क्षीरमाश्वयुजे मासि कार्त्तिके पृषदाज्यकम् मार्गे मासे तु गोमूत्रं पौषे संप्राशयेद्घृतम्
माघे कृष्णतिलांस्तद्वत् पञ्चगव्यं च फाल्गुने ललिता विजया भद्रा भवानी कुमुदा शिवा
वासुदेवी तथा गौरी मङ्गला कमला सती उमा च दानकाले तु प्रीयतामिति कीर्तयेत्
मल्लिकाशोककमलं कदम्बोत्पलमालतीः कुब्जकं करवीरं च बाणमम्लानकुङ्कुमम्
सिन्धुवारं च सर्वेषु मासेषु क्रमशः स्मृतम् जपाकुसुम्भकुसुमं मालती शतपत्त्रिका
यथालाभं प्रशस्तानि करवीरं च सर्वदा एवं संवत्सरं यावद् उपोष्य विधिवन्नरः
स्त्री भक्ता वा कुमारी वा शिवमभ्यर्च्य भक्तितः व्रतान्ते शयनं दद्यात् सर्वोपस्करसंयुतम्
उमामहेश्वरं हैमं वृषभं च गवा सह स्थापयित्वाथ शयने ब्राह्मणाय निवेदयेत्
अन्यान्यपि यथाशक्ति मिथुनान्यम्बरादिभिः धान्यालंकारगोदानैर् अभ्यर्चेद्धनसंचयैः वित्तशाठ्येन रहितः पूजयेद्गतविस्मयः
एवं करोति यः सम्यक् सौभाग्यशयनव्रतम् सर्वान्कामानवाप्नोति पदमत्यन्तमश्नुते फलस्यैकस्य त्यागेन व्रतमेतत्समाचरेत्
य इच्छन्कीर्तिमाप्नोति प्रतिमासं नराधिप सौभाग्यारोग्यरूपायुर् वस्त्रालंकारभूषणैः न वियुक्तो भवेद्राजन् नवार्बुदशतत्रयम्
यस्तु द्वादश वर्षाणि सौभाग्यशयनव्रतम् करोति सप्त चाष्टौ वा श्रीकण्ठभवने ऽमरैः पूज्यमानो वसेत्सम्यग् यावत्कल्पायुतत्रयम्
नारी वा कुरुते वापि कुमारी वा नरेश्वर सापि तत्फलमाप्नोति देव्यनुग्रहलालिता
शृणुयादपि यश्चैव प्रदद्यादथवा मतिम् सो ऽपि विद्याधरो भूत्वा स्वर्गलोके चिरं वसेत्
इदमिह मदनेन पूर्वमिष्टं शतधनुषा कृतवीर्यसूनुना च कृतमथ वरुणेन नन्दिना वा किम् उ जननाथ ततो यदुद्भवः स्यात्
भूर्लोको ऽथ भुवर्लोकः स्वर्लोको ऽथ महर्जनः तपः सत्यं च सप्तैते देवलोकाः प्रकीर्तिताः
पर्यायेण तु सर्वेषाम् आधिपत्यं कथं भवेत् इह लोके शुभं रूपम् आयुः सौभाग्यमेव च लक्ष्मीश्च विपुला नाथ कथं स्यात्पुरसूदन
पुरा हुताशनः सार्धं मारुतेन महीतले आदिष्टः पुरुहूतेन विनाशाय सुरद्विषाम्
निर्दग्धेषु ततस्तेन दानवेषु सहस्रशः तारकः कमलाक्षश्च कालदंष्ट्रः परावसुः विरोचनश्च संग्रामाद् अपलायंस्तपोधन
अम्भः सामुद्रमाविश्य संनिवेशमकुर्वत अशक्या इति ते ऽप्यग्निमारुताभ्यामुपेक्षिताः
ततः प्रभृति ते देवान् मनुष्यान्सह जङ्गमान् संपीड्य च मुनीन्सर्वान् प्रविशन्ति पुनर्जलम्
एवं वर्षसहस्राणि वीराः पञ्च च सप्त च जलदुर्गबलाद्ब्रह्मन् पीडयन्ति जगत्त्रयम्
ततः परमथो वह्निमारुतावमराधिपः आदिदेश चिरादम्बुनिधिरेष विशोष्यताम्
यस्मादस्मद्द्विषामेष शरणं वरुणालयः तस्माद्भवद्भ्यामद्यैव क्षयमेष प्रणीयताम्
तावूचतुस्ततः शक्रम् उभौ शम्बरसूदनम् अधर्म एष देवेन्द्र सागरस्य विनाशनम्
यस्माज्जीवनिकायस्य महतः संक्षयो भवेत् तस्मान्न पापमद्यावां करवाव पुरंदर
अस्य योजनमात्रे ऽपि जीवकोटिशतानि च निवसन्ति सुरश्रेष्ठ स कथं नाशमर्हति
एवमुक्तः सुरेन्द्रस्तु कोपात् संरक्तलोचनः उवाचेदं वचो रोषान् निर्दहन्निव पावकम्
न धर्माधर्मसंयोगं प्राप्नुवन्त्यमराः क्वचित् भवतोस्तु विशेषेण माहात्म्यं चाधितिष्ठतोः
मदाज्ञालङ्घनं यस्मान् मारुतेन समं त्वया मुनिव्रतमहिंसादि परिगृह्य त्वया कृतम् धर्मार्थशास्त्ररहितं शत्रुं प्रति विभावसो