यदा प्रातःकालः सन्निपत्य इच्छितः कालः समुपस्थितः, तदा भगवन्, तव पुत्रः पितृभिः तर्पितः तर्पणस्य प्रसादेन सुखं प्राप्स्यति। तस्य निवासः कुत्र भविष्यति, तस्य भोजनं किम्? भगवन् सर्वं व्यवस्थापयिष्यति, यः बलवान् तव पुत्रः तव तेजसः तुल्यः। तस्य निवासः समुद्रस्य अग्निवदनस्य समीपे भविष्यति; हे महामुने, मम गर्भः जलरूपः, यः जलं पिबति स सुखं प्राप्नुयात्। यत्र अहं निरन्तरं जलं पानार्थं दत्तवती, तत्र तदर्पणं तव पुत्राय दत्तं, तत्रैव तस्य निवासः भविष्यति। यदा युगान्ते आगमिष्यति, तदा अहं चायं अग्निः सह मिलित्वा तान् अपुत्रान् ऋणान् मोचयिष्यावः। अयं अग्निः, जलं पिबन्, मया कालान्ताय निर्मितः, सर्वभूतानां दाहकः, देवासुरराक्षसानां अपि। तदानीं अग्निः स्वदीप्त्या आवृतः, "तथास्तु" इति उक्त्वा, पितरं दीप्त्या आविश्य, समुद्रस्य मुखं प्रविष्टः। ततः ब्रह्मा च महर्षयः सर्वे, औरवस्य अग्नेः तेजः दृष्ट्वा, स्वं स्वं स्थानं जग्मुः। तत् महान् अद्भुतं दृश्य, हिरण्यकशिपुः स सर्वाङ्गेन प्रणम्य, उद्गारं कृत्वा इदं वचनं अब्रवीत्— "भगवन्, एषा अद्भुतमाया जगतः पुरतः अभवत्; तव तपसा, हे श्रेष्ठ तपस्विन्, स्वयं ब्रह्मा अपि तुष्टः। अहं तु तव पुत्रस्य तव च सेवकः; यदि कर्मणा साध्यं भवति, तर्हि तव सेवायां स्थितः। मां पश्य, तव आराधनाय समर्पितं; यदि विफलं भवति, तद् दोषः केवलं मम। अहं धन्यः, अहं भाग्यवान्, यतः त्वं गुरुः मम पुरतः स्थितः; तव तपसा, हे धर्मज्ञ, अद्य मम भीः नास्ति। एषा माया, यत् मम पुत्रेण निर्मिता, अनलरूपा, निर्बीजा, अग्निभिः अपि अजेय्या, त्वया स्वीक्रियताम्। एषा तव वंशस्य निग्रहे, मित्राणां रक्षायै, शत्रूणां विनाशाय उपयुज्यते। "तथास्तु" इति उक्त्वा, स तां शक्तिं गृहीत्वा, महर्षिं प्रणम्य, कार्यं सिद्ध्य, दैत्येश्वरः हर्षेण स्वर्गं गतः। एषा माया, देवैः अपि दुष्प्रतिकार्या, प्राचीनकाले औरवेन, ऊर्वस्य पुत्रेण, अग्नितः उत्पन्ना। किन्तु यदा स दैत्यः निहतः, तदा सा शक्तिः निष्फला अभवत्, न संशयः; यतः तस्यैव कर्त्रा तत्र शापः कृतः। यदि सा शक्तिः निवार्यते, भगवन् सुखी कर्तुं शक्यते, तर्हि सोमः, इन्द्रः, वरुणः, चन्द्रः च मम सहचर्याय दत्ताः स्युः। तैः सह, यदुभिः परिवृतः, तव प्रसादेन एषां मायां नाशयिष्यामि, न संशयः। इन्द्रः हर्षेण "तथास्तु" इति उक्त्वा, देववृद्धिः, सोमं शीतभुजं युद्धाय अग्रे आह्वयत्। "गच्छ सोम, पाशधारिणं सहायं कुरु, असुराणां विनाशाय, देवानां विजयाय। त्वं मम शक्त्या तुल्यः, ज्योतिषां अधिपतिः; रसज्ञाः सर्वं सारं तव एव इति वदन्ति। तव वर्धनं क्षयः च स्पष्टं, समुद्रचक्रवत्; दिनरात्र्योः गतिं नियच्छसि, कालसंयोगं जगति स्थापयसि। तव शरीरस्थं चिह्नं, चन्द्रसदृशं, जगच्छायया निर्मितं; देवाः तारा-जाताः अपि तद् न जानन्ति, हे सोम। त्वं सूर्यपथात् ऊर्ध्वे, ज्योतिषां उपरि स्थितः; तव प्रकाशेन तमः निवार्य, सर्वं जगत् उज्ज्वलयसि। श्वेतदीप्तिः, शीताङ्गः, ज्योतिषां नाथः, त्वं चन्द्रः; कालसंयोगस्य आत्मा नियुक्तः, प्रियः, यज्ञस्य सारः, अविनाशी। औषधीनां अधिपः, यज्ञस्य मूलः, हरस्य केतुधारी, शीतरश्मिः, अमृतधारी, चञ्चलः, श्वेतवाहनः। त्वं दीप्यमानां मध्ये तेजः, सोमपानां मध्ये सोमः, सर्वभूतानां मध्ये सौम्यः, तमःनाशकः, तारागणाधिपः। ततः महासेनः, वरुणः च सैन्यैः सह, गत्वा, तां मायां शमय, येन वयं युद्धे दह्यमानाः। यद् युद्धाय त्वया मम याचितं, हे देवेश, वरद, तद् शीतलता अद्य प्रेष्यामि, दैत्यमायां अपाकृष्य। पश्य, मम शीतलता दग्धाः, हिमेन आवृताः, तेषां माया गर्वः च नष्टः, सिंहसदृशाः दैत्याः युद्धे। एवं उक्त्वा, ताराधिपः, जलाधिपः, शिवस्य जलैः देवसेनां शान्त्यर्थं प्लावयामास। चन्द्रेण मुक्ताः हिमवृष्टयः, पाशैः सह, तीक्ष्णान् दैत्यान् मेघसमूहवत् आवृताः।