மத்ஸ்யபுராணம்

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयम् उदीरयेत्

நாராயணனை வணங்கி, மனிதர்களில் சிறந்த நரனை வணங்கி, சரஸ்வதி தேவியை வணங்கி, பிறகு ஜெயம் உரைக்க வேண்டும்.

अजो ऽपि यः क्रियायोगान् नारायण इति स्मृतः त्रिगुणाय त्रिवेदाय नमस् तस्मै स्वयम्भुवे

பிறவியில்லாதவராக இருந்தும், தன் செயல்களால் நாராயணன் என அறியப்படுபவனுக்கும், மூன்று குணங்களும், மூன்று வேதங்களும் உடைய தானாக தோன்றியவருக்கும் வணக்கம்.

सूतमेकाग्रमासीनं नैमिषारण्यवासिनः मुनयो दीर्घसत्त्रान्ते पप्रच्छुर् दीर्घसंहिताम्

நைமிசாரண்ய வனத்தில் வாழும் முனிவர்கள், தங்கள் நீண்ட யாகம் முடிந்தபோது, ஒருமனதாக அமர்ந்திருந்த சூதரிடம் பெரிய புராணங்களை கேட்டனர்.

प्रवृत्तासु पुराणीषु धर्म्यासु ललितासु च कथासु शौनकाद्यास् तु अभिनन्द्य मुहुर्मुहुः

பழைய, தர்மமான, இனிமையான கதைகள் சொல்லப்படும்போது, சௌனகன் முதலியோர் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ச்சியுடன் பாராட்டினர்.

कथितानि पुराणानि यान्यस्माकं त्वयानघ तान्येवामृतकल्पानि श्रोतुम् इच्छामहे पुनः

அகில குற்றமில்லாதவரே, நீ சொன்ன அந்தப் பழமையான கதைகள் அமிர்தம் போல் இனிமை தருகின்றன; அவற்றை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறோம்.

कथं ससर्ज भगवंल् लोकनाथश्चराचरम् कस्माच्च भगवान् विष्णुर् मत्स्यरूपत्वम् आश्रितः

உலகங்களின் ஆண்டவன் எவ்வாறு நிலையும் அசையும் உயிர்களை படைத்தான்? எதற்காக பகவான் விஷ்ணு மீன் உருவம் எடுத்தான்?

भैरवत्वं भवस्यापि पुरारित्वं च केन हि कस्य हेतोः कपालित्वं जगाम वृषभध्वजः

எந்த காரணத்தால் பவன் பயங்கரமானவனாகவும், நகரங்களை அழிப்பவனாகவும், காளை கொடியைத் தாங்குபவன் தலையைச் சுமப்பவனாகவும் ஆனான்?

सर्वम् एतत् समाचक्ष्व सूत विस्तरशः क्रमात् त्वद्वाक्येनामृतस्येव न तृप्तिरिह जायते

சூதா, இவை அனைத்தையும் விரிவாகவும் ஒழுங்காகவும் எங்களுக்குச் சொல்; உன் வார்த்தைகள் அமிர்தம் போல், எங்களுக்கு ஒருபோதும் திருப்தி வருவதில்லை.

पुण्यं पवित्रम् आयुष्यम् इदानीं शृणुत द्विजाः मात्स्यं पुराणमखिलं यज्जगाद गदाधरः

இப்போது, இருமுறை பிறந்தவர்களே, புண்ணியமும் தூய்மையும் ஆயுளும் தரும், கடாகரன் சொன்ன மாட்சிய புராணத்தை முழுமையாகக் கேளுங்கள்.

पुरा राजा मनुर् नाम चीर्णवान् विपुलं तपः पुत्रे राज्यं समारोप्य क्षमावान् रविनन्दनः

பண்டைக்காலத்தில், மனு என்ற அரசன், பெரிய தவம் செய்தவன், தனது மகனிடம் ராஜ்யத்தை ஒப்படைத்து, சூரிய குலத்தில் பிறந்தவன் பொறுமையுடன் இருந்தான்.

मलयस्यैकदेशे तु सर्वात्मगुणसंयुतः समदुःखसुखो वीरः प्राप्तवान् योगम् उत्तमम्

மலய மலைப்பகுதியின் ஒரு இடத்தில், எல்லா நல்ல குணங்களும் உடைய வீரன், சுகமும் துயரமும் சமமாக ஏற்றுக்கொண்டு, உயர்ந்த யோகத்தை அடைந்தான்.

बभूव वरदश् चास्य वर्षायुतशते गते वरं वृणीष्व प्रोवाच प्रीतः स कमलासनः

பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின், தாமரை மீது அமர்ந்தவன் மகிழ்ச்சியுடன், 'ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு' என்று சொன்னான்.

एवमुक्तो ऽब्रवीद् राजा प्रणम्य स पितामहम् एकम् एवाहम् इच्छामि त्वत्तो वरमनुत्तमम्

அப்படிச் சொன்னபோது, அரசன் பிதாமகரை வணங்கி, 'உன்னிடமிருந்து ஒரு மிகச் சிறந்த வரம் மட்டும் வேண்டுகிறேன்' என்றான்.

भूतग्रामस्य सर्वस्य स्थावरस्य चरस्य च भवेयं रक्षणायालं प्रलये समुपस्थिते

நிலையாகவும் அசைவாகவும் உள்ள எல்லா உயிர்களையும், மகாபிரளயம் வந்தபோது காப்பாற்றும் சக்தி எனக்கு கிடைக்க வேண்டும்.

एवमस्त्विति विश्वात्मा तत्रैवान्तरधीयत पुष्पवृष्टिः सुमहती खात्पपात सुरार्पिता

'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று உலகுக்கு ஆத்மாவாகியவன் சொன்னதும், உடனே அங்கு மறைந்தான்; வானிலிருந்து தேவர்கள் தூவிய மலர் மழை பெரிதாக விழுந்தது.

