்நிஹதாந்தைத்யாந் ஆஜீவயதி தைவதைஃ பீதா வா யதி வா வாபீ பீதா வை பீதவாஸஸா
தயித்யர்கள் தேவர்களால் அழிக்கப்பட்டாலும் உயிர்ப்பிக்கப்படினாலும், அந்தக் குளம் யாராவது குடித்தாலும், மஞ்சள் vasthiram அணிந்தவரால் குடிக்கப்பட்டாலும்,