யமுநா தபதீ சைவ புநர்நத்யௌ பபூவதுஃ விஷ்டிர்கோராத்மிகா தத்வத் காலத்வேந வ்யவஸ்திதா
யமுனையும் தபதியும் மீண்டும் நதிகளாக ஆனார்கள்; விஷ்டி பயங்கரமான இயல்புடையவளாக, காலமாக நிலைபெற்றாள்.
மநோர் வைவஸ்வதஸ்யாஸந் தஶ புத்ரா மஹாபலாஃ இலஸ் து ப்ரதமஸ்தேஷாம் புத்ரேஷ்ட்யாம் ஸமஜாயத
வைவஸ்வத மனுவுக்கு பத்து வலிமைமிக்க மகன்கள் இருந்தார்கள்; அவர்களில் முதல்வனாக இலன், மகன் பெறும் யாகத்தில் பிறந்தான்.
இக்ஷ்வாகுஃ குஶநாபஶ்ச அரிஷ்டோ த்ரு'ஷ்ட ஏவ ச நரிஷ்யந்தஃ கரூஷஶ்ச ஶர்யாதிஶ்ச மஹாபலாஃ ப்ரு'ஷத்ரஶ்சாத நாபாகஃ ஸர்வே தே திவ்யமாநுஷாஃ
இக்ஷ்வாகு, குஷநாபன், அரிஷ்டன், த்ரிஷ்டன், நரிஷ்யந்தன், கரூஷன், சர்யாதி, ப்ருஷத்ரன், நாபாகன் — இவர்கள் அனைவரும் வலிமைமிக்க தெய்வீகமான மனிதர்கள்.
அபிஷிச்ய மநுஃ புத்ரம் இலம் ஜ்யேஷ்டம் ஸ தார்மிகஃ ஜகாம தபஸே பூயஃ ஸ மஹேந்த்ரவநாலயம்
மனு, தர்மமுள்ளவன், தனது முதல்வன் இலனை அரசராக அமர்த்தி, மீண்டும் மகேந்திர வனத்திற்கு தவம் செய்யச் சென்றார்.
அத திக்ஜயஸித்த்யர்தம் இலஃ ப்ராயாந்மஹீம் இமாம் ப்ரமந்த்வீபாநி ஸர்வாணி க்ஷ்மாப்ரு'தஃ ஸம்ப்ரதர்ஷயந்
பின்பு, திசைகளை வெல்வதற்காக இலன் இந்த பூமியில் எல்லா தீவுகளையும் சுற்றி, நிலத்தின் அரசர்களை வென்று சென்றான்.
ஜகாமோபவநம் ஶம்போர் அஶ்வாக்ரு'ஷ்டஃ ப்ரதாபவாந் கல்பத்ருமலதாகீர்ணம் நாம்நா ஶரவணம் மஹத்
அவன் குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்ட வாகனத்தில், பிரகாசமாக, சிவபெருமானின் புனித வனமான, ஆசைமரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த பெரிய சரவணத்திற்கு சென்றான்.
ரமதே யத்ர தேவேஶஃ ஶம்புஃ ஸோமார்தஶேகரஃ உமயா ஸமயஸ்தத்ர புரா ஶரவணே க்ரு'தஃ
அங்கே தேவர்களின் தலைவன், சந்திரனை முடியில் சூடிய சிவபெருமான், உமையுடன் மகிழ்வுடன் விளங்குகிறார்; அங்கு முன்பு சரவணத்தில் உமையுடன் உடன்பாடு ஏற்பட்டது.
பும்நாம ஸத்த்வம் யத்கிம்சித் ஆகமிஷ்யதி தே வநே ஸ்த்ரீத்வமேஷ்யதி தத்ஸர்வம் தஶயோஜநமண்டலே
உன் அந்த வனத்தில் எந்த ஆணும் வந்தால், அந்த பத்து யோஜனை பரப்பிலும் அனைவரும் பெண்களாக மாறுவார்கள்.
அஜ்ஞாதஸமயோ ராஜா இலஃ ஶரவணே புரா ஸ்த்ரீத்வமாப விஶந்ந் ஏவ வடபாத்வம் ஹயஸ்ததா
அந்த உடன்பாட்டை அறியாத ராஜா இலன் ஒருநாள் சரவணத்தில் நுழைந்ததும், உடனே ஆண் தன்மையை இழந்து பெண்ணாக மாறினான்.
புருஷத்வம் ஹ்ரு'தம் ஸர்வம் ஸ்த்ரீரூபே விஸ்மிதோ ந்ரு'பஃ இலேதி ஸாபவந்நாரீ பீநோந்நதகநஸ்தநீ
அவன் ஆண்மை முழுவதும் போய்விட்டது; ஆச்சரியத்தில் அந்த அரசன் பெண் வடிவம் எடுத்தான். இவ்வாறு, அவள் பருமனும் உயர்ந்ததும் கூரிய மார்பகங்களுடன் பெண்ணாக ஆனாள்.
