மத்ஸ்யபுராணம்

அஷ்டகா மற்றும் யயாதி ஆகியோர் இடையே நடந்த உரையாடலில், யயாதி முதலில் சொன்னார்: “நான் வயதில் உன்னைவிட மூத்தவன் என்பதால், உனக்கு வணக்கம் செலுத்தவில்லை. இருமுறை பிறந்தவர்களில் (த்விஜர்) அறிவிலும், தவத்திலும், பிறப்பிலும் யார் மூத்தவரோ, அவரே மதிக்கப்பட வேண்டும். நீ சொன்னாய், ‘நான் வயதில் மூத்தவன்’ என்று, அரசே, ஆனால் அறிவிலும் தவத்திலும் முன்னேறியவரே உண்மையில் மதிப்பை பெறுகிறான். தர்மத்திற்கு எதிராக நடப்பது பாவம் என்று சொல்கிறார்கள்; அந்த வழியில் செல்லுபவர்கள் தீய உலகில் வீழ்வார்கள். நல்லவர்கள், கெட்டவர்களைப் பின்பற்ற மாட்டார்கள்; நீ சொன்னது அவர்களின் இயல்புக்கு எதிராக இருந்தது. எனக்கு மிகுந்த செல்வம் இருந்தது; ஆனால் முயற்சி செய்து, இத்தகைய நிலையை அடைந்தேன். தன்னை முன்னேற்றிக்கொள்ள உறுதியுடன் செயல்படும் ஒருவன் தான் உணர்கிறான்; அறிவாளிகள் அந்த வழியையே பின்பற்றுகிறார்கள். இவ்வுலகில் பலவிதமான உயிரினங்கள் உள்ளன; அவை அனைத்தும் விதியின் கட்டுப்பாட்டிலேயே உள்ளன. அவர்களது செயல் வலிமை குறைந்து, எதுவாக வழங்கப்பட்டதோ அதையே அடைகிறார்கள். அறிவுடையவன், விதி வலிமையானது என்று புரிந்து, மனதில் கலக்கம் கொள்ளக்கூடாது. இன்பம், துன்பம் என்பவை உயிரினம் அனுபவிப்பது விதியினாலேயே; தனக்கு இருக்கும் வலிமையினால் அல்ல. ஆகவே, விதி வலிமையானது என்று எண்ணி, ஒருவர் துன்பத்தில் வருத்தம் கொள்ளவும், இன்பத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடையவும் கூடாது. துன்பத்தில் வருத்தமில்லாமல், இன்பத்தில் மகிழ்ச்சியில்லாமல், எப்போதும் சமமான மனதுடன் இருக்க வேண்டும்; விதி வலிமையானது என்று எண்ணி, எப்போதும் கலக்கம் கொள்ளவோ, மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடையவோ வேண்டாம். அஷ்டகா, எனக்கு பயம் வந்தாலும், நான் கலங்குவதில்லை; எனது மனதில் துன்பம் எழுவதில்லை. உலகில் படைத்தவனாகிய பிரம்மா எனக்காக என்ன வகுத்தாரோ, அதையே அடைவேன் என்று நான் சிந்திக்கிறேன். வியர்வை மூலம் பிறந்தவர்கள், முட்டையிலிருந்து பிறந்தவர்கள், முளைகளில் தோன்றுபவர்கள், பாம்புகள், புழுக்கள், மீன்கள், கற்கள், புல், மரங்கள்—இவர்கள் அனைவரும், தங்களுக்குரிய காலம் முடிந்தவுடன், தங்கள் இயல்புக்கு திரும்புகிறார்கள். அஷ்டகா, இன்பமும் துன்பமும் நிலையற்றவை என்பதை அறிந்து, நான் ஏன் வருந்த வேண்டும்? நான் என்ன செய்ய முடியும்? அல்லது செய்த பிறகும் துன்பம் வராமல் இருக்க முடியுமா? ஆகவே, எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து, துன்பத்தைத் தவிர்க்கிறேன். இவ்வாறு யயாதி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அஷ்டகா மீண்டும் கேட்டான்: “தாத்தா, எல்லா குணங்களும் கொண்டவரே, சொன்னீர், சொர்க்கத்தில் நீ எப்படி வாழ்ந்தாய் என்பதை உண்மையாகக் கூறுங்கள்.” “மன்னர்களில் தலைவனே, நீ அனுபவித்த எல்லா முக்கியமான உலகங்களையும், எப்போது, எவ்வாறு அனுபவித்தாய் என்பதை விரிவாகக் கூறுங்கள்; நீ தர்மத்தை அறிவதாக நான் மதிக்கிறேன்.” யயாதி பதில் கூறினார்: “இங்கே நான் சக்கரவர்த்தி ஆனேன்; பின்னர் சிறந்த உலகங்களை அடைந்து, ஆயிரம் ஆண்டுகள் அங்கே வாழ்ந்தேன்; அதன் பிறகு, இன்னும் உயர்ந்த உலகங்களை அடைந்தேன். பின்னர், ஒரு ஆயிரம் வாயில்கள் கொண்ட, நூறு யோஜனை பரப்பளவில் விரிந்த, அழகான புருஹூத நகரில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன்; அதன் பின், இன்னும் உயர்ந்த உலகங்களுக்கு சென்றேன். பிறகு, தேவாதிபதியின் அழியாத தெய்வீக உலகை அடைந்தேன்; அதுவும் உலகத்தின் அதிபதிக்கு கூட எட்ட முடியாதது; அங்கே ஆயிரம் ஆண்டுகள் தங்கினேன்; அதன் பின், இன்னும் உயர்ந்த உலகங்களை அடைந்தேன். அங்கே, தேவர்களின் தேவன் வசிக்கும் இடத்தில், எல்லா உலகங்களையும் வென்று, தேவர்களால் மதிக்கப்பட்டு, பெருமை, வலிமை ஆகியவற்றில் சமமானவனாக வாழ்ந்தேன். அதேபோல், நந்தன வனத்தில், விருப்பமான ரூபங்களை எடுத்துக் கொண்டு, ஒரு லட்சம் ஆண்டுகள், அப்சரஸ்களுடன் உலாவி, மணமுள்ள காற்றில் மகிழ்ந்து, மலர்ந்த அழகிய மரங்களை பார்த்து மகிழ்ந்தேன். அங்கே, தேவர்களின் இன்பங்களில் பற்று கொண்டு நீண்ட காலம் இருந்தபோது, கடுமையான ஒரு தூதர், என் அருகில் வந்து, மூன்று முறையும், ‘அழிந்து விடு!’ என்று உரக்க கூவி அறிவித்தான். இதுவரை எனக்குத் தெரிந்தது இத்தனையே, அரசே. பின்னர், நந்தன வனத்திலிருந்து வீழ்ந்தேன்; என் புண்ணியம் தீர்ந்துவிட்டது. அப்போது, வானில் தேவர்கள் என் மீது இரக்கத்துடன், துயரத்துடன் உரையாடும் குரலைக் கேட்டேன். அப்படியே, புகழோடு புண்ணியமான காரியங்களைச் செய்த யயாதி புண்ணியம் தீர்ந்ததால் திடீரென்று கீழே விழுந்தான். விழும் போது, ‘நல்லவர்களில் ஒருவனாகிய நான் எப்படி கீழே விழுகிறேன்?’ என்று கேட்டேன். அவர்கள் எனக்கு உன் யாகவேலியைச் சொன்னார்கள்; அதைக் கண்டு, ஹவிஸ் புகையினால், அதன் வாசனையினால், இங்கே வந்தேன்.” அஷ்டகா மீண்டும் கேட்டான்: “நந்தன வனத்தில் விருப்பமான ரூபங்களை எடுத்துக் கொண்டு, ஒரு லட்சம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்த பின், உன்னிடம் புண்ணியம் தீர்ந்துவிட்டது. ஏன் அந்த சொர்க்கத்தை விட்டு பூமிக்கு வந்தாய்?” யயாதி பதில் சொன்னார்: “பூமியில் செல்வம் தீர்ந்தவுடன், உறவினர்கள், நண்பர்கள், சொந்தக்காரர்கள் ஒருவரை விட்டுவிடுகிறார்கள்; அதுபோல், சொர்க்கத்தில் புண்ணியம் தீர்ந்தவுடன், வானில் உலவும் தேவர்களும் ஒருவரை உடனே விட்டு விடுகிறார்கள். அங்கே புண்ணியம் எப்படி தீர்ந்து விடுகிறது? எனக்கு இது மிகவும் குழப்பமாக உள்ளது. யார் சிறந்தவர்? அவர்கள் யாருடைய இடத்திற்கு செல்கிறார்கள்? நீ தர்மத்தை அறிவவன் என்பதால், இதைச் சொல்லுங்கள். அவர்கள் இந்த பூமியிலுள்ள நரகத்தில் விழுகிறார்கள், அரசே; துன்பத்துடன் அழுகிறார்கள்; இறைச்சிக்காக நரி, காகம் என்பவற்றிற்காக, பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். அதனால், அரசே, இந்த உலகில் தீய, குற்றமான செயல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். இதையெல்லாம் உனக்கு விளக்கியேன்; இன்னும் கேட்க விரும்பினால், என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று கூறு. பறவைகள், கழுகுகள், ஆந்தைகள், பூச்சிகள் இவர்களைத் தாக்கும் போது, அது எப்படி நடக்கிறது? அவர்கள் எப்படி அவ்வாறு ஆகிறார்கள்? இந்த பூமியிலுள்ள நரகத்தைப் பற்றி உன்னிடம் கேட்கிறேன். உடலை விட்டு, கர்மத்தின் விளைவால், அவர்கள் பூமியில் தெளிவாக உலாவுகிறார்கள். அவர்கள் இந்த பூமியிலுள்ள நரகத்தில் விழுகிறார்கள்; காலம் எவ்வளவு சென்றாலும் உணர முடியாது. வானில் அறுபது ஆயிரம் ஆண்டுகள், அதுபோல் எண்பது ஆயிரம் ஆண்டுகள் விழுகிறார்கள்; விழும் போது, கூரிய பற்கள் கொண்ட பயங்கரமான பூமி ராட்சதர்கள் அவர்களை விரட்டுகின்றனர். அந்த பயங்கர பூமி ராட்சதர்கள் அவர்களை தாக்கும் போது, அது எப்படி நடக்கிறது? அவர்கள் எப்படி அவ்வாறு ஆகிறார்கள்? அவர்களின் நிலைமை என்ன? எப்படி கருவாகிறார்கள்? இரத்தம், விந்து, மலர் தூள்—இவை ஒன்றாக சேர்ந்தபோது, ஆணின் செயலில் உடனே, காமத்தின் வலிமையால், அது கருவாகி அங்கே செல்கிறது. அவர்கள் மரங்கள், மூலிகைகள், நீர், காற்று, மண், ஆகாயம், நால்காலிகள், இருகாலிகள் ஆகியவற்றுள் நுழைகின்றனர்; இவ்வாறு அனைவரும் கருவாகிறார்கள். இந்த கரு மற்றொரு உடலை பெறுகிறதா? அல்லது தானாகவே விருப்பப்படி நுழைகிறதா? மனிதப் பெண்ணின் கர்ப்பத்தில் நுழையும்போது, அதை பற்றி விளக்குங்கள்; எனக்கு சந்தேகம் இருப்பதால் கேட்கிறேன். உடலும், அவற்றின் உறுப்புகளும் எப்படி உருவாகின்றன? பார்வை, கேள்வி, அறிவு எப்படி கிடைக்கின்றன? இதையெல்லாம் கூறுங்கள், தந்தையே; எல்லோரும் உன்னை அறிவாளி என்று மதிக்கிறார்கள். காற்று, கருவை சரியான நேரத்தில் கர்ப்பத்தில் கொண்டு செல்கிறது; விந்து, மலர்த்தூள் ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து, அங்கே, சூட்சுமமான தத்துவங்கள் தங்கள் இடத்தை அமைத்து, மெதுவாக கருவை வளர்க்கின்றன. அது பிறக்கும் போது, உயிர் புகுந்தவுடன் அறிவை அடைகிறது; பின்னர், அந்த உயிர் காதுகளால் ஒலி கேட்கிறது, கண்களால் உருவத்தைப் பார்க்கிறது. மூக்கால் வாசனை உணர்கிறது; நாக்கால் ருசி அறிகிறது; தோலில் தொடுவதை உணர்கிறது; மனதில் தெய்வீக அறிவு அடைகிறது. இவ்வாறு எட்டு அறிவுத் திறன்கள், உயிரோடு கூடிய பெரிய உடலில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன என்று அறிந்துகொள். அந்த உயிர் நிலைபெற்றதும், எரிக்கப்பட்டாலும், புதைக்கப்பட்டாலும், எங்காவது தூக்கி எறியப்பட்டாலும், இல்லாததாகிவிடும்; பிறகு, எதை வைத்து தன்னை உணர்கிறான்? உயிர்கள் வெளியில் வந்ததும், தூங்குபவரைப் போல, நன்மை, தீமை ஆகியவற்றை எண்ணி, உடலை விட்டு, புண்ணியம் அல்லது பாபத்தின் படி மற்றொரு கருவை அடைகின்றனர், அரசர்களில் சிங்கமே. நல்ல காரியங்களைச் செய்தவர்கள் நல்ல கருவை அடைகிறார்கள்; தீய காரியங்களைச் செய்தவர்கள் தீய கருவை அடைகிறார்கள். புழுக்கள், பூச்சிகள் ஆகியவை தீமை காரணமாக பிறக்கின்றன; இதைவிட மேலும் சொல்ல விரும்பவில்லை, மகானே.