க்ரஸமாநா இவாகாஶம் முஷ்ணந்த இவ மேதிநீம் முகேப்யஃ ஸஸ்ரு'ஜுஃ ஶ்வாஸாந் உச்ச்வஸந்த இவோரகாஃ
வானத்தை விழுங்கும் போல், பூமியை பறிக்கும் போல், பாம்புகள் தங்கள் வாயிலிருந்து மூச்சை வெளியே விட்டன; அவை வலிமையாக மூச்சை உதிர்த்தன.
ஸ்வயம்புவா சோத்யமாநாஶ் சோதிதேந கபர்திநா வ்ரஜந்தி தே ऽஶ்வா ஜவநாஃ க்ஷயகால இவாநிலாஃ
தானாக உருவானவன் மற்றும் ஜடையுடன் கூடியவன் இருவராலும் தூண்டப்பட்ட அந்த வேகமான குதிரைகள், உலகம் அழியும் நேரத்தில் வீசும் காற்றைப் போல பாய்ந்தன.
த்வஜோச்ச்ரயவிநிர்மாணே த்வஜயஷ்டிமநுத்தமாம் ஆக்ரம்ய நந்தீ வ்ரு'ஷபஸ் தஸ்தௌ தஸ்மிஞ்சிவேச்சயா
உயர்ந்த கொடியை அமைக்கும் போது, அந்த சிறந்த கொடிக்கம்பத்தில், சிவபெருமானின் ஆசையினால் நந்தி என்ற எருமை ஏறி நின்றான்.
பார்கவாங்கிரஸௌ தேவௌ தண்டஹஸ்தௌ ரவிப்ரபௌ ரதசக்ரே து ரக்ஷேதே ருத்ரஸ்ய ப்ரியகாங்க்ஷிணௌ
பரசுராமரும் அங்கிரசும், கையில்தண்டுடன் சூரியனைப் போல் பிரகாசித்து, ருத்ரனின் அருள் பெற விரும்பி, அந்த ரதத்தின் சக்கரங்களை காவல் காத்தனர்.
ஶேஷஶ்ச பகவாந்நாகோ ऽநந்தோ ऽநந்தகரோ ऽரிணாம் ஶரஹஸ்தோ ரதம் பாதி ஶயநம் ப்ரஹ்மணஸ்ததா
பெரிய பாம்பான சேஷன், முடிவில்லாதவன், பகைவரை அழிப்பவன், கையில் கணை பிடித்து, அந்த ரதத்தையும் பிரம்மாவின் படுக்கையையும் பாதுகாத்தான்.
யமஸ்தூர்ணம் ஸமாஸ்தாய மஹிஷம் சாதிதாருணம் த்ரவிணாதிபதிர்வ்யாலம் ஸுராணாமதிபோ த்விபம்
யமன் விரைவாக தனது கொடூரமான எருமை மீது ஏறினான்; செல்வத்தின் அதிபதி பாம்பை ஏறினான்; தேவர்களின் தலைவன் யானையை ஏறினான்.
மயூரம் ஶதசந்த்ரம் ச கூஜந்தம் கிம்நரம் யதா குஹ ஆஸ்தாய வரதோ யுகோபமரதம் பிதுஃ
வரங்களை வழங்கும் குகன், நூறு நிலவுகள் போல பிரகாசிக்கும், கின்னரனைப் போல் பாடும் மயில்மீது ஏறி, தந்தையின் ரதத்தில், கூட்டு ஏராளமான இடத்தில் நின்றான்.
நந்தீஶ்வரஶ்ச பகவாஞ் சூலமாதாய தீப்திமாந் ப்ரு'ஷ்டதஶ்சாபி பார்ஶ்வாப்யாம் லோகஸ்ய க்ஷயக்ரு'த்யதா
பெருமைமிக்க நந்தீஸ்வரன், ஒளிவீசி, சூலம் ஏந்தி, உலகங்களை அழிப்பவன் போல், பின்புறமும் பக்கங்களிலும் நின்றான்.
ப்ரமதாஶ்சாக்நிவர்ணாபாஃ ஸாக்நிஜ்வாலா இவாசலாஃ அநுஜக்மூ ரதம் ஶார்வம் நக்ரா இவ மஹார்ணவம்
அக்கினி நிறம் கொண்ட பிரமதர்கள், எரியும் நெருப்புப் போல அசையாமல், பெரிய கடலில் முதலைகள் போல், சர்வனின் ரதத்தை பின்தொடர்ந்தனர்.
ப்ரு'குர்பரத்வாஜவஸிஷ்டகௌதமாஃ க்ரதுஃ புலஸ்த்யஃ புலஹஸ்தபோதநாஃ மரீசிரத்ரிர்பகவாநதாங்கிராஃ பராஶராகஸ்த்யமுகா மஹர்ஷயஃ
பிருகு, பரத்வாஜர், வசிஷ்டர், கவுதமர், கிரது, புலஸ்தியர், புலஹர், தவமுள்ளவர், மரீசி, அத்ரி, அங்கிரசு, பராசரர், அகத்தியர் ஆகிய மகரிஷிகள் அங்கே இருந்தனர்.
