யயாதி ராஜாவும் தேவயானியும் திருமணம் செய்து கொண்டபோது, யயாதிக்குச் சுக்ராச்சாரியார் ஒரு முக்கியமான அறிவுரையை வழங்கினார்: "இந்த விருஷபர்வனின் மகளை நீ திருமணம் செய்தபோது, அவளை உன் படுக்கைக்கு அழைக்கக் கூடாது," என்று அவர் கூறினார். இந்த வார்த்தைகள் யயாதியின் மனதில் உறுதியாக பதிந்திருந்தன. அப்போது, யயாதி அரசனிடம், "நகைச்சுவையாக பேசப்பட்ட வார்த்தைகள், பெண்களுக்கு இடையே, திருமணத்தின் போது, உயிருக்கு ஆபத்து நேரும் போது, அல்லது செல்வம் அனைத்தும் இழந்தபோது கூறப்படும் ஐந்து பொய்கள் பாவமற்றவை" என்று கூறப்பட்டது. சாட்சி சொல்லும்போது உண்மையை விலக்கி பேசினாலும், ஒருவரும் ஒரே நோக்கில் பொய் கூறினால் அது சத்தியத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும். அரசன் எல்லா உயிர்களிலும் அதிகாரம் கொண்டவன்; அவன் பொய் பேசினால் அழிவான். செல்வத்திற்காக சிரமம் வந்தாலும், அவன் பொய் செய்யக் கூடாது. "இருவகை கருத்துகள் உண்டு, அரசே," என்று அவர் கூறினார். "கணவர் நண்பனும், அதிபதியும். திருமணம் சமத்துவம் என்பார்கள்; நீ என் கணவர் என்பதால் என் நண்பனும் நீயே. என்னிடம் யாராவது கேட்பவர்க்கு நான் தருவேன் என்று நான் விரதம் எடுத்துள்ளேன்; இப்போது நீயே எனக்காக இன்பம் கேட்கிறாய். எனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்." "அநியாயத்திலிருந்து என்னை காப்பாற்று, அரசே, மற்றும் தர்மத்தை நிலைநிறுத்து. உன்னால் எனக்கு புத்திரம் பிறக்கட்டும்; உலகத்தில் உயர்ந்த தர்மத்தை நான் அனுசரிக்கட்டும்," என்று அவர் வேண்டினார். "மனைவி, வேலைக்காரன், மகன்—இந்த மூவருக்கும் தனிப்பட்ட செல்வம் இல்லை; அவர்கள் சம்பாதிப்பது யாருடைய சொத்தோ, அதுவே அவருடைய செல்வம்," என்று கூறினார். "நான் உன்னால் அனுபவிக்கப்பட வேண்டியவள்; உன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவள். தேவயானியும் நானும் இருவரும் உன் பாதுகாப்பில் இருக்க வேண்டும், அரசே; என்னை ஏற்கவும்," என்று சர்மிஷ்டைத் தாழ்மையாக உரைத்தாள். இவ்வாறு சர்மிஷ்டை கூறியபோது, யயாதி அரசன் உண்மையை ஏற்றுக் கொண்டு, தர்மத்தை நிலைநிறுத்தி, சர்மிஷ்டையை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டான். அதன் பின் இருவரும் ஒருவரையொருவர் மதித்து, அவர்களது ஆசையை நிறைவேற்றினர். அந்தச் சங்கமத்தில், அழகான புருவங்களை உடைய விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டை, அந்த சிறந்த அரசனிடமிருந்து முதன்முதலில் கருவை எடுத்தாள். காலமொன்றில், அந்த தாமரைக் கண்கள் கொண்ட ராணி, தேவயானி, ஒரு தேவபுத்திரனைப் போல ஒளிவீசும் மகனைப் பெற்றாள். அந்தச் செய்தி செவியுற்ற தேவயானி, புனிதமான புன்னகையுடன் இருந்தவளாக இருந்தும், சர்மிஷ்டையைப் பற்றிய கவலை மற்றும் வருத்தத்தில் ஆழ்ந்தாள். அப்போது தேவயானி நேரில் சென்று, "நீ இளமையுடன் ஆசையால் தவறாக நடந்துகொண்டதற்கு காரணம் என்ன?" என்று சர்மிஷ்டையிடம் கேட்டாள். "ஒரு முனிவர், தர்மத்தை அறிந்த, வேதங்களில் தேர்ந்தவர், என்னிடம் வந்தார். நான் அவரிடம் தர்மப்படி ஒரு வரம் கேட்டேன். எனது பிள்ளை ஆசையால் அல்ல, தர்மப்படி அந்த முனிவரால் பிறந்தவன்; நான் உன்னிடம் உண்மையை சொல்கிறேன்," என்று சர்மிஷ்டை பதிலளித்தாள். "அப்படியே இருக்கட்டும், சர்மிஷ்டே; எனக்கு கோபம் இல்லை. நீ ஒரு மூத்த, உயர்ந்த, இருமுறை பிறந்த முனிவரால் பிள்ளை பெற்றிருப்பது நன்மையே," என்று தேவயானி சொன்னாள். "அது உண்மையான நல்லது என்றால், அவருடைய வரலாறு, பெயர், வம்சம் என்னவென்று கேட்க விரும்புகிறேன்," என்று கேட்டாள். "அந்த முனிவர் சூரியனைப் போல் பிரகாசத்துடன் வந்தார்; அவரை பார்த்தபோது நான் பேச முடியவில்லை," என்று சர்மிஷ்டை விளக்கினாள். இவ்வாறு இருவரும் சிரித்தபடி உரையாடி, பாகரவி தேவயானி உண்மையை அறிந்து தன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். அதன்பின், யயாதி தேவயானியினால் இரு மகன்களைப் பெற்றான்—யது மற்றும் துர்வசு; அவர்கள் இந்திரனும் விஷ்ணுவும் போன்றவர்கள். அதே அரசன், விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டையால் மூன்று மகன்களைப் பெற்றான்—த்ருஹ்யு, அனு, பூறு. ஒரு நாள், தேவயானி தனது கணவர் யயாதியுடன் ஒரு பசுமை காடிற்கு சென்றாள். அங்கு அவள் தெய்வீக வடிவமைப்பும் ஒளியுமுடைய சிறுவர்களை விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டு, "இவர்கள் யார் பிள்ளைகள், அரசே? இவர்கள் தேவபுத்திரர்கள் போல இருக்கிறார்கள்; உன்னைக் காண்பதுபோல் உங்களுக்கு ஒத்திருக்கிறார்கள்," என்று கேட்டாள். பிறகு, தேவயானி அந்த சிறுவர்களிடமும், "உங்கள் பெயர் என்ன, வம்சம் என்ன? உங்கள் தந்தை பிராமணனா?" என்று கேட்டாள். "உண்மையைச் சொல்; கேட்க விரும்புகிறேன்," என்றாள். அப்போது அங்கு இருந்த ஒரு பெண் வழிகாட்டியப்படி, அந்த சிறுவர்கள் யயாதியைச் சென்றடைந்தனர். "சர்மிஷ்டை எங்கள் தாயார்," என்று அவர்கள் கூறினார்கள். அவர்களுடன் அரசனையும் நோக்கி சென்றனர். ஆனால், தேவயானி முன்னிலையில், யயாதி அவர்களை வரவேற்கவில்லை. அதனால், அந்த சிறுவர்கள் அழுது, தங்கள் தாய் சர்மிஷ்டையை நாடினர். அந்தக் குழந்தைகள் அரசனை எவ்வளவு நேசிக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து உண்மையை உணர்ந்த சர்மிஷ்டை, தேவயானியிடம், "நீ என் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தும், என்னை வருத்தும் செயல் செய்தாய்; அரக்கர்களின் வழியைப் பின்பற்றுகிறாய்—பயம் இல்லையா?" என்று கேட்டாள். "முனிவர் சொன்னது உண்மை, அழகான புன்னகையுள்ளவளே. நான் தர்மப்படி நடந்தேன்; எனவே, உன்னிடம் பயமில்லை," என்று சர்மிஷ்டை பதிலளித்தாள். "நீ அரசனைத் தேர்ந்தபோது, நானும் தேர்ந்தேன்; நண்பியின் கணவர் தர்மப்படி என் கணவரும் ஆவார். நீ முதன்மையும் பெரியதுமான பிராமணிப் பெண்; உன்னை மதிக்க வேண்டியவள் நான். ஆனாலும், அரசனை நான் அதிகம் மதிக்க வேண்டும் என்பதை நீ அறிய வேண்டாம்?" என்று கூறினாள். இவற்றை கேட்ட தேவயானி, "அரசே, இன்று நான் இங்கே தங்கமாட்டேன்; நீ எனக்கு அநியாயம் செய்துவிட்டாய்," என்று கூறினாள். கண்களில் கண்ணீருடன், கோபத்தால் சிவந்த கண்களோடு, அவள் திடீரென எழுந்து, தன் தந்தை சுக்ராச்சாரியாரை நோக்கி விரைந்தாள். அவளைப் பார்த்து, யயாதி அரசன் கலங்கிய மனதுடன் பின்தொடர்ந்தும், அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவள் எதுவும் பேசாமல், கண்ணீருடன், விரைவாக தந்தை காவ்ய உசனசின் முன்னிலையில் வந்து நின்றாள். பின்னர், யயாதி அந்த பாகரவரை மரியாதையுடன் வணங்கினான். இவ்வாறு, யயாதி, தேவயானி, சர்மிஷ்டை ஆகியோருக்கிடையே நடந்த நிகழ்வுகள் தர்மத்தின் நுணுக்கங்களையும், மனித உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தின.