அஹம் ஹி பூர்வோ வயஸா பவத்பயஸ் தேநாபிவாதம் பவதாம் ந யுஞ்ஜே யோ வித்யயா தபஸா ஜந்மநா வா வ்ரு'த்தஃ ஸ வை ஸம்பவதி த்விஜாநாம்
நான் வயதில் உங்களைவிட மூத்தவன்; அதனால் உங்களுக்கு வணக்கம் செலுத்தவில்லை. இருமுறை பிறந்தவர்களில் அறிவிலும் தவத்திலும் பிறப்பிலும் யார் மூத்தவரோ, அவரே மதிக்கப்பட வேண்டும்.
அவாதீஸ்த்வம் வயஸாஸ்மி ப்ரவ்ரு'த்த இதி வை ராஜந்ந் அதிகஃ கதம்சித் யோ வை வித்வாம்ஸ்தபஸா ஸம்ப்ரவ்ரு'த்தஃ ஸ ஏவ பூஜ்யோ பவதி த்விஜாநாம்
நீ சொன்னாய், 'நான் வயதில் மூத்தவன்' என்று. ஆனால் அறிவிலும் தவத்திலும் முன்னேறியவரே உண்மையில் இருமுறை பிறந்தவர்களில் மதிக்கப்படுகிறார்.
ப்ரதிகூலம் கர்மணாம் பாபமாஹுஸ் தத்வர்திநாம் ப்ரவணம் பாபலோகம் ஸந்தோ ऽஸதோ நாந்வவர்தந்த தே வை யதாத்மநைஷாம் ப்ரதிகூலவாதீ
நல்லதிற்கு எதிராகச் செய்வது பாவம் என்று சொல்கிறார்கள்; அப்படி நடப்பவர்கள் தீய உலகில் வீழ்வார்கள். நல்லவர்கள், தீயவர்களைப் பின்பற்ற மாட்டார்கள்; நீ அவர்களுக்கு எதிராகப் பேசினாய்.
அபூத்தநம் மே விபுலம் மஹத்வை விசேஷ்டமாநோ ऽதிகந்தா ததஸ்மி ஏவம் ப்ரதார்யாத்மஹிதே நிவிஷ்டோ யோ வர்ததே ஸ விஜாநாதி தீரஃ
எனக்கு மிகுந்த செல்வம் இருந்தது; முயன்று, இந்நிலையை அடைந்தேன். இவ்வாறு, தன்னலத்தில் உறுதியுடன் செயல்படுகிறவன் உணர்கிறான்; புத்திசாலிகள் இதையே பின்பற்றுகிறார்கள்.
நாநாபாவா பஹவோ ஜீவலோகே தைவாதீநா நஷ்டசேஷ்டாதிகாராஃ தத்தத்ப்ராப்ய ந விஹந்யேத தீரோ திஷ்டம் பலீய இதி மத்வாத்மபுத்த்யா
இந்த உலகில் பலவிதமான உயிரினங்கள் இருக்கின்றன, அவை எல்லாம் விதியின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன; தங்களால் செய்யும் சக்தி இல்லாமல், யாருக்கெது கிடைக்க வேண்டும் என்று அது கிடைத்துவிட்டால், புத்திசாலி மனதில் கலக்கம் கொள்ளாமல், விதி தான் வலிமையானது என்று எண்ணி அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.
ஸுகம் ஹி ஜந்துர்யதி வாபி துஃகம் தைவாதீநம் விந்ததி நாத்மஶக்த்யா தஸ்மாத்திஷ்டம் பலவந்மந்யமாநோ ந ஸம்ஜ்வரேந்நாபி ஹ்ரு'ஷ்யேத்கதாசித்
உயிரினம் சந்தோஷம் அல்லது துக்கம் எதை அனுபவித்தாலும், அது தன் சக்தியால் அல்ல, விதியால் தான். ஆகவே, விதி வலிமையானது என்று எண்ணி, ஒருவரும் துக்கப்பட கூடாது, பெருமிதப்பட கூடாது.