ஹரமஜிதமஜம் ப்ரதுஷ்டுவுர் வசநவிஶேஷைர் விசித்ரபூஷணைஃ ரதஸ்த்ரிபுரே ஸகாஞ்சநாசலோ வ்ரஜதி ஸபக்ஷ இவாத்ரிரம்பரே
அவர்கள், வெல்ல முடியாதவரும் பிறவியில்லாதவருமான ஹரனை, சிறப்பு வாய்ந்த சொற்களாலும் அழகான ஆபரணங்களாலும் புகழ்ந்தனர்; தங்கம் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ரதம், விண்ணில் இறக்கைகள் உடைய மலை போல் நகர்ந்தது.
மகரதிமிதிமிங்கிலாவ்ரு'தஃ ப்ரலய இவாதிஸமுத்ததோ ऽர்ணவஃ வ்ரஜதி ரதவரோ ऽதிபாஸ்வரோ ஹ்ய் அஶநிநிபாதபயோதநிஃஸ்வநஃ
மகரம், திமிங்கிலம், பெரிய மீன்கள் சூழ்ந்து, அந்த ஒளிவீசும் சிறந்த ரதம், இடியால் தாக்கப்பட்ட மேகங்கள் முழக்கம் போல், பிரளயத்தில் எழும் பெருங்கடலைப் போல முன்னேறியது.
பூஜ்யமாநே ரதே தஸ்மிம்ல் லோகைர்தேவே ரதே ஸ்திதே ப்ரமதேஷு நதத்ஸூக்ரம் ப்ரவதத்ஸு ச ஸாத்விதி
அந்த ரதம் உலகத்தினரால் வணங்கப்பட்டபோது, தேவன் அதில் நின்று, பிரமதர்கள் பேருரம் எழுப்ப, மக்கள் 'நன்றாகச் செய்தீர்கள்!' என்று பாராட்டினர்.
ஈஶ்வரஸ்வரகோஷேண நர்தமாநே மஹாவ்ரு'ஷே ஜயத்ஸு விப்ரேஷு ததா கர்ஜத்ஸு துரகேஷு ச
ஈஸ்வரனின் குரல் முழங்க, பெரிய எருமை கர்ஜித்து, பிராமணர்கள் வெற்றி பெற்றனர்; குதிரைகள் கத்த, அந்த ஒலி எல்லா இடத்தையும் நிரப்பியது.
ரணாங்கணாத்ஸமுத்பத்ய தேவர்ஷிர்நாரதஃ ப்ரபுஃ காந்த்யா சந்த்ரோபமஸ்தூர்ணம் த்ரிபுரம் புரமாகதஃ
போர்க்களத்திலிருந்து எழுந்த தெய்வீக முனிவர் நாரதர், சந்திரனைப் போல் பிரகாசித்து, விரைவாக திரிபுர நகருக்கு வந்தார்.
ஔத்பாதிகம் து தைத்யாநாம் த்ரிபுரே வர்ததே த்ருவம் நாரதஶ்சாத்ர பகவாந் ப்ராதுர்பூதஸ்தபோதநஃ
தெய்த்யர்களின் திரிபுரத்தில் ஒரு அபசூனியம் நிச்சயமாக நிகழ்ந்தது; அங்கே தவமுள்ள நாரதர் தோன்றி வந்தார்.
ஆகதம் ஜலதாபாஸம் ஸமேதாஃ ஸர்வதாநவாஃ உத்தஸ்துர்நாரதம் த்ரு'ஷ்ட்வா அபிவாதநவாதிநஃ
மேகத்தைப் போல் தோற்றமுள்ள அனைத்து தானவர்கள் கூடிவிட்டு, நாரதரை வந்ததைப் பார்த்து எழுந்து, மரியாதை சொல்லி வரவேற்றனர்.
தமர்க்யேண ச பாத்யேந மதுபர்கேண சேஶ்வராஃ நாரதம் பூஜயாமாஸுர் ப்ரஹ்மாணமிவ வாஸவஃ
அந்த அரசர்கள், அர்க்யம், பாத்யம், மதுபார்க்கம் ஆகியவற்றால் நாரதரை, இந்திரன் பிரம்மாவை வணங்குவது போல, மரியாதை செய்தனர்.
தேஷாம் ஸ பூஜாம் பூஜார்ஹஃ ப்ரதிக்ரு'ஹ்ய தபோதநஃ நாரதஃ ஸுகமாஸீநஃ காஞ்சநே பரமாஸநே
அர்ச்சனைக்கு உரிய நாரதர், தானவர்களின் மரியாதையை ஏற்று, பொன்னினால் செய்யப்பட்ட உயர்ந்த ஆசனத்தில் சுகமாக அமர்ந்தார்.
