इन्द्रः, देववृद्धिः, हर्षितः सन्, "तथास्तु" इति प्राह। ततः स सोमं, शीतभुजं, युद्धाय अग्रे समाह्वयत्। इन्द्रः सोमाय आज्ञां ददौ— "गच्छ सोम, पाशधारिणं सहायं कुरु, असुराणां विनाशाय देवानां जयाय च। त्वं मम सामर्थ्ये समः, ज्योतिषां अधिपतिः; रसज्ञैः सर्वेषु लोकेषु सारः तव एव इति कथ्यते। तव वर्धनं क्षयश्च सागरमण्डलवत् प्रकटं; त्वं अहोरात्रयोर् गतिं स्थापयसि, समयं लोके संयोजयसि। तव शरीरे यः चन्द्रसदृशः चिन्हः, स जगच्छायया निर्मितः; देवा ग्रहनिर्मिताः चापि तं न जानन्ति, सोम। त्वं सूर्यपथात् ज्योतिषां चोपरि स्थितः; तव तेजसा तमः नुद्य, सर्वं जगत् प्रकाशयसि। श्वेतदीप्तः, शीततनुः, ज्योतिषां स्वामी, त्वं चन्द्रः; कालसंयोगस्य आत्मा नियुक्तः, प्रियः, यज्ञसारः, अव्ययः। त्वं औषधीनां स्वामी, कर्मणां मूलम्, हरशिखाधारी, शीतरश्मिः, अमृतधारः, चपलः, श्वेतवाहनः। दीप्तिमतां मध्ये दीप्तिः त्वमेव; सोमपानां मध्ये सोमः त्वमेव; सर्वेषां मध्ये सौम्यः, तमःनाशकः, नक्षत्राधिपः त्वमेव। अतः त्वं महासेनः च वरुणः सेनाभिः सह गच्छ; तया मायया, येन वयं युद्धे दह्येम, असुरमायां शमय।" सोमः प्रत्युवाच— "यद् युद्धाय त्वया मम याचितं, देवेश, वरद, तद् शीतलतां प्रेषयामि, असुरमायां अपाकर्ष्य। पश्य, मम शीतलतया दग्धाः, हिमेन संवृत्ताः, तेषां माया गर्वश्च विनष्टः, ते सिंहसदृशा असुरा महायुद्धे।" एवं उक्त्वा, नक्षत्रेशः, जलाधिपः, शिवजलैः देवसेनान्यः शान्त्यवृद्ध्यर्थं प्लावयत्। चन्द्रेण मुक्ताः हिमवृष्टयः, पाशैः सह, तान् उग्रासुरान् मेघसमूहवत् आवृताः।