துஃகே ந தப்யேத ஸுகே ந ஹ்ரு'ஷ்யேத் ஸமேந வர்தேத ஸதைவ தீரஃ திஷ்டம் பலீய இதி மந்யமாநோ ந ஸம்ஜ்வரேந்நாபி ஹ்ரு'ஷ்யேத் கதாசித்
துக்கம் வந்தால் மனம் தளரக்கூடாது; சந்தோஷம் வந்தால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொள்ளக்கூடாது; புத்திசாலி எப்போதும் சமநிலையுடன் இருக்க வேண்டும், விதி வலிமை வாய்ந்தது என்று எண்ணி, மனதில் துக்கமும் மகிழ்ச்சியும் கொள்ளாமல் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.
பயே ந முஹ்யாம்யஷ்டகாஹம் கதாசித் ஸம்தாபோ மே மநஸோ நாஸ்தி கஶ்சித் தாதா யதா மாம் விததாதி லோகே த்ருவம் ததாஹம் பவிதேதி மத்வா
பயம் வந்தாலும் நான் ஒருபோதும் குழப்பமடைவதில்லை, அஷ்டகா; என் மனதில் எந்த வேதனையும் இல்லை. உலகில் படைத்தவன் எனக்கென்று எப்படி நிர்ணயித்தாரோ, அதேபோல் நான் நடப்பேன் என்று எண்ணுகிறேன்.
ஸம்ஸ்வேதஜா ஹ்ய் அண்டஜா ஹ்ய் உத்பிதஶ்ச ஸரீஸ்ரு'பாஃ க்ரு'மயோ ऽப்ய் அப்ஸு மத்ஸ்யாஃ ததாஶ்மாநஸ்த்ரு'ணகாஷ்டம் ச ஸர்வம் திஷ்டக்ஷயே ஸ்வாம் ப்ரக்ரு'திம் பஜந்தே
வியர்வையிலிருந்து பிறந்தவைகள், முட்டையிலிருந்து பிறந்தவைகள், முளையிலிருந்து தோன்றியவை, பாம்புகள், பூச்சிகள், நீரில் வாழும் மீன்கள், கற்கள், புல், மரக்கட்டைகள் — இவை எல்லாம் தங்களுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் முடிந்ததும், தங்கள் இயல்புக்கே திரும்பிச் செல்கின்றன.
அநித்யதாம் ஸுகதுஃகஸ்ய புத்த்வா கஸ்மாத் ஸம்தாபமஷ்டகாஹம் பஜேயம் கிம் குர்யாம் வை கிம்ச க்ரு'த்வா ந தப்யே தஸ்மாத்ஸம்தாபம் வர்ஜயாம்யப்ரமத்தஃ
சுகமும் துக்கமும் நிலையானவை அல்ல என்பதை அறிந்தபிறகு, அஷ்டகா, நான் ஏன் மனம் வருந்த வேண்டும்? நான் என்ன செய்தாலும், அல்லது செய்து முடித்தாலும், துக்கம் வராமல் இருக்க முடியுமா? ஆகவே, எச்சரிக்கையுடன் இருந்து, துக்கத்தைத் தவிர்க்கிறேன்.
ஏவம் ப்ருவாணம் ந்ரு'பதிம் யயாதிம் அதாஷ்டகஃ புநரேவாந்வப்ரு'ச்சத் மாதாமஹம் ஸர்வகுணோபபந்நம் யத்ர ஸ்திதம் ஸ்வர்கலோகே யதாவத்
இவ்வாறு அரசன் யயாதி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அஷ்டகன் மீண்டும் கேட்டான்: 'எல்லா நல்ல குணங்களும் கொண்ட தாத்தா, நீ சொர்க்கத்தில் எப்படி இருந்தாய் என்பதை உண்மையாகச் சொல்லுங்கள்.'
யே யே லோகாஃ பார்திவேந்த்ர ப்ரதாநாஸ் த்வயா புக்தா யம் ச காலே யதா ச தந்மே ராஜந்ப்ரூஹி ஸர்வம் யதாவத் க்ஷேத்ரஜ்ஞவத்பாஷஸே த்வம் ஹி தர்மம்
அரசர்களில் தலைவனே, நீ அனுபவித்த முக்கியமான உலகங்கள் எவை, எப்போது, எப்படி அனுபவித்தாய் என்பதை முழுமையாகச் சொல்லுங்கள். நீ தர்மத்தை அறிந்தவனாகப் பேசுகிறாய், எனவே எல்லாவற்றையும் தெளிவாகக் கூறு.
