स्वर्गे दिव्यदुन्दुभीनादैः प्रतिनादितदिगन्तरेन्द्रः स्वसैन्यपरिवृतः सुमधुररूपाप्सरसां शतशः गणैः नृत्यमानाभिः साकं ययौ। सः नागध्वजेन भूषितः सहस्राश्वयुक्तरथः सूर्यसदृशतेजसा मनसो वायोश्च वेगेन सञ्चरन् ददृशे। सः परमः रथः मातलिना यत्नेन तिरस्कृतः मेरुः इव सूर्यप्रभया संवृतः समन्तात् प्रबभौ। यमः कालबद्धगदायुधः दण्डमुत्तोल्य देवसैन्ये स्थित्वा स्वननादेन दैत्यान् त्रासयन् ददृशे। चत्वारः समुद्राः येनैवैक्यं प्राप्ताः, जिह्वाभिः सर्पान् विलिहन्, शङ्खमुक्ताभरणैः भूषितः, स जलरूपधारी बभौ। कालपाशान् विक्षिपन्, शशिनिभाश्वयुक्तरथः, वायुवेगेन जलरूपेण नानाविधविलासान् चकार। शुक्लाम्बरधारी, प्रभाशालिवस्त्रः, विद्रुमकान्तिभूषणः, नीलमणिसदृशशरीरः, स देवभारवाहनः महात्मा बभूव। वरुणः पाशधरः देवसैन्ये मध्ये युद्धसीमामिच्छन्, भग्नतीरसमुद्र इव स्थितः। यक्षराक्षससैन्यैः गुह्यकगणैश्च सहितः, निधिपः महाबलः शङ्खपद्माभरणेन शोभितः बभूव। स राजा राज्ञां दीप्तिमान् गदायुधः, धनाधिपः पुष्पकरथस्थः ददृशे। स राजा राज्ञां युद्धोत्सुकः नरवाहनमारुह्य, वृषभारूढः संग्रामे शिव इव बभासे। पूर्वदिग्भागे सहस्राक्ष इन्द्रः, दक्षिणे पितृपतिः, पश्चिमे वरुणः, उत्तरदिग्भागे नरवाहनः स्थिताः। चतुर्दिक्षु चतुर्दिग्गजाः स्वस्वदिक्परिपालनाय तद्देवानां सेनायाः तिष्ठन्ति स्म। सप्ताश्वरथसंयुक्तः सूर्यः अनन्तगत्याः तेजसा दीप्तः प्रभाभिः बभौ। चक्रेणोदयास्तमयाभ्यां मेरुं स्वर्गद्वारं च व्याप्य, तत्रैवाक्षयं लोकं सन्तापयन् सञ्जगाम। सहस्रकिरणः तेजस्वी दिवसपतिः द्वादशात्मना लोकान् सञ्चरन् बभासे। सोमः शुक्लाश्वारूढः शीतांशुबृंहितः रथस्थः हिमालयतोयपूरितप्रभया जगदनन्दयन् बभौ। स द्विजेश्वरः सौम्यरश्मिः तारागणान् अनुगम्य, शशाङ्कचिह्निततनुः रात्रेः तमः नाशयन् बभासे। स नभसां नाथः, रसानां दाता, औषधीनां स्वामी, सुधानिधिः च। दैत्याः तं सोमं हिमकरमेघायुधं शान्तसत्यपूर्णे प्रथमभागे स्थितं रथारूढं ददृशुः। स प्राणः सर्वभूतानां पञ्चधा विभक्तः सप्तधातुषु प्रविश्य त्रैलोक्यं सञ्चरन् बभौ। यं वै अग्निकर्तारं सर्वोत्पत्तिस्थानं सप्तस्वरगं सदा स्तुत्यं मन्यन्ते, तमेव। यं परमात्मानं निःशरीरं व्योमगं शब्दसंयुक्तं शीघ्रगं च मन्यन्ते, स एव। स वायुः सर्वभूतप्राणः स्वतेजसा उत्पन्नः, मेघान् प्रति दैत्यान् कम्पयन् ववौ। मरुतः दिव्यगन्धर्वैः विद्याधरगणैः सह दीप्तखड्गाः नागाः त्वचं त्यक्त्वा इव क्रीडन्तः बभूवुः। नागेश्वराः तीव्रजलविषोत्पादकाः देवैः सह गगने विशालमुखाः सञ्चरन्ति स्म। पर्वतैः शिलाग्रेभ्यः शतशः वृक्षैश्च देवगणाः दैत्यसेनां हन्तुं समुपागच्छन्। स एव हरिः हृषीकेशः पद्मनाभः त्रिविक्रमः लोकनाथः, यस्य मार्गः कल्यन्ते तमसि संवृतः। स सर्वयोनीयः मधुसूदनः हविर्भुजः यज्ञस्थः, यस्य स्वरूपं पृथिव्यापः व्योम भूतानि च, कृष्णः शान्तिदः रिपुघ्नः च। अमरारातिहन्ता चक्रगदाधरः, सर्पमध्यात् उदितं सूर्यं परमतेजसा उद्धृत्य बभूव। स बलेन वामहस्तेन महागदां सर्वासुरविनाशिनीं कालरूपिणीं रिपुकालप्रदायिनीं जग्राह। अन्यैः भुजैः महाबलः नागध्वजः शार्ङ्गाद्यायुधानि ज्वलन्ति धारयन् बभूव। स स्वयंभूः कश्यपात्मजः द्विजः पन्नगाशनः वातवेगेन सञ्चरन् व्योमविहायसा पक्षिणा बभौ। मुखे नागराजसमलङ्कृतः अमृतारम्भविमुक्तः, स मन्दरशैलवत् उन्नतः बभौ। देवासुरसंग्रामेषु, यस्य वीर्यम् अनुदिनं दृष्टं, स इन्द्रवज्रचिह्नितः अमृतार्थे चिह्नितः बभूव। किरीटी महाबलः दीप्तकुण्डलभूषितः, विविधपक्षधारी वसनः रत्नगिरिरिव बभासे। विपुलोन्नतवक्षाः शशिशीतांशुप्रभः, नागवलयितमणिरत्नभूषितः च बभूव। सुमनोहरपक्षद्वयं विस्तारयन्, आकाशं लीलया छादयन्, यथा युगान्ते मेघैः इन्द्रधनुषा व्याप्तं नभः। नीललोहितपीतध्वजैः भूषितः, ध्वजारूपेण तिरस्कृतः, महाबलवेश्मनः आवासः च बभूव। तेन तेजसा अरुणसहोदरः श्रीमान् भगवाञ् सुपर्णारूढः, स्वर्णाभकायः, दिव्यविहायसां श्रेष्ठः संग्रामे बभ्राज।