மயஸ்து ஸுகமாஸீநே நாரதே நாரதோத்பவே யதார்ஹம் தாநவைஃ ஸார்தம் ஆஸீநோ தாநவாதிபஃ
நாரதர் சௌகரியமாக அமர்ந்தபோது, தானவர்களின் தலைவன் மாயன், தானவர்களுடன் சேர்ந்து, உரிய முறையில் அமர்ந்திருந்தான்.
ஆஸீநம் நாரதம் ப்ரேக்ஷ்ய மயஸ்த்வத மஹாஸுரஃ அப்ரவீத்வசநம் துஷ்டோ ஹ்ரு'ஷ்டரோமாநநேக்ஷணஃ
நாரதர் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்து, மகா அசுரன் மயன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், உடம்பில் ரோமங்கள் எழும்ப, விழிகளைப் பதைத்து, இனிய வார்த்தைகள் பேசினான்.
ஔத்பாதிகம் புரே ऽஸ்மாகம் யதா நாந்யத்ர குத்ரசித் வர்ததே வர்தமாநஜ்ஞ வத த்வம் ஹி ச நாரத
நம் நகரத்தில் மட்டும் இத்தகைய அபசூன்கள் தோன்றுவதற்குக் காரணம் என்ன என்று நீயே அறிந்தவன், நாரதா, எங்கும் வேறு எப்போது இவை நிகழவில்லை; அதைக் கூறு.
த்ரு'ஶ்யந்தே பயதாஃ ஸ்வப்நா பஜ்யந்தே ச த்வஜாஃ பரம் விநா ச வாயுநா கேதுஃ பததே ச ததா புவி
பயமூட்டும் கனவுகள் காணப்படுகின்றன, கொடிகள் உடைந்து விழுகின்றன, காற்று இல்லாமலே பவழம் நிலத்தில் விழுகிறது.
அட்டாலகாஶ்ச ந்ரு'த்யந்தே ஸபதாகாஃ ஸகோபுராஃ ஹிம்ஸ ஹிம்ஸேதி ஶ்ரூயந்தே கிரஶ்ச பயதாஃ புரே
கொடி கட்டிய கோபுரங்களும் வாசல்களும் ஆடுகின்றன; 'கொலை, கொலை' எனும் பயமூட்டும் சப்தங்கள் நகரத்தில் கேட்கின்றன.
நாஹம் பிபேமி தேவாநாம் ஸேந்த்ராணாமபி நாரத முக்த்வைகம் வரதம் ஸ்தாணும் பக்தாபயகரம் ஹரம்
நாரதா, இந்திரனுடன் உள்ள தேவர்களையும் நான் அஞ்சவில்லை; பக்தர்களுக்கு அபயம் தரும் ஒரே வரதனான ஸ்தாணுவை, ஹரனை தவிர.
பகவந்நாஸ்த்யவிதிதம் உத்பாதேஷு தவாநக அநாகதமதீதம் ச பவாஞ்ஜாநாதி தத்த்வதஃ
பகவனே, அபசூன்களில் உனக்கு தெரியாதது எதுவும் இல்லை; கடந்த காலமும் வருங்காலமும் நீ உண்மையாகவே அறிந்தவன்.
ததேதந்நோ பயஸ்தாநம் உத்பாதாபிநிவேதிதம் கதயஸ்வ முநிஶ்ரேஷ்ட ப்ரபந்நஸ்ய து நாரத
எனவே, இந்த அபசூன்களால் எழும் பயத்தின் காரணத்தை, நானும் உன்னிடம் சரணடைந்துள்ளேன், முனிவர்களில் சிறந்த நாரதா, கூறு.
இத்யுக்தோ நாரதஸ்தேந மயேநாமயவர்ஜிதஃ
இவ்வாறு மயனால் கேட்டபோது, வஞ்சனை இல்லாத நாரதர் பதிலளித்தார்.
ஶ்ரு'ணு தாநவ தத்த்வேந பவந்த்யௌத்பாதிகா யதா தர்மேதி தாரணே தாதுர் மாஹாத்ம்யே சைவ பட்யதே தாரணாச்ச மஹத்த்வேந தர்ம ஏஷ நிருச்யதே
தானவனே, அபசூன்கள் எவ்வாறு தோன்றுகின்றன என்பதை உண்மையாகக் கேள்; 'தர' என்பது தாங்குதல் என்று பொருள், அதன் மகத்துவத்தால் அது தருமம் எனப்படுகிறது; அதன் பெருமையால் தருமம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஸ இஷ்டப்ராபகோ தர்ம ஆசார்யைருபதிஶ்யதே இதரஶ்சாநிஷ்டபல ஆசார்யைர்நோபதிஶ்யதே
இஷ்டமான பலனைத் தரும் தருமத்தை ஆசாரியர்கள் போதிப்பார்கள்; விரும்பாத பலனைத் தரும் வேறு ஒன்றை ஆசாரியர்கள் போதிப்பதில்லை.