யஃ ஸமுத்பதிதம் க்ரோதம் அக்ரோதநே நியச்சதி தேவயாநி விஜாநீஹி தேந ஸர்வமிதம் ஜிதம்
தேவயானி, எழும் கோபத்தை அமைதியால் அடக்குகிறவன், இந்த உலகில் எல்லாவற்றையும் வெல்லுகிறான் என்பதை அறிந்துகொள்.
யஃ ஸமுத்பதிதம் கோபம் க்ஷமயைவ நிரஸ்யதி யதோரகஸ்த்வசம் ஜீர்ணாம் ஸ வை புருஷ உச்யதே
எழும் கோபத்தை பொறுமையால் நீக்குகிறவன், பாம்பு பழைய தோலை விட்டுவிடுவது போல, உண்மையில் மனிதன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
யஸ்து பாவயதே தர்மம் யோ ऽதிமாத்ரம் திதிக்ஷதி யஶ்ச தப்தோ ந தபதி ப்ரு'ஶம் ஸோ ऽர்தஸ்ய பாஜநம்
யார் தர்மத்தை மனதில் வைத்து நினைக்கிறார், அளவுக்கு மீறி சகிப்புத் தன்மை காட்டுகிறார், துன்பம் வந்தாலும் அதில் அதிகமாக வருந்தாமல் இருப்பவர், அவரே செல்வத்திற்கு உரிய பாத்திரம் ஆவர்.
யோ யஜேதஶ்வமேதேந மாஸி மாஸி ஶதம் ஸமாஃ யஸ்து குப்யேந்ந ஸர்வஸ்ய தயோரக்ரோதநோ வரஃ
ஒருவர் ஆண்டுதோறும் நூறு அசுவமேத யாகம் செய்து வந்தாலும், இன்னொருவர் ஒருபோதும் யார்மேலும் கோபப்படாமல் இருப்பாரானால், கோபமில்லாதவரே இந்த இருவரில் சிறந்தவர்.
யே குமாராஃ குமார்யஶ்ச வைரம் குர்யுரசேதஸஃ நைதத்ப்ராஜ்ஞஸ்து குர்வீத விதுஸ்தே ந பலாபலம்
அறிவில்லாத சிறுவர்கள், சிறுமிகள் பகைமை கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் அறிவுள்ளவர் அப்படிச் செய்யக்கூடாது, ஏனெனில் அவர்கள் பலவீனமும், வலிமையும் அறிந்தவர்கள்.
வேதாஹம் தாத பாலாபி கார்யாணாம் து கதாகதம் க்ரோதே சைவாதிவாதே வா கார்யஸ்யாபி பலாபலே
அப்பா, நான் சிறுவயதிலிருந்தே செயல்களின் விளைவுகளையும், கோபத்திலும், அதிகமான பேச்சிலும் செயலின் பலமும் பலவீனமும் அறிந்திருக்கிறேன்.
ஶிஷ்யஸ்யாஶிஷ்யவ்ரு'த்தம் ஹி ந க்ஷந்தவ்யம் புபூஷுணா அஸத்ஸம்கீர்ணவ்ரு'த்தேஷு வாஸோ மம ந ரோசதே
ஒரு சீடன் ஒழுக்கமில்லாமல் நடந்தால், நல்லதை நாடுபவர் அதை பொறுத்துக்கொள்ளக் கூடாது; தவறான பழக்கமுள்ளவர்களோடு வாழ்வதிலும் எனக்கு விருப்பமில்லை.
பும்ஸோ யே நாபிநந்தந்தி வ்ரு'த்தேநாபிஜநேந ச ந தேஷு நிவஸேத்ப்ராஜ்ஞஃ ஶ்ரேயோர்தீ பாபபுத்திஷு
ஒருவரை அவருடைய நல்ல நடத்தை அல்லது குடும்பத்தை மதிக்காதவர்களிடம், அறிவுள்ள நல்லதை நாடுபவர் வாழக்கூடாது; தீய எண்ணம் கொண்டவர்களோடு இருப்பது உகந்ததல்ல.
யே நைநமபிஜாநந்தி வ்ரு'த்தேநாபிஜநேந ச தேஷு ஸாதுஷு வஸ்தவ்யம் ஸ வாஸஃ ஶ்ரேஷ்ட உச்யதே
ஒருவரை நல்ல நடத்தை மற்றும் குடும்பத்தால் மதிக்கும் நல்லவர்களிடையே வாழ வேண்டும்; அப்படிப்பட்ட இடமே சிறந்த வாசஸ்தலம் என்று கூறப்படுகிறது.
தந்மே மத்நாதி ஹ்ரு'தயம் அக்நிகல்பமிவாரணம் வாக்துருக்தம் மஹாகோரம் துஹிதுர்வ்ரு'ஷபர்வணஃ
விருஷபர்வனின் மகள் கூறிய கடுமையான, பயங்கரமான வார்த்தைகள் எனது இதயத்தை மரத்தில் தீ பிடிப்பதைப் போல் எரிக்கின்றன.
ந ஹ்ய் அதோ துஷ்கரம் மந்யே தாத லோகேஷ்வபி த்ரிஷு யஃ ஸபத்நஶ்ரியம் தீப்தாம் ஹீநஶ்ரீஃ பர்யுபாஸதே
மூன்று உலகங்களிலும், ஒருவரால் செய்ய முடியாத மிகக் கடினமானது, செல்வம் இல்லாதவன், பகைவரின் பிரகாசமான செல்வத்தைப் பணிந்து வாழ்வதே என்று நான் நினைக்கிறேன்.
ததஃ காவ்யோ ப்ரு'குஶ்ரேஷ்டஃ ஸமந்யுருபகம்ய ஹ வ்ரு'ஷபர்வாணம் ஆஸீநம் இத்யுவாசாவிசாரயந்
அப்போது ப்ருகு குலத்தில் சிறந்தவன் காவ்யர், மனதில் கோபம் கொண்டு, விருஷபர்வன் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு சென்று, சிந்தித்து அவனை நோக்கி பேசினார்.
நாதர்மஶ்சரிதோ ராஜந் ஸத்யஃ பலதி கௌர் இவ ஶநைராவர்த்யமாநஸ்து மூலாந்யபி நிக்ரு'ந்ததி
அரசே, அநியாயம் செய்தால் அது உடனே விளைவு தராது; பசு பாலைத் தரும் போல் அல்ல, ஆனால் மெதுவாக அது வேரை வெட்டும்.
யதி நாத்மநி புத்ரேஷு ந சேத்பஶ்யதி நப்த்ரு'ஷு பாபமாசரிதம் கர்ம த்ரிவர்கமதிவர்ததே
ஒருவர் தன் மீது, தன் மகன்களில், அல்லது பேரன்களில் செய்த பாவத்தை காணவில்லை என்றால், அந்தக் குற்றம் வாழ்க்கையின் மூன்று குறிக்கோள்களையும் மீறிவிடும்.
பலத்யேவம் த்ருவம் பாபம் குருபுக்தமிவோதரே யதா காதயஸே விப்ரம் கசமாங்கிரஸம் ததா
பாவம் நிச்சயம் விளைவு தரும், ஆசிரியர் உண்ணிய உணவு வயிற்றில் செல்வதைப் போல; நீ ஆங்கிலரசின் மகன் கச்சனை கொன்றபோது அதுபோலவே நடந்தது.
அபாபஶீலம் தர்மஜ்ஞம் ஶுஶ்ரூஷும் மத்க்ரு'ஹே ரதம் வதாதநர்ஹதஸ்தஸ்ய வதாச்ச துஹிதுர்மம
அவனுக்கு எந்தத் தவறும் இல்லை, தர்மத்தை அறிந்தவன், சேவை செய்ய விரும்பியவன், என் வீட்டில் அன்புடன் இருந்தவன்—அவனுக்கு மரணம் உரியதல்ல; என் மகளும் அப்படியே, அவளையும் கொன்றது தவறு.
வ்ரு'ஷபர்வந்நிபோத த்வம் த்யக்ஷ்யாமி த்வாம் ஸபாந்தவம் ஸ்தாதும் த்வத்விஷயே ராஜந் ந ஶக்நோமி த்வயா ஸஹ
விருஷபர்வனே, இதை அறிந்து கொள்: நான் உன்னையும் உன் உறவினர்களையும் விட்டு விலகப்போகிறேன். உன் நாட்டில் நான் இனி இருக்க முடியாது, உன்னுடன் சேர்ந்து வாழவும் முடியாது.
அத்யைவமபிஜாநாமி தைத்யம் மித்யாப்ரலாபிநம் யதஸ்த்வமாத்மநோதீர்ணாம் துஹிதாம் கிமுபேக்ஷஸே
இன்று தான் நான் அசுரன் பொய் பேசுகிறவன் என்பதை உணர்கிறேன்; ஏனெனில், நீ உன் மகள் துன்பப்படுகிறாளென்று அறிந்தும் அவளை கவனிக்கவில்லை.
நாவத்யம் ந ம்ரு'ஷாவாதம் த்வயி ஜாநாமி பார்கவ த்வயி ஸத்யம் ச தர்மஶ்ச தத்ப்ரஸீதது மாம் பவாந்
பார்கவர், உன்னிடம் நான் குற்றம் அல்லது பொய் எதுவும் காணவில்லை; உன்னிடம் சத்தியமும் தர்மமும் இருக்கின்றன—நீ எனக்கு தயை காட்ட வேண்டும்.
அத்யாஸ்மாநபஹாய த்வம் இதோ யாஸ்யஸி பார்கவ ஸமுத்ரம் ஸம்ப்ரவேக்ஷ்யாமி நாந்யதஸ்தி பராயணம்
பார்கவர், இன்று நீ எங்களை விட்டு இங்கிருந்து போனால், நான் கடலில் சென்று மூழ்கிக்கொள்வேன்; எனக்கு வேறு எந்த இடமும் புகலிடம் இல்லை.
ஸமுத்ரம் ப்ரவிஶத்வம் வோ திஶோ வா வ்ரஜதாஸுராஃ துஹிதுர்நாப்ரியம் ஸோடும் ஶக்தோ ऽஹம் தயிதா ஹி மே
அசுரர்களே, நீங்கள் கடலில் புகுந்து விடுங்கள், அல்லது வேறு திசைகளுக்கு போங்கள்; என் மகளுக்காக ஏதேனும் துன்பம் ஏற்படுவதை நான் சகிக்க முடியாது, ஏனெனில் அவள் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவள்.
ப்ரஸாத்யதாம் தேவயாநீ ஜீவிதம் யத்ர மே ஸ்திதம் யோகக்ஷேமகரஸ்தே ऽஹம் இந்த்ரஸ்யேவ ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ
என் உயிரும் வாழ்வும் தேவயானியில்தான் இருக்கிறது; அவளுக்காக நான் எல்லாவற்றையும் செய்வேன், இந்திரனுக்காக ப்ருஹஸ்பதி செய்வது போல.
யத்கிம்சித் அஸுரேந்த்ராணாம் வித்யதே வஸு பார்கவ புவி ஹஸ்திரதாஶ்வம் வா தஸ்ய த்வம் மம சேஶ்வரஃ
பூமியில் அசுரர்களின் எல்லா செல்வமும்—யானை, ரதம், குதிரை என எதுவாக இருந்தாலும்—பார்கவா, அதற்கும் நீயும் நானும் உரிமையாளர்கள்.
யத்கிம்சித் அஸ்தி த்ரவிணம் தைத்யேந்த்ராணாம் மஹாஸுர தஸ்யேஶ்வரோ ऽஸ்மி யத்யேதத் தேவயாநீ ப்ரஸாத்யதாம்
தெய்தியர்களின் எல்லா பொருளும் எனக்கு சொந்தம்; தேவயானி மகிழ்ச்சி அடைய வேண்டும் என்றால், எதையும் நான் தருவேன்.
ததஸ்து த்வரிதஃ ஶுக்ரஸ் தேந ராஜ்ஞா ஸமம் யயௌ உவாச சைநாம் ஸுபகே ப்ரதிபந்நம் வசஸ்தவ
அப்போது சுக்ரன் விரைவாக அந்த அரசனுடன் சென்று, 'அழகியவளே, நீ கேட்டது ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது' என்று அவளிடம் சொன்னான்.
யதி த்வமீஶ்வரஸ்தாத ராஜ்ஞோ வித்தஸ்ய பார்கவ நாபிஜாநாமி தத்தே ऽஹம் ராஜா வதது மாம் ஸ்வயம்
பார்கவா, நீ அரசனின் செல்வத்திற்கு உரிமையாளர் என்றால், அதை நான் அறியவில்லை; அதை அரசன் தான் எனக்கு நேரில் சொல்லட்டும்.
யம் காமமபிஜாநாஸி தேவயாநி ஶுசிஸ்மிதே தத்தே ऽஹம் ஸம்ப்ரதாஸ்யாமி யத்யபி ஸ்யாத்ஸுதுர்லபம்
புனிதமான புன்னகையுடன் கூடிய தேவயானியே, நீ என்னை ஏதேனும் விரும்பினால்—even அது மிகவும் கடினமானதாக இருந்தாலும்—நான் அதை உனக்கு தருவேன்.
தாஸீம் கந்யாஸஹஸ்ரேண ஶர்மிஷ்டாமபிகாமயே அநுயாஸ்யதி மாம் தத்ர யத்ர தாஸ்யதி மே பிதா
ஆயிரம் வேலைப்பெண்களுடன் சர்மிஷ்டையை என் அடிமையாக விரும்புகிறேன்; என் தந்தை என்னை எங்கு அனுப்பினாலும், அவள் என்னுடன் வர வேண்டும்.
உத்திஷ்ட தாத்ரி கச்ச த்வம் ஶர்மிஷ்டாம் ஶீக்ரமாநய யம் ச காமயதே காமம் தேவயாநீ கரோது தம்
ஓ தாயி, எழுந்து போய் சர்மிஷ்டையை விரைவாக கொண்டு வா; தேவயானி விரும்பும் அனைத்தையும் அவள் செய்யட்டும்.
ததோ தாத்ரீ தத்ர கத்வா ஶர்மிஷ்டாம் இதமப்ரவீத் உத்திஷ்ட பத்ரே ஶர்மிஷ்டே ஜ்ஞாதீநாம் ஸுகமாவஹ
பின்னர் அந்த தாயி அங்கு சென்று சர்மிஷ்டையிடம், 'ஓ நல்லவளே, எழுந்து உன் உறவினர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளி' என்று சொன்னாள்.