உந்நதஶ்ரோணிஜகநா பத்மபத்த்ராயதேக்ஷணா பூர்ணேந்துவதநா தந்வீ விலாஸோல்லாஸிதேக்ஷணா
உயர்ந்த இடுப்பு, திருத்திய தொடைகள், தாமரை இதழைப் போல் நீண்ட கண்கள், முழு நிலாவைப் போல் முகம், மெலிந்த உருவம், கண்களில் விளையாட்டு நிறைந்த பார்வை கொண்டவள்.
மூலோந்நதாயதபுஜா நீலகுஞ்சிதமூர்தஜா தநுலோமா ஸுதஶநா ம்ரு'துகம்பீரபாஷிணீ
தோளிலிருந்து நீளமாக உயர்ந்த கை, கருப்பு சுருண்ட முடி, மெலிந்த உடலில் மென்மையான முடிகள், அழகான பற்கள், மென்மையாகவும் ஆழமாகவும் பேசும் மொழி.
ஶ்யாமகௌரேண வர்ணேந ஹம்ஸவாரணகாமிநீ கார்முகப்ரூயுகோபேதா தநுதாம்ரநகாங்குரா
இருண்டதும் வெளிர்ந்ததும் கலந்த நிறம், அன்னையோ யானையோ போல் மென்மையாக நடக்கும் நடை, வில்லைப் போல் வளைந்த புருவங்கள், மெலிந்த விரலில் செம்பு நிற நகங்கள்.
ப்ரமந்தீ ச வநே தஸ்மிம்ஶ் சிந்தயாமாஸ பாமிநீ கோ மே பிதாதவா ப்ராதா கா மே மாதா பவேதிஹ
அவள் அந்த காட்டில் அலைந்து கொண்டிருக்க, பிரகாசமான அவள் மனதில் யார் என் தந்தை, யார் என் சகோதரன், இங்கே யார் என் தாய் என்று யோசித்தாள்.
கஸ்ய பர்துரஹம் தத்தா கியத்வத்ஸ்யாமி பூதலே சிந்தயந்தீதி தத்ரு'ஶே ஸோமபுத்ரேண ஸாங்கநா
யாருக்கு நான் மனைவியாக கொடுக்கப்பட்டேன்? இந்த பூமியில் நான் எவ்வளவு நாட்கள் வாழப்போகிறேன்? என்று அவள் சிந்திக்க, சோமபுத்திரன் அவளையும் அவள் தோழிகளையும் பார்த்தான்.
இலா ரூபஸமாக்ஷிப்தமநஸா வரவர்ணிநீ புதஸ்ததாப்தயே யத்நம் அகரோத்காமபீடிதஃ
இளா, அழகால் மனம் கவரப்பட்டு, ஒளிவீசும் உருவத்துடன் இருந்தாள். அவளை விரும்பிய புதன், ஆசையால் வாடி, அவளை பெற முயன்றான்.
விஶிஷ்டாகாரவாந்தண்டீ ஸகமண்டலுபுஸ்தகஃ வேணுதண்டக்ரு'தாநேகபவித்ரககணத்ரிகஃ
அழகில் சிறப்புடையவன், கையில் தண்டம், குடம், புத்தகம் வைத்திருப்பவன், பல பாம்பு கம்பிகளால் ஆன புனித நூல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.
த்விஜரூபஃ ஶிகீ ப்ரஹ்மா நிகதந்கர்ணகுண்டலஃ படுபிஶ்சாந்விதோ யுக்தைஃ ஸமித்புஷ்பகுஶோதகைஃ
இரண்டாம் பிறப்பை உடையவனாக, சிகை கட்டியவன், பிரம்மா பேசுபவன், காதில் குண்டலங்கள், உரிய மாணவர்கள் வேப்பிலை, பூ, தர்ப்பை, நீர் கொண்டு பின்தொடர்ந்தனர்.
கிலாந்விஷந் வநே தஸ்மிந் நாஜுஹாவ ஸ தாமிலாம் பஹிர் வநஸ்யாந்தரிதஃ கில பாதபமண்டலே
அவன் அந்த காட்டில் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, இளாவை அழைக்கவில்லை; காட்டின் வெளியே மரங்களுக்குள் மறைந்து நின்றான்.
ஸஸம்ப்ரமமகஸ்மாத்தாம் ஸோபாலம்பமிவாவதத் த்யக்த்வாக்நிஹோத்ரஶுஶ்ரூஷாம் க்வ கதா மந்திராந்மம
எதிர்பாராதவிதமாக பதட்டத்துடன், அவளிடம் சிறிது குறை கூறும் போல் பேசினான்: அக்னி சேவை செய்யாமல் என் வீட்டிலிருந்து எங்கே போனாய்?
இயம் விஹாரவேலா தே ஹ்ய் அதிக்ராமதி ஸாம்ப்ரதம் ஏஹ்யேஹி ப்ரு'துஸுஶ்ரோணி ஸம்ப்ராந்தா கேந ஹேதுநா
இப்போது உனது ஓய்வு நேரம் கடந்துவிட்டது; வா, வா, பரந்த இடுப்பையுடையவளே, ஏன் பதட்டமாக இருக்கிறாய், எந்த காரணத்துக்காக?
இயம் ஸாயந்தநீ வேலா விஹாரஸ்யேஹ வர்ததே க்ரு'த்வோபலேபநம் புஷ்பைர் அலம்குரு க்ரு'ஹம் மம
இப்போது மாலை பொழுது, இங்கு விளையாட்டு நேரம்; ஒப்பனை செய்து, பூக்களால் என் வீட்டை அலங்கரிக்கவும்.
ஸா த்வ் அப்ரவீத் விரம்ரு'தாஹம் ஸர்வமேதத்தபோதந ஆத்மாநம் த்வாம் ச பர்தாரம் குலம் ச வத மே ऽநக
அவள் பதிலளித்தாள்: தவமுள்ளவரே, இவை எதுவும் எனக்குத் தெரியாது. என் பற்றி, நீ என் கணவராக இருப்பது, என் குலம் பற்றி கூறு, பாவமில்லாதவரே.
புதஃ ப்ரோவாச தாம் தந்வீம் இலா த்வம் வரவர்ணிநீ அஹம் ச காமுகோ நாம பஹுவித்யோ புதஃ ஸ்ம்ரு'தஃ
புதன் அந்த மெலிந்தவளிடம் பேசினான்: இளா, நீ அழகில் ஒளிவீசுகிறாய்; நான் காமுகன் என்று அழைக்கப்படுகிறேன், பல கலைகளில் தேர்ந்தவன் புதன் என்பவன்.
தேஜஸ்விநஃ குலே ஜாதஃ பிதா மே ப்ராஹ்மணாதிபஃ இதி ஸா தஸ்ய வசநாத் ப்ரவிஷ்டா புதமந்திரம்
நல்ல குலத்தில் பிறந்தவன், என் தந்தை பிராமணர்களில் தலைவன். அவன் சொன்னதை கேட்டவுடன், அவள் புதனின் இல்லத்திற்குள் சென்றாள்.
ரத்நஸ்தம்பஸமாயுக்தம் திவ்யமாயாவிநிர்மிதம் இலா க்ரு'தார்தமாத்மாநம் மேநே தத்பவநஸ்திதா
முத்து தூண்கள் அமைக்கப்பட்டு, தெய்வீக மாயையால் கட்டப்பட்ட அந்த அருமை இல்லத்தில், இளா தன் குறிக்கோளை அடைந்ததாக எண்ணி மகிழ்ந்தாள்.
அஹோ வ்ரு'த்தமஹோ ரூபம் அஹோ தநமஹோ குலம் மம சாஸ்ய ச மே பர்துர் அஹோ லாவண்யம் உத்தமம்
அஹா, என்ன நல்ல நடத்தை, என்ன அழகு, என்ன செல்வம், என்ன குலம்—எனக்கும் என் கணவருக்கும்! அஹா, உயர்ந்த லாவண்யம்!
ரேமே ச ஸா தேந ஸமம் அதிகாலமிலா ததஃ ஸர்வபோகமயே கேஹே யதேந்த்ரபவநே ததா
இளா அவனுடன் நீண்ட நாட்கள் மகிழ்ந்தாள்; எல்லா இன்பங்களும் நிறைந்த வீட்டில், இந்திரனின் மாளிகையில் இருப்பது போல் இருந்தது.
அதாந்விஷந்தோ ராஜாநம் ப்ராதரஸ் தஸ்ய மாநவாஃ இக்ஷ்வாகுப்ரமுகா ஜக்முஸ் ததா ஶரவணாந்திகம்
அப்போது, அரசனைத் தேடி, மனுவின் சந்ததிகள், இக்ஷ்வாகுவை முன்னிட்டு, அனைவரும் சேர்ந்து சரவணா என்னும் இடத்திற்கு சென்றார்கள்.
ததஸ்தே தத்ரு'ஶுஃ ஸர்வே வடபாம் அக்ரதஃ ஸ்திதாம் ரத்நபர்யாணகிரணதீப்தகாயாம் அநுத்தமாம்
அங்கு அவர்கள் அனைவரும், முன்புறத்தில் ஒரு குதிரையை நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்கள்; அவளது உடல் மாணிக்க ரதத்தின் ஒளியில் பிரகாசித்தது, அழகில் இணை இல்லாதவளாக இருந்தாள்.