नरवाहनः स राजा राजेन्द्रः समरे समुत्सुकः, वृषभमाधिरूढः दिव्यतेजसा बभासे, यथा स्वयमेव महादेवः स्यात्। तस्य सेनायाः पूर्वदिग्भागे सहस्राक्ष इन्द्रः स्थितः, दक्षिणे पितामहपतिः, पश्चिमे वरुणः, उत्तरदिग्भागे नरवाहनः स्वयमेव स्थितः। चतुर्दिक्षु चतुर्दिक्पालाः महाबलिनः स्वस्वदिक्परिरक्षणाय तत्र देवसेनायाम् अवस्थिताः। सप्ताश्वरथारूढः सूर्यः अनन्तगत्याः प्रभया दीप्तिमान्, तेजोरश्मिभिः विराजमानः बभासे। स चक्रेण उदयास्तमयोः कर्ता, मेरुं परिवृत्य स्वर्गद्वारं गच्छन्, अक्षयं जगत् तापयन् स्थितः। सहस्ररश्मिः तेजस्वी दिननाथः द्वादशात्मना लोकान् विचरामास; सोमः श्वेताश्वारूढः शीतांशुभिः शोभमानः, हिमालयतोयसम्भृतप्रभया जगत् प्रमोदयन् बभासे। स द्विजाधिपः सौम्यकिरणैः तारागणानुगतः, मृगच्छायालङ्कृततनुः, रजनीतमः निवारयन् स्थितः। स नभसि ज्योतिषां नाथः, ओषधीनां स्वामी, सोमरसमयः, सुधानिधिः च। दैत्याः तम् अमृतायुधं सोमं, समरे प्रथममृदुतत्त्वयुक्तं, रथस्थं ददृशुः। स सर्वभूतानां प्राणः, पञ्चधा विभक्तः, सप्तधातुषु प्रविष्टः, त्रीलोक्यं व्याप्य स्थितः। यं वै वह्निकर्तारं सर्वोत्पत्त्यधिपतिं सप्तस्वरगं सदा स्तुत्यं वदन्ति, यं च परं ब्रह्म, अशरीरं, व्योमगं, शीघ्रं, शब्दसंयुक्तं, तम् एव वायुम् आहुः—स सर्वभूतप्राणः स्वतेजसा उत्पन्नः, दैत्यगणान् मेघानिव कम्पयन्, वातायमानः स्थितः। मरुतः दिव्यगन्धर्वैः विद्यातरगणैः सह, दीप्तखड्गैः क्रीडन्तः, त्वग्विसृतेभ्यः भुजगैः इव बभ्राजिरे। नागेश्वराः तीक्ष्णविषोत्पादकाः, देवैः सह गगने विचरन्तः, विवृतमुखाः बभूवुः। गिरिमस्तकैः शिलाखण्डैः शतशाखैः च, देवगणाः दैत्यसेनां प्रहाराय समुपजग्मुः। स एव हृषीकेशः, पद्मनाभः, त्रिविक्रमः, जगन्नाथः, यः कल्ये तमोमयमार्गो भवति। सर्वयोनिसम्भवस्थानः, मधुसूदनः, हविभुजः, यज्ञसंस्थः, पृथिव्यापः-द्युसत्त्वभूतात्मा, श्यामवर्णः, शान्तिदः, रिपुघ्नः च। अमरारिणां हन्ता, चक्रगदाधरः, सर्पेषु उदितसूर्यः परमतेजसा बभासे। वामहस्तेन महागदां समग्रहीत, या सर्वासुरविनाशिनी, कालरूपिणी, रिपूनां कालदायिनी। अन्यैः भुजैः सर्पध्वजः प्रभुः दीप्तायुधानि, शार्ङ्गादीनि च धारयन् स्थितः। स कश्यपात्मजः स्वयम्भूः, द्विजः, पन्नगभुजः, पवनात् अपि शीघ्रगः, गगनच्युतः पक्षिराजः बभूव। मुखे नागराजमालोक्य, अमृतारम्भसमुत्थितः, स मन्दराचलवत् दीप्तिमान् बभासे। देवासुरयुद्धेषु, यत्र तस्य वीर्यम् अपि दृष्टम्, तत्र वज्राङ्कितः, इन्द्रेण, अमृतार्थम् आसीत्। शिखी, महाबलः, दीप्तकुण्डलभूषितः, चित्रपक्षवस्त्रधरः, रत्नगिरिरिव बभ्राज। विस्तीर्णवक्षाः, शशिशीतलप्रभः, नागमणिगुणसंयुक्तमणिविराजितः। सुमनोरमपक्षद्वयेन, गगनं क्रीडया छादयन्, यथा इन्द्रधनुषा मेघाः युगान्ते दिवं व्याप्नुवन्ति। नीलपीतरक्तपताकाभिः शोभितः, पताकारूपेण गूढः, महाकायनिवासः आसीत्। सुपर्णे, कनकवर्णरूपे, युद्धे आरूढः, अरुणानुजो भगवान् विराजमानः। तं विष्णुं, सुरगणाः, तपस्विनः ऋषयः च, स्तुतिभिः परममन्त्रैः च अनुययुः। तं सभां, वैश्रवणेन परिष्वक्तां, वैवस्वतपुरःसरां, ब्राह्मणराजेन परिवृतां, देवेशेन शोभितां, बभ्राज। सा सभा चन्द्रप्रभया विशालया, युद्धाय समागताः, वातनादैः निनदन्ती, ज्वलनदीप्त्या दीप्तिमती। विष्णोः विजयीनी सेना, स्वतेजसा तमसा संवृता, उदतिष्ठत्, महाबला, घोरनिनादिनी, युद्धाय सज्जा। तदा बृहस्पतिः उवाच—"शिवं देवेषु अस्तु," इति; उशना अपि प्रत्युवाच—"शिवं दानवसंघे अस्तु," इति। ततः तयोः महाबलिनोः सेनयोः मध्ये, देवासुराणां विजयाय, तुमुलः संग्रामः अभवत्। दानवाः देवैः सह, नानायुधधारिणः, युद्धे प्रवृत्ताः, यथा गिरयः गिरिभिः संधीयन्ते। तत् युद्धम्, देवासुरैः संयुक्तम्, अद्भुतम् आसीत्, धर्माधर्मसंयुक्तम्, गर्वनम्रतासंयुतम्। ततः, पृथक् रथसंघातैः, गजैः प्रेरितैः, असिचारिणः सर्वतः गगनं प्लवन्तः। गदापातैः, शरवृष्टिभिः, धनुषां विकर्षणैः, मुष्टिपातैः च, समरे प्रवृत्ते।