यदा तु शुक्लसप्तम्याम् आदित्यस्य दिनं भवेत् सा तु कल्याणिनी नाम विजया च निगद्यते
प्रातर्गव्येन पयसा स्नानमस्यां समाचरेत् ततः शुक्लाम्बरः पद्मम् अक्षताभिः प्रकल्पयेत्
प्राङ्मुखो ऽष्टदलं मध्ये तद्वद्वृत्तां च कर्णिकाम् पुष्पाक्षताभिर्देवेशं विन्यसेत्सर्वतः क्रमात्
पूर्वेण तपनायेति मार्तण्डायेति चानले याम्ये दिवाकरायेति विधात्र इति नैरृते
पश्चिमे वरुणायेति भास्करायेति चानिले सौम्ये विकर्तनायेति रवये चाष्टमे दले
आदावन्ते च मध्ये च नमो ऽस्तु परमात्मने मन्त्रैरेभिः समभ्यर्च्य नमस्कारान्तदीपितैः
शुक्लवस्त्रैः फलैर्भक्ष्यैर् धूपमाल्यानुलेपनैः स्थण्डिले पूजयेद्भक्त्या गुडेन लवणेन च
ततो व्याहृतिमन्त्रेण विसृजेद्द्विजपुंगवान् शक्तितः पूजयेद्भक्त्या गुडक्षीरघृतादिभिः तिलपात्रं हिरण्यं च ब्राह्मणाय निवेदयेत्
एवं नियमकृत्सुप्त्वा प्रातरुत्थाय मानवः कृतस्नानजपो विप्रैः सहैव घृतपायसम्
भुक्त्वा च वेदविदुषे बिडालव्रतवर्जिते घृतपात्रं सकनकं सोदकुम्भं निवेदयेत्
प्रीयतामत्र भगवान् परमात्मा दिवाकरः अनेन विधिना सर्वं मासि मासि व्रतं चरेत्
ततस्त्रयोदशे मासि गा वै दद्यात्त्रयोदश वस्त्रालंकारसंयुक्ताः सुवर्णास्याः पयस्विनीः
एकामपि प्रदद्याद्वा वित्तहीनो विमत्सरः न वित्तशाठ्यं कुर्वीत यतो मोहात्पतत्यधः
अनेन विधिना यस्तु कुर्यात्कल्याणसप्तमीम् सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोके महीयते आयुरारोग्यमैश्वर्यम् अनन्तमिह जायते
सर्वपापहरा नित्यं सर्वदैवतपूजिता सर्वदुष्टोपशमनी सदा कल्याणसप्तमी
इमामनन्तफलदां यस्तु कल्याणसप्तमीम् शृणोति पठते चेह सर्वपापैः प्रमुच्यते
विशोकसप्तमीं तद्वद् वक्ष्यामि मुनिपुंगव यामुपोष्य नरः शोकं न कदाचिदिहाश्नुते
माघे कृष्णतिलैः स्नात्वा षष्ठ्यां वै शुक्लपक्षतः कृताहारः कृसरया दन्तधावनपूर्वकम् उपवासव्रतं कृत्वा ब्रह्मचारी भवेन्निशि
ततः प्रभात उत्थाय कृतस्नानजपः शुचिः कृत्वा तु काञ्चनं पद्मम् अर्कायेति च पूजयेत् करवीरेण रक्तेन रक्तवस्त्रयुगेन च
यथा विशोकं भुवनं त्वयैवादित्य सर्वदा तथा विशोकता मे ऽस्तु त्वद्भक्तिः प्रतिजन्म च
एवं सम्पूज्य षष्ठ्यां तु भक्त्या सम्पूजयेद्द्विजान् सुप्त्वा संप्राश्य गोमूत्रम् उत्थाय कृतनैत्यकः
सम्पूज्य विप्रानन्नेन गुडपात्रसमन्वितम् तद्वस्त्रयुग्मं पद्मं च ब्राह्मणाय निवेदयेत्
अतैललवणं भुक्त्वा सप्तम्यां मौनसंयुतः ततः पुराणश्रवणं कर्तव्यं भूतिमिच्छता
अनेन विधिना सर्वम् उभयोरपि पक्षयोः कृत्वा यावत्पुनर्माघशुक्लपक्षस्य सप्तमी
व्रतान्ते कलशं दद्यात् सुवर्णकमलान्वितम् शय्यां सोपस्करां दद्यात् कपिलां च पयस्विनीम्
अनेन विधिना यस्तु वित्तशाठ्यविवर्जितः विशोकसप्तमीं कुर्यात् स याति परमां गतिम्
यावज्जन्मसहस्राणां साग्रं कोटिशतं भवेत् तावन्न शोकमभ्येति रोगदौर्गत्यवर्जितः
यं यं प्रार्थयते कामं तं तमाप्नोति पुष्कलम् निष्कामः कुरुते यस्तु स परं ब्रह्म गच्छति
यः पठेच्छृणुयाद्वापि विशोकाख्यां च सप्तमीम् सो ऽपीन्द्रलोकमाप्नोति न दुःखी जायते क्वचित्
अन्यामपि प्रवक्ष्यामि नाम्ना तु फलसप्तमीम् यामुपोष्य नरः पापाद् विमुक्तः स्वर्गभाग्भवेत्