ராஜாஹமாஸம் த்வ் இஹ ஸார்வபௌமஸ் ததோ லோகாந்மஹதஶ் சாஜர்யம் வை தத்ராவஸம் வர்ஷஸஹஸ்ரமாத்ரம் ததோ லோகாந்பரமாநப்யுபேதஃ
இங்கு நான் முழு பூமியின் அரசனாக இருந்தேன்; அதன் பிறகு பெரிய உலகங்களை அடைந்து, ஆயிரம் ஆண்டுகள் அங்கு வாழ்ந்தேன்; அதன் பின்பு இன்னும் உயர்ந்த உலகங்களை அடைந்தேன்.
ததஃ புரீம் புருஹூதஸ்ய ரம்யாம் ஸஹஸ்ரத்வாராம் ஶதயோஜநாந்தாம் அத்யாவஸம் வர்ஷஸஹஸ்ரமாத்ரம் ததோ லோகாந்பரமாநப்யுபேதஃ
அதன்பின், புருஹூதனின் அழகான நகரத்தில், ஆயிரம் வாசல்கள் கொண்ட, நூறு யோஜனை நீளமான நகரத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன்; அதன் பிறகு இன்னும் உயர்ந்த உலகங்களை அடைந்தேன்.
ததோ திவ்யமஜரம் ப்ராப்ய லோகம் ப்ரஜாபதேர் லோகபதேர்துராபம் தத்ராவஸம் வர்ஷஸஹஸ்ரமாத்ரம் ததோ லோகாந்பரமாநப்யுபேதஃ
பிறகு, பிரஜாபதி எனும் படைத்தவனின் இறைவனுக்கே கடினமாகக் கிடைக்கும், அழிவில்லாத தெய்வீக உலகத்தை அடைந்து, அங்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன்; அதன் பின்பு இன்னும் உயர்ந்த உலகங்களை அடைந்தேன்.
தேவஸ்ய தேவஸ்ய நிவேஶநே ச விஜித்ய லோகாந்ந்யவஸம் யதேஷ்டம் ஸம்பூஜ்யமாநஸ்த்ரிதஶைஃ ஸமஸ்தைஸ் துல்யப்ரபாவத்யுதிரீஶ்வராணாம்
தெய்வங்களில் தெய்வத்தின் இல்லத்தில், உலகங்களை வென்று, எனக்கு விருப்பமானபடி வாழ்ந்தேன்; எல்லா தேவர்களாலும் மதிக்கப்பட்டு, மற்ற தலைவர்களுக்குச் சமமான ஒளியும் வலிமையும் பெற்றிருந்தேன்.
ததாவஸம் நந்தநே காமரூபீ ஸம்வத்ஸராணாமயுதம் ஶதாநாம் ஸஹாப்ஸரோபிர்விசரந்புண்யகந்தாந் பஶ்யந்நகாந் புஷ்பிதாம்ஶ்சாருரூபாந்
அதேபோல், நந்தன வனத்தில், விருப்பமான உருவங்களை எடுத்துக்கொண்டு, நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன்; அப்போதும் அப்சரைகளுடன் சுற்றி, இனிய வாசனையுள்ள காற்றை அனுபவித்து, மலர்ந்த அழகான மரங்களைப் பார்த்தேன்.
தத்ர ஸ்திதம் மாம் தேவஸுகேஷு ஸக்தம் காலே ऽதீதே மஹதி ததோ ऽதிமாத்ரம் தூதோ தேவாநாமப்ரவீதுக்ரரூபோ த்வம்ஸேத்யுச்சைஸ்த்ரிஃ ப்லுதேந ஸ்வரேண
அங்கு நான் தேவர்களின் இன்பங்களில் ஈடுபட்டு இருந்தபோது, நீண்ட காலம் கடந்தபின், ஒரு பயங்கரமான தேவர்களின் தூதர், மூன்று முறை உரக்கக் கூவி, 'அழிந்துவிடு!' என்று சொன்னான்.
ஏதாவந்மே விதிதம் ராஜஸிம்ஹ ததோ ப்ரஷ்டோ ऽஹம் நந்தநாத்க்ஷீணபுண்யஃ வாசோ ऽஶ்ரௌஷம் சாந்தரிக்ஷே ஸுராணாம் அநுக்ரோஶாச்சோசதாம் மாம் நரேந்த்ர
அரசர்களில் சிங்கமே, எனக்குத் தெரிந்தது இவ்வளவு தான்; அதன் பிறகு, நந்தன வனத்திலிருந்து நான் கீழே விழுந்தேன், புண்ணியம் குறைந்துவிட்டது. அப்போது, வானில் தேவர்கள் எனக்காக இரங்கிக் கூறும் சப்தங்களை நான் கேட்டேன்.
அகஸ்மாத்வை க்ஷீணபுண்யோ யயாதிஃ பதத்யஸௌ புண்யக்ரு'த்புண்யகீர்திஃ தாநப்ருவம் பதமாநஸ்ததாஹம் ஸதாம் மத்யே நிபதேயம் கதம் நு
எதிர்பாராதவிதமாக, புண்ணியம் குறைந்த யயாதி விழுந்தான்; நல்ல காரியங்கள் செய்தவன், புகழ் பெற்றவன். விழும் போது, 'நல்லவர்களின் நடுவில் நான் எப்படி கீழே விழ வேண்டும்?' என்று கேட்டேன்.
தைராக்யாதாம் பவதாம் யஜ்ஞபூமிம் ஸமீக்ஷ்ய சைநாமஹமாகதோ ऽஸ்மி ஹவிர்கந்தைர் தர்ஶிதாம் யஜ்ஞபூமிம் தூமாபாங்கம் பரிக்ரு'ஹ்ய ப்ரதீதாம்
அவர்கள் உங்கள் யாக இடத்தை எனக்கு காட்டினார்கள்; அதை நான் பார்த்து வந்தேன். ஹவிசின் வாசனையாலும், புகை மேலே எழும் காட்சியாலும் அந்த யாக இடத்தை உணர்ந்தேன்.
யதா வஸந்நந்தநே காமரூபே ஸம்வத்ஸராணாமயுதம் ஶதாநாம் கிம்காரணம் கார்தயுகப்ரதாந ஹித்வா தத்வை வஸுதாம் அந்வபத்யஃ
நந்தன வனத்தில் விருப்பமான உருவம் எடுத்து, நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தபோது, கிருதயுகத்தில் முதன்மை பெற்ற நீ அந்த இடத்தை விட்டுவிட்டு பூமிக்கு ஏன் வந்தாய்?
ஜ்ஞாதிஃ ஸுஹ்ரு'த்ஸ்வஜநோ யோ யதேஹ க்ஷீணே வித்தே த்யஜ்யதே மாநவைர்ஹி ததா ஸ்வர்கே க்ஷீணபுண்யம் மநுஷ்யம் த்யஜந்தி ஸத்யஃ கேசரா தேவஸம்காஃ
இந்த உலகில் ஒருவருக்கு செல்வம் குறைந்துவிட்டால், உறவினரும் நண்பர்களும் அவரை விட்டுவிடுகிறார்கள். அதுபோலவே, விண்ணுலகில் புண்ணியம் தீர்ந்தவுடன் தேவதைகள் அந்த மனிதனை உடனே விட்டு விலகிச் செல்கிறார்கள்.
கதம் தஸ்மிந்க்ஷீணபுண்யா பவந்தி ஸம்முஹ்யதே மே ऽத்ர மநோ ऽதிமாத்ரம் கிம்விஶிஷ்டாஃ கஸ்ய தாமோபயாந்தி தத்வை ப்ரூஹி க்ஷேத்ரவித்த்வம் மதோ மே
அங்கே புண்ணியம் எப்படி குறைகிறது? இதைப் பற்றி என் மனம் மிகுந்த குழப்பத்தில் உள்ளது. யார் சிறப்புடையவர்? அவர்கள் எவரது இடத்திற்கு செல்கிறார்கள்? நீ எல்லாம் அறிந்தவன் என்று நினைக்கும் நான், இதை விளக்கிச் சொல்.
இமம் பௌமம் நரகம் தே பதந்தி லாலப்யமாநா நரதேவ ஸர்வே தே கங்ககோமாயுபலாஶநார்தம் க்ஷிதௌ விவ்ரு'த்திம் பஹுதா ப்ரயாந்தி
மன்னனே, அவர்கள் இந்த பூமியில் உள்ள நரகத்தில் விழுந்து, அழுது வாடுகிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரும், கழிவுகளுக்காகக் காகங்கள், நரி போன்ற விலங்குகளுக்காக, பல விதமாக பூமியில் அதிகரிக்கின்றனர்.
தஸ்மாதேவம் வர்ஜநீயம் நரேந்த்ர துஷ்டம் லோகே கர்ஹணீயம் ச கர்ம ஆக்யாதம் தே பார்திவ ஸர்வமேதத் பூயஶ்சேதாநீம் வத கிம் தே வதாமி
எனவே, மன்னனே, இந்த உலகில் குற்றமானதும் பழிக்கத்தக்கதுமான செயல்களை தவிர்க்க வேண்டும். இதை எல்லாம் உனக்கு விளக்கிக் கூறினேன். இன்னும் கேட்க விரும்பினால், என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று கூறு.
யதா து தாம்ஸ் தே விதுதந்தே வயாம்ஸி ததா க்ரு'த்ராஃ ஶிதிகண்டாஃ பதம்காஃ கதம் பவந்தி கதமாபவந்தி த்வத்தோ பௌமம் நரகமஹம் ஶ்ரு'ணோமி
பறவைகள், கழுகுகள், ஆந்தைகள், பூச்சிகள் இவர்களைத் தாக்கும் போது அது எப்படி நடக்கிறது? அவர்கள் எப்படி இப்படியாகிறார்கள்? இந்த பூமி நரகத்தைப் பற்றி உன்னிடமிருந்து நான் கேட்கிறேன்.
ஊர்த்வம் தேஹாத்கர்மணோ ஜ்ரு'ம்பமாணாத் வ்யக்தம் ப்ரு'திவ்யாம் அநுஸம்சரந்தி இமம் பௌமம் நரகம் தே பதந்தி நாவேக்ஷந்தே வர்ஷபூகாநநேகாந்
உடலைவிட்டு பாவப்பலன்கள் வெளிப்படும் போது, அவர்கள் பூமியில் தெளிவாகச் சுற்றித் திரிகிறார்கள். அவர்கள் இந்த பூமி நரகத்தில் விழுந்து, எண்ணற்ற ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டதென்றும் உணரமாட்டார்கள்.
ஷஷ்டிம் ஸஹஸ்ராணி பதந்தி வ்யோம்நி ததாஶீதிம் சைவ து வத்ஸராணாம் தாந்வை நுதந்தே ப்ரபதந்தஃ ப்ரயாதாந் பீமா பௌமா ராக்ஷஸாஸ் தீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ராஃ
அவர்கள் அறுபது ஆயிரம் பேர் விண்ணில் விழுகிறார்கள்; அதுபோல எண்பது ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிகிறது. விழும் அவர்கள் பயங்கரமான, கூரிய பற்கள் கொண்ட பூமி ராட்சதர்களால் விரட்டப்படுகிறார்கள்.
யதேதாம்ஸ்தே ஸம்பததஸ்துதந்தி பீமா பௌமா ராக்ஷஸாஸ்தீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ராஃ கதம் பவந்தி கதமாபவந்தி கதம்பூதா கர்பபூதா பவந்தி
அந்த பயங்கரமான, கூரிய பற்கள் கொண்ட பூமி ராட்சதர்கள் விழும் அவர்களைத் தாக்கும்போது, அது எப்படி நடக்கிறது? அவர்கள் எப்படி இப்படியாகிறார்கள்? அவர்கள் நிலை என்ன? அவர்கள் எப்போது கருவாகிறார்கள்?