कदाचिदाश्रमे तस्य कुर्वतः पितृतर्पणम् पपात पाण्योर् उपरि शफरी जलसंयुता

ஒரு நாள் அவன் தன் ஆசிரமத்தில் பித்ரு தர்ப்பணம் செய்யும்போது, தண்ணீருடன் கூடிய ஒரு சிறிய மீன் அவன் கைகளில் விழுந்தது.

दृष्ट्वा तच्छफरीरूपं स दयालुर्महीपतिः रक्षणायाकरोद्यत्नं स तस्मिन्करकोदरे

அந்த மீன் வடிவத்தைப் பார்த்த அரசன், இரக்கமுடன் அதை காப்பாற்ற முயன்று, தன் கையிலுள்ள பள்ளத்தில் வைத்தான்.

अहोरात्रेण चैकेन षोडशाङ्गुलविस्तृतः सो ऽभवन्मत्स्यरूपेण पाहि पाहीति चाब्रवीत्

ஒரே ஒரு பகலும் இரவும் கடந்தவுடன், அந்த மீன் பதினாறு விரல் அகலமாக வளர்ந்தது. அது, "என்னை காப்பாற்று, காப்பாற்று!" என்று அழைத்தது.

स तमादाय मणिके प्राक्षिपज्जलचारिणम् तत्रापि चैकरात्रेण हस्तत्रयम् अवर्धत

அவன் அந்த நீரிலுள்ள உயிரினத்தை ஒரு சிறிய பானையில் வைத்து வளர்த்தான். அங்கேயும், ஒரே இரவில், அது மூன்று கையளவு வளர்ந்தது.

पुनः प्राहार्तनादेन सहस्रकिरणात्मजम् स मत्स्यः पाहि पाहीति त्वामहं शरणं गतः

மீண்டும், அந்த மீன் துயரத்துடன், ஆயிரம் கதிரோன் மகனை நோக்கி, "காப்பாற்று, காப்பாற்று! நான் உன்னையே அடைக்கலம் அடைந்தேன்" என்று கூறியது.

ततः स कूपे तं मत्स्यं प्राहिणोद् रविनन्दनः यदा न माति तत्रापि कूपे मत्स्यः सरोवरे

பின்னர், சூரிய குலத்தவன் அந்த மீனை ஒரு கிணற்றில் விடுத்தான். அங்கேயும் அது பொருந்தவில்லை; ஆகவே, அந்த மீனை ஒரு ஏரியில் வைத்தான்.

क्षिप्तो ऽसौ पृथुतामागात् पुनर् योजनसंमिताम् तत्राप्याह पुनर् दीनः पाहि पाहि नृपोत्तम

அங்கேயும் அந்த மீன் பரந்து, ஒரு யோஜனை அளவு பெரியதாக ஆனது. மீண்டும் துயரத்துடன், "காப்பாற்று, காப்பாற்று, அரசர்களில் சிறந்தவரே!" என்று கூறியது.

ततः स मनुना क्षिप्तो गङ्गायामप्यवर्धत यदा तदा समुद्रे तं प्राक्षिपन्मेदिनीपतिः

பின்னர், மனு அந்த மீனை கங்கை நதியில் விட்டார்; அங்கேயும் அது வளர்ந்தது. அப்போது, பூமியின் அதிபதி, அந்த மீனை கடலில் விடுத்தார்.

यदा समुद्रमखिलं व्याप्यासौ समुपस्थितः तदा प्राह मनुर्भीतः को ऽपि त्वमसुरेश्वरः

அந்த மீன் முழு கடலையும் நிரப்பி அங்கே தோன்றியபோது, மனு பயந்து, "நீ யார், அசுரர்களின் ஆண்டவரே?" என்று கேட்டார்.

अथवा वासुदेवस्त्वम् अन्य ईदृक्कथं भवेत् योजनायुतविंशत्या कस्य तुल्यं भवेद्वपुः

அல்லது, நீ வாசுதேவன் தானோ? வேறு யார் இப்படியிருப்பார்? இருபதாயிரம் யோஜனை அளவு உடலை யாருக்கு உண்டு?

ज्ञातस्त्वं मत्स्यरूपेण मां खेदयसि केशव हृषीकेश जगन्नाथ जगद्धाम नमो ऽस्तु ते

நான் உன்னை அறிந்துவிட்டேன், கேசவா; நீ மீனாகி என்னை சோதிக்கிறாய். ஹரிஷிகேசா, உலகத்தின் ஆண்டவரே, உலகத்தின் ஆதாரமே, உமக்கு வணக்கம்.

एवमुक्तः स भगवान् मत्स्यरूपी जनार्दनः साधु साध्विति चोवाच सम्यग्ज्ञातस् त्वयानघ

இவ்வாறு கேட்டபோது, மீனாக தோன்றிய பகவான் ஜனார்த்தனன், "நன்றாக செய்தாய், நன்றாக செய்தாய்! பாவமில்லாதவனே, நீ உண்மையில் என்னை அறிந்தாய்" என்று சொன்னார்.

अचिरेणैव कालेन मेदिनी मेदिनीपते भविष्यति जले मग्ना सशैलवनकानना

அரசே, மிக விரைவில் இந்த பூமி, அதன் மலைகளும் காடுகளும் உடன், நீரில் முழுகும்.

नौर् इयं सर्वदेवानां निकायेन विनिर्मिता महाजीवनिकायस्य रक्षणार्थं महीपते

இந்தப் படகு எல்லா தேவர்களும் சேர்ந்து உருவாக்கியது, அரசே, அனைத்து உயிரினங்களையும் காப்பாற்றுவதற்காக.