तदा स महाव्रती तस्य महर्षेः समक्षं विनयपूर्वकं प्राह— "यदि अत्र कर्मणा कर्तुं शक्यं तर्हि अहं तव पुत्रस्य च दासः इति विद्धि। अहं सर्वथा तव पूजायाम् एकचित्तः, यदि अपि अस्मिन् कार्ये विफलः स्याम्, तर्हि स दोषः केवलं मम एव, न तव, हे मुनिश्रेष्ठ। भगवन्, त्वं मम गुरुर्भूत्वा मम पुरतः स्थितः, अतः अहं धन्यः, अहं कृतकृत्यः। त्वत्प्रसादात् अद्य तपसा मम किञ्चित् अपि भीः नास्ति।" ततः स महात्मा उक्तवान्— "मम पुत्रेण निर्मिता यं मायाम् अग्निरूपां, अनुपमां, अग्निभिरपि अजेतुं अशक्यां, निर्भरां, तां मायाम् गृहाण। एषा माया स्वकुलनिग्रहाय, स्वमित्ररक्षणाय, शत्रुविनाशाय च भविष्यति।" एवं उक्त्वा, स दैत्यपतिः तां शक्तिं गृहित्वा, महर्षिं प्रणम्य, स्वकृत्यसिद्ध्यर्थं हृष्टः स्वर्गं प्रति जगाम। एषा हि माया, देवैरपि दुःसह्या, प्राचीनकाले अग्निसंभवा और्वेण उर्वापुत्रेण सृष्टा आसीत्। परन्तु यदा स दैत्यः निपातितः, तदा सा शक्तिः निष्फला अभवत्—अत्र सन्देहः नास्ति; स्वयमेव तया सृष्टिकर्त्रा शप्तत्वात्। यदि एषा माया निवार्यते, च भगवतः प्रीतिर्भविष्यति, तर्हि सोमः, इन्द्रः, वरुणः, चन्द्रश्च मम सहायार्थं दातव्याः। एतेषां सहितः, यदुभिः परिवृतः, भवतः प्रसादेन, अहं एषां मायां निश्चितं विनाशयिष्यामि। एवं संकल्प्य, इन्द्रः, देववृद्धिकरः, हृष्टः "एवं भवतु" इति प्रोक्त्वा, सोमं शीतांशुं अग्रे युध्यर्थं प्रेषयामास। इन्द्रः सोमं प्रति आज्ञापयत्— "गच्छ सोम, पाशपाणेः सहायः भव, असुरविनाशाय, सुरजयाय च। त्वं मम तुल्यशक्तिः, तेजस्विनां अधिपतिः; ये रसान् जानन्ति, ते वदन्ति यत् सर्वेषां लोके रसानां त्वमेव अधिपः।" "तव वर्धनं क्षयश्च स्पष्टं दृश्यते, यथा सागरमण्डलस्य; त्वं दिवसरात्र्योः नियामकः, लोकस्य कालसंयोगं कुरुषे। तव शरीरस्थं यन्मण्डलचिह्नं, तदपि जगच्छायया निर्मितम्; देवाः, नक्षत्रसम्भवाः अपि, तत् न जानन्ति, हे सोम।" "त्वं सूर्यपथात् परतः, दीप्तिभ्यः चोपरि स्थितः; तव प्रभया तमः नाश्यते, समग्रं जगत् प्रकाश्यते। श्वेतदीप्तः, शीतांशुः, ज्योतिषां नाथः, त्वं चन्द्रः; कालसंयोगात्मा, यज्ञसारः, अव्ययः च प्रियतमा।" "ओषधीनां स्वामिन्, क्रियास्रोतः, हरशिरोभूषण, शीतांशो, सुधाधरः, चलः, श्वेतवाहनः।" "तेजस्विषु त्वं तेजः, सोमपेषु त्वं सोमः; सर्वेषु भूतगणेषु त्वं सौम्यः, तमोनाशकः, ताराधिपः।" "तस्मात्, महासेनस्य, वरुणस्य च सैन्येन सह, त्वं गच्छ; यया मायया वयं युद्धे दह्यामः, तां दैत्यमायां शमय।" सोमः प्रत्युवाच— "राजन्, यद् युद्धाय त्वया याचितम्, तद् अहं करिष्यामि; इदानीं शीतलतां सृजामि, दैत्यमायां हरामि। पश्य तान् मम शीतलेन दग्धान्, हिमेन संवृतान्, मायामदनाशितान्, तान् सिंहसदृशान् दैत्यान् महायुद्धे।" एवं उक्त्वा, नक्षत्राधिपः, आपतिः सोमः, शान्त्यर्थं शिवतोयैः सुरसेनान्यः प्लावयामास। चन्द्रेण सृष्टा हिमवृष्टिः, पाशैः सह, तान् उग्रदैत्यान् मेघसमूहवद् आच्छादयत्।