सौरेण तीर्थतोयेन पूर्णं रत्नसमन्वितम् सर्वान्सर्वौषधैर्युक्तान् पञ्चगव्यसमन्वितान् पञ्चरत्नफलैः पुष्पैर् वासोभिः परिवेष्टयेत्
गजाश्वरथ्यावल्मीकात् संगमाद्ध्रदगोकुलात् संशुद्धां मृदमानीय सर्वेष्वेव विनिक्षिपेत्
चतुर्ष्वपि च कुम्भेषु रत्नगर्भेषु मध्यमम् गृहीत्वा ब्राह्मणस्तत्र सौरान्मन्त्रानुदीरयेत्
नारीभिः सप्तसंख्याभिर् अव्यङ्गाङ्गीभिरत्र च पूजिताभिर्यथाशक्त्या माल्यवस्त्रविभूषणैः सविप्राभिश्च कर्तव्यं मृतवत्साभिषेचनम्
दीर्घायुरस्तु बालो ऽयं जीवत्पुत्रा च भामिनी आदित्यश्चन्द्रमाः सार्धं ग्रहनक्षत्रमण्डलैः
सशक्रा लोकपाला वै ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः ते ते चान्ये च देवौघाः सदा पान्तु कुमारकम्
मित्रः शनिर्वा हुतभुग् ये च बालग्रहाः क्वचित् पीडां कुर्वन्तु बालस्य मा मातुर्जनकस्य वै
ततः शुक्लाम्बरधरा कुमारपतिसंयुता सप्तकं पूजयेद्भक्त्या स्त्रीणामथ गुरुं पुनः
काञ्चनीं च ततः कुर्यात् ताम्रपात्रोपरिस्थिताम् प्रतिमां धर्मराजस्य गुरवे विनिवेदयेत्
वस्त्रकाञ्चनरत्नौघैर् भक्ष्यैः सघृतपायसैः पूजयेद्ब्राह्मणांस्तद्वद् वित्तशाठ्यविवर्जितः
भुक्त्वा च गुरुणा चेयम् उच्चार्या मन्त्रसंततिः दीर्घायुरस्तु बालो ऽयं यावद्वर्षशतं सुखी
यत्किंचिदस्य दुरितं तत्क्षिप्तं वडवानले ब्रह्मा रुद्रो वसुः स्कन्दो विष्णुः शक्रो हुताशनः
रक्षन्तु सर्वे दुष्टेभ्यो वरदाः सन्तु सर्वदा एवमादीनि वाक्यानि वदन्तं पूजयेद्गुरुम्
शक्तितः कपिलां दद्यात् प्रणम्य च विसर्जयेत् चरुं च पुत्रसहिता प्रणम्य रविशंकरौ
हुतशेषं तदाश्नीयाद् आदित्याय नमो ऽस्त्विति इदमेवाद्भुतोद्वेगदुःस्वप्नेषु प्रशस्यते
कर्तुर्जन्मदिनर्क्षं च त्यक्त्वा सम्पूजयेत्सदा शान्त्यर्थं शुक्लसप्तम्याम् एतत्कुर्वन्न सीदति
सदानेन विधानेन दीर्घायुरभवन्नरः संवत्सराणामयुतं शशास पृथिवीमिमाम्
पुण्यं पवित्रमायुष्यं सप्तमीस्नपनं रविः कथयित्वा द्विजश्रेष्ठ तत्रैवान्तरधीयत
एतत्सर्वं समाख्यातं सप्तमीस्नानमुत्तमम् सर्वदुष्टोपशमनं बालानां परमं हितम्
आरोग्यं भास्करादिच्छेद् धनमिच्छेद्धुताशनात् ईश्वराज्ज्ञानम् अन्विच्छेन् मोक्षम् इच्छेज्जनार्दनात्
एतन्महापातकनाशनं स्यात् परं हितं बालविवर्धनं च शृणोति यश्चैनमनन्यचेतास् तस्यापि सिद्धिं मुनयो वदन्ति
पुरा रथंतरे कल्पे परिपृष्टो महात्मना मन्दरस्थो महादेवः पिनाकी ब्रह्मणा स्वयम्
कथमारोग्यमैश्वर्यम् अनन्तममरेश्वर स्वल्पेन तपसा देव भवेन्मोक्षो ऽथवा नृणाम्
किमज्ञातं महादेव त्वत्प्रसादादधोक्षज स्वल्पकेनाथ तपसा महत्फलमिहोच्यताम्
एवं पृष्टः स विश्वात्मा ब्रह्मणा लोकभावनः उमापतिरुवाचेदं मनसः प्रीतिकारकम्
अस्माद्रथंतरात्कल्पात् त्रयोविंशात् पुनर्यदा वाराहो भविता कल्पस् तस्य मन्वन्तरे शुभे
वैवस्वताख्ये संजाते सप्तमे सप्तलोककृत् द्वापराख्यं युगं तद्वद् अष्टाविंशतिमं जगुः
तस्यान्ते स महादेवो वासुदेवो जनार्दनः भारावतरणार्थाय त्रिधा विष्णुर्भविष्यति
द्वैपायन ऋषिस्तद्वद् रौहिणेयो ऽथ केशवः कंसादिदर्पमथनः केशवः क्लेशनाशनः
पुरीं द्वारवतीं नाम साम्प्रतं या कुशस्थली दिव्यानुभावसंयुक्ताम् अधिवासाय शार्ङ्गिणः त्वष्टा ममाज्ञया तद्वत् करिष्यति जगत्पतेः