மத்ஸ்யபுராணம்

யுகாந்தவாதாபிஹதா யதா பவதி நௌர் ந்ரு'ப ஶ்ரு'ங்கே ऽஸ்மிந்மம ராஜேந்த்ர ததேமாம் ஸம்யமிஷ்யஸி

யுகத்தின் முடிவில், படகு பெரும் காற்றால் அசைக்கப்படும் போது, அரசே, என் கொம்பில் அதை கட்டி வைக்க வேண்டும்.

ததோ லயாந்தே ஸர்வஸ்ய ஸ்தாவரஸ்ய சரஸ்ய ச ப்ரஜாபதிஸ்த்வம் பவிதா ஜகதஃ ப்ரு'திவீபதே

அப்போது, நிலையானதும் நகர்வானதும் அனைத்தும் அழிந்த பிறகு, பூமியின் அரசே, நீ உலகத்தின் பிரஜாபதி ஆகுவாய்.

ஏவம் க்ரு'தயுகஸ்யாதௌ ஸர்வஜ்ஞோ த்ரு'திமாந்ந்ரு'பஃ மந்வந்தராதிபஶ்சாபி தேவபூஜ்யோ பவிஷ்யஸி

இவ்வாறு, கிருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில், எல்லாம் அறிந்த, மனம் உறுதியான அரசே, நீ மன்வந்தரத்தின் தலைவராகவும், தேவர்களால் வழிபடப்படுவோராகவும் இருப்பாய்.

ஏவமுக்தோ மநுஸ்தேந பப்ரச்ச மதுஸூதநம் பகவந்கியத்பிர்வர்ஷைர் பவிஷ்யத்யந்தரக்ஷயஃ

இவ்வாறு கேட்டபின், மனு, மதுசூதனனை, "பகவான், எத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அழிவு வரும்?" என்று கேட்டார்.

ஸத்த்வாநி ச கதம் நாத ரக்ஷிஷ்யே மதுஸூதந த்வயா ஸஹ புநர்யோகஃ கதம் வா பவிதா மம

"நாதா, மதுசூதனா, அந்த உயிர்களை நான் எப்படி காப்பாற்றுவேன்? மீண்டும் உன்னுடன் எனக்கு எப்போது சேர்க்கை கிடைக்கும்?" என்று கேட்டார்.

அத்யப்ரப்ரு'த்யநாவ்ரு'ஷ்டிர் பவிஷ்யதி மஹீதலே யாவத்வர்ஷஶதம் ஸாக்ரம் துர்பிக்ஷம் அஶுபாவஹம்

இன்று முதல் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பூமியில் மழை பெய்யாது; அதனால் ஒரு பெரும் பஞ்சம் வந்து, தீமைகள் உண்டாகும்.

ததோ ऽல்பஸத்த்வக்ஷயதா ரஶ்மயஃ ஸப்த தாருணாஃ ஸப்தஸப்தேர்பவிஷ்யந்தி ப்ரதப்தாங்காரவர்ஷிணஃ

அப்போது உயிர்கள் குறைந்து அழிந்தபோது, ஏழு கடுமையான சூரியன்களின் கதிர்கள் தோன்றி, வெந்து எரியும் நெருப்புக் கற்களைப் பொழிவன.

ஔர்வாநலோ ऽபி விக்ரு'திம் கமிஷ்யதி யுகக்ஷயே விஷாக்நிஶ்சாபி பாதாலாத் ஸம்கர்ஷணமுகச்யுதஃ பவஸ்யாபி லலாடோத்தஸ் த்ரு'தீயநயநாநலஃ

யுகத்தின் முடிவில், ஓர்வனாகிய அக்கினியும் கொடுமையாகும்; பாதாளத்தில் சங்கர்ஷணனின் வாயிலிருந்து விஷம் கலந்த நெருப்பும், பவனின் நெற்றியில் உள்ள மூன்றாவது கண் நெருப்பும் வெளிப்படும்.

த்ரிஜகந்நிர்தஹந் க்ஷோபம் ஸமேஷ்யதி மஹாமுநே ஏவம் தக்தா மஹீ ஸர்வா யதா ஸ்யாத்பஸ்மஸம்நிபா

மூன்று உலகங்களையும் எரித்து, பெரும் குழப்பத்தை உண்டாக்கும், மகா முனிவரே; அப்போது பூமி முழுவதும் சாம்பலாகி விடும்.

ஆகாஶமூஷ்மணா தப்தம் பவிஷ்யதி பரம்தப ததஃ ஸதேவநக்ஷத்ரம் ஜகத்யாஸ்யதி ஸம்க்ஷயம்

வானம் மிகுந்த வெப்பத்தால் சூடாகும், பகைவரை அழிப்பவரே; பின்னர் தேவர்கள், நட்சத்திரங்கள் உடன் உலகமும் அழிந்துவிடும்.

ஸம்வர்தோ பீமநாதஶ்ச த்ரோணஶ்சண்டோ பலாஹகஃ வித்யுத்பதாகஃ ஶோணஸ்து ஸப்தைதே லயவாரிதாஃ

சம்வர்த்தம், பீமநாதன், த்ரோணன், சண்டன், பலாககன், வித்யுத்த்பதாகன், சோணன்—இவை ஏழு அழிவுக்கான மேகங்கள்.

அக்நிப்ரஸ்வேதஸம்பூதாஃ ப்லாவயிஷ்யந்தி மேதிநீம் ஸமுத்ராஃ க்ஷோபமாகத்ய சைகத்வேந வ்யவஸ்திதாஃ

அக்கினியின் வியர்வையிலிருந்து தோன்றிய இவை பூமியை வெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கும்; கடல்கள் கலக்கம் அடைந்து ஒன்றாக இணைந்து போகும்.

ஏததேகார்ணவம் ஸர்வம் கரிஷ்யந்தி ஜகத்த்ரயம் வேதநாவமிமாம் க்ரு'ஹ்ய ஸத்த்வபீஜாநி ஸர்வஶஃ

இவை மூன்று உலகங்களையும் ஒரு பெருங்கடலாக மாற்றும்; வேதங்களைக் கொண்ட படகையும், எல்லா உயிர்களின் விதைகளையும் எடுத்துச் செல்லும்.

ஆரோப்ய ரஜ்ஜுயோகேந மத்ப்ரதத்தேந ஸுவ்ரத ஸம்யம்ய நாவம் மச்ச்ரு'ங்கே மத்ஸ்யபாவாபிரக்ஷிதஃ

நான் உனக்கு கொடுத்த கயிற்றால் படகை கட்டி, என் கொம்பில் உறுதியாகப் பிணைத்து, மீனாகிய என்னால் பாதுகாக்கப்படுவாய், நல்லவனே.

ஏகஃ ஸ்தாஸ்யஸி தேவேஷு தக்தேஷ்வபி பரம்தப ஸோமஸூர்யாவஹம் ப்ரஹ்மா சதுர்லோகஸமந்விதஃ

தேவர்கள் எல்லோரும் எரிந்தாலும், நீ மட்டும் நிலைத்து இருப்பாய், பகைவரை அழிப்பவரே; சந்திரனும் சூரியனும் கொண்ட பிரம்மாவும் நான்கு உலகங்களும் உன்னுடன் இருப்பர்.

நர்மதா ச நதீ புண்யா மார்கண்டேயோ மஹாந்ரு'ஷிஃ பவோ வேதாஃ புராணாநி வித்யாபிஃ ஸர்வதோவ்ரு'தம்

புனிதமான நர்மதா நதி, மகானாகிய மார்க்கண்டேய முனிவர், பவன், வேதங்கள், புராணங்கள், எல்லா அறிவுகளும் சுற்றி இருப்பன.

த்வயா ஸார்தமிதம் விஶ்வம் ஸ்தாஸ்யத்யந்தரஸம்க்ஷயே ஏவமேகார்ணவே ஜாதே சாக்ஷுஷாந்தரஸம்க்ஷயே

உன்னுடன் சேர்ந்து இந்த உலகம் இடைநிலை அழிவின்போதும் நிலைத்து இருக்கும்; சாக்ஷுஷ யுகம் முடிந்து ஒரே பெருங்கடல் உருவானபோதும் இப்படியே இருக்கும்.

வேதாந்ப்ரவர்தயிஷ்யாமி த்வத்ஸர்காதௌ மஹீபதே ஏவமுக்த்வா ஸ பகவாம்ஸ் தத்ரைவாந்தரதீயத

உன் படைப்பின் தொடக்கத்தில், மன்னனே, நான் வேதங்களை மீண்டும் நிறுவுவேன்; இப்படிச் சொல்லி, அந்த இடத்திலேயே பகவான் மறைந்தார்.

மநுர் அப்யாஸ்திதோ யோகம் வாஸுதேவப்ரஸாதஜம் அப்யஸந் யாவத் ஆபூதஸம்ப்லவம் பூர்வஸூசிதம்

மனுவும் வாசுதேவனின் அருளால் கிடைத்த யோகத்தில் நிலைத்து, முன்பே கூறப்பட்ட பெரும் வெள்ளம் வரும் வரை பயின்றார்.

காலே யதோக்தே ஸம்ஜாதே வாஸுதேவமுகோத்கதே ஶ்ரு'ங்கீ ப்ராதுர்பபூவாத மத்ஸ்யரூபீ ஜநார்தநஃ

நியமிக்கப்பட்ட காலம் வந்தபோது, வாசுதேவனின் வாயிலிருந்து கொம்புடையவன் தோன்றினார்—அவர் ஜனார்த்தனன், மீனுருவத்தில்.

புஜம்கோ ரஜ்ஜுரூபேண மநோஃ பார்ஶ்வமுபாகமத் பூதாந்ஸர்வாந்ஸமாக்ரு'ஷ்ய யோகேநாரோப்ய தர்மவித்

ஒரு பாம்பு கயிறு வடிவில் மனுவின் பக்கத்தில் வந்தது; எல்லா உயிர்களையும் சேர்த்து, தர்மத்தை அறிந்தவன் யோகத்தால் அவற்றை படகில் ஏற்றினார்.

புஜம்கரஜ்ஜ்வா மத்ஸ்யஸ்ய ஶ்ரு'ங்கே நாவமயோஜயத் உபர்யுபஸ்திதஸ்தஸ்யாஃ ப்ரணிபத்ய ஜநார்தநம்

பாம்பு கயிற்றால் படகை மீனின் கொம்பில் கட்டினார்; அதன் மேல் நின்று, ஜனார்த்தனனை வணங்கினார்.

ஆபூதஸம்ப்லவே தஸ்மிந்ந் அதீதே யோகஶாயிநா ப்ரு'ஷ்டேந மநுநா ப்ரோக்தம் புராணம் மத்ஸ்யரூபிணா ததிதாநீம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஶ்ரு'ணுத்வம்ரு'ஷிஸத்தமாஃ

அந்த பெரும் வெள்ளம் கடந்தபின், மனு யோகத்தில் துயிலும் மீனுருவப் பெருமானிடம் பழைய கதையை கேட்டார்; அதை இப்போது நான் சொல்கிறேன், முனிவர்களே, கேளுங்கள்.

யத்பவத்பிஃ புரா ப்ரு'ஷ்டஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்யாதிகமஹம் த்விஜாஃ தத் ஏவைகார்ணவே தஸ்மிந் மநுஃ பப்ரச்ச கேஶவம்

முன்னர் நீங்கள் என்னிடம் கேட்ட படைப்பின் ஆரம்பம் முதலானவற்றை, அதே கேள்வியை அந்த ஆதிக் கடலில் மனு, கேசவனிடம் கேட்டார்.

உத்பத்திம் ப்ரலயம் சைவ வம்ஶாந்மந்வந்தராணி ச வம்ஶ்யாநுசரிதம் சைவ புவநஸ்ய ச விஸ்தரம்

அவர் படைப்பு, அழிவு, வம்சங்கள், மனுக்கள், அவர்களது சந்ததிகளின் செயல்கள், உலகங்களின் விரிவை பற்றியும் கேட்டார்.

தாநதர்மவிதிம் சைவ ஶ்ராத்தகல்பம் ச ஶாஶ்வதம் வர்ணாஶ்ரமவிபாகம் ச ததேஷ்டாபூர்தஸம்ஜ்ஞிதம்

தானம், தர்மம் செய்வது எப்படி, பித்ரு வழிபாட்டின் நிலையான முறைகள், வகுப்பும் வாழ்க்கை நிலையினும் பிரிவுகள், யாகம் மற்றும் புண்ணிய செயல்கள் பற்றியும் கேட்டார்.

தேவதாநாம் ப்ரதிஷ்டாதி யச்சாந்யத்வித்யதே புவி தத்ஸர்வம் விஸ்தரேண த்வம் தர்மம் வ்யாக்யாதுமர்ஹஸி

தேவதைகள் நிலைபெற்றது மற்றும் பூமியில் உள்ள மற்ற அனைத்தையும் கேட்டார்; இவை அனைத்தையும் நீ விரிவாக தர்மமாக விளக்க வேண்டும்.

மஹாப்ரலயகாலாந்த ஏததாஸீத்தமோமயம் ப்ரஸுப்தமிவ சாதர்க்யம் அப்ரஜ்ஞாதமலக்ஷணம்

மகா பிரளயத்தின் முடிவில், எல்லாம் இருளால் மூடப்பட்டிருந்தது; அது அறிய முடியாதது, வெளிப்படாதது, தன்மை தெரியாதது, ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருப்பதைப் போல இருந்தது.

அவிஜ்ஞேயமவிஜ்ஞாதம் ஜகத் ஸ்தாஸ்நு சரிஷ்ணு ச ததஃ ஸ்வயம்பூர் அவ்யக்தஃ ப்ரபவஃ புண்யகர்மணாம்

அப்பொழுது நிலையானதும் நகரும் உலகமும் அறிய முடியாததும், அறியப்படாததும் ஆனது; பின்னர் தானாக தோன்றும், வெளிப்படாத, புண்ணிய செயல்களின் மூலமானவன் எழுந